joker & a thief

'I'm glad I'm not playing any more' - Roy Keane

Hey, Thierry, be glad he's not playing any more:

True Blue

±100 years since the day Joshua Slocum, non-swimmer yet first single-handed circumnavigator disappeared aboard his 36ft sloop-re-rigged-to-yawl, Spray.

2LO

с днем рождения

time for a poem again

Climbing Everest
by Fred Seidel

The young keep getting younger, but the old keep getting younger.
But this young woman is young. We kiss.
It's almost incest when it gets to this.
This is the consensual, national, metrosexual hunger-for-younger.

I'm getting young.
I'm totally strapping on the belt of dynamite
Which will turn me into light.
God is great! I suck Her tongue.

I mean - my sunbursts, and there are cloudbursts.
My dynamite penis
Is totally into Venus.
My penis in Venus hungers and thirsts,

It burns and drowns.
My dynamite penis
Is into Venus.
The Atlantic off Sagaponack is freezing black today and frowns.

I enter the jellyfish folds
Of floating fire.
The mania in her labia can inspire
Extraordinary phenomena and really does cure colds.

It holds the Tower of Pisa above the freezing black waves.
The mania is why
I mention I am easily old enough to die,
And actually it's the mania that saves

The Tower from falling over.
Climbing Everest is the miracle - which leaves the descent
And reporting to the world from an oxygen tent
In a soft pasture of cows and clover.

Happening girls parade around my hospice bed.
The tented canopy means I am in the rue de Seine in Paris.
It will embarrass
Me in Paris to be dead.

It's Polonius embarrassed behind the arras,
And the arras turning red.
Hamlet has outed Polonius and Sir Edmund Hillary will wed
Ophelia in Paris.

Give me Everest or give me death.
Give me altitude with attitude.
But I am naked and nude.
I am constantly out of breath.

A naked woman my age is just a total nightmare,
But right now one is coming through the door
With a mop, to mop up the cow flops on the floor.
She kisses the train wreck in the tent and combs his white hair.

from Ooga-Booga

pause

I smell a lack of an ombituary

On the dry

Darkened tea. Stationary fans. An inability to read. No overture for any dancer. Unlike the result of expeditionary conquests, cognac does not procure you space. A borrowed steam iron becomes my navigational calculator, while looking down, unearthing threads, of new and old shirts. The city, drowned, reconfigures the urban as what transfigures nature to urge, and not what get's transfigured by nature's urges.

"Nai, tjiai efkalan tjiai fwthkies, fwthkies"

Not fare well, but fare forward

J. PHILIPPOU †

'Awww!'

40 years from Jack's hemorhage I recollect the June parket of pages freshly cut, the photos of fear in white Ytong rooms, the dust on paperbacks, highlighted paragraphs, coffee in February, crashed Colt tins, frozen curls.
Not much else.

Anathema to them M&S button-downs!

Photo via falies

The Prominence Of Words

And the limits of inc.

the return of the critic (Peter Conrad)

Damien Hirst, Floating Skull

radishes in your ass (or: folkloric dirty talk#1)

Φάνος Κυριάκου CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED Phanos Kyriacou

Η APOTHEKE παρουσιάζει την έκθεση του Φάνου Κυριάκου CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED.

Πέρα από την χρηστική χρησιμότητα της πληροφορίας υπάρχει η πολυδιάστατη αχρησία της. Η συναλλαγή όμως με ένα τέτοιο διαμπερές μυστικό προϋποθέτει την ωριμότητα μια συνεχούς αναμόχλευσης των αφηγήσεων του ειδικότερου προσωπικού χώρου. Ο Φάνος Κυριάκου στην έκθεση του CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED στην APOTHEKE αποκαλυπτει μάλλον παρα εκθέτει ευρήματα από τουτη την ανασκάφη, το 'χώσιμο' του, ως καλλιτεχνης, με το αντικείμενο και τον χώρο πέραν τον ορίων της λειτουργίας τους. Τρύπες, γωνιές, πόρτες, δάκτυλα που ξεπροβάλουν και κεφάλια που χάνονται, ανοιγουν διοδους στο πολυσχιδες και ειρωνικο χιουμορ του, Κυριάκου, οπως αυτο αποτελει εργαλιο και μεθοδος της χρονιας εξάσκησης του στην ανατροπή της χρηστικότητας. Απομειναρία performance, φωτογραφίες τυχαιων αντικειμένων και καταστάσεων κι ενα καινούργιο γλυπτό διαχύουν και διαπερνούντε από το χιουμορ του Κυριάκου. Χιουμορ που τον διαφοροποιεί και στο πλαίσιο της συχνά καταστροφολογικής σύγχρονης Κυπριακής τέχνης. Ο παλιμπαιδισμός που προβάλει σε μια πρώτη ανάγνωση ειδικοτερα των video στην έκθεση CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED δεν είναι παρα το καμουφλαζ μιας συνειδητής αλεργείας στην σοβαροφάνεια που καθηλώνει και κατηγοριοποιει και αποστροφή απο τον πραγματολογικό ρεαλισμό. Όπως και ολόκληρο το εργό του Φάνου Κυριάκου έτσι και η έκθεση CRASHED HELMETA MUST BE REMOVED αποτελεί πρόταση επανεξέτασης της πολυπλοκότητας της ιστορικής, χωρικής και αντικείμενης πληροφορίας ενάντια σε αξιώσεις προς την εικαστική καταγωγή της Τέχνης.


Φανος Κυριακου CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED
Εγκαινια: 15 Οκτωβριου 2009, 20:00
Διαρκεια Εκθεσης: 15 – 30 Oκτωβρίου 2009, Δευτέρα-Σαββατο,18:00 – 21:00
ΑPOTHEKE, Κλεανθη Χριστοφιδη 23, Παροδος Λευκωνος, Παλια Λευκωσια
Πληροφοριες: 99764816




APOTHEKE presents Phanos Kyriacou solo show under the title CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED.

Besides information's usefulness exists its multilayered uselessness. To deal with such a porous secret however requires a mature and continuous exploration of personal narratives. Phanos Kyriacou for his CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED show at APOTHEKE reveals rather than exhibits finds from his personal engagement, his dig, as an artist with objects and spaces beyond their functionality. Openings, nooks, doors, protruding fingers, hiding heads open portals to Phanos Kyriacou's ironic and Daedalic humour, a tool and a working methodology of the artist's sustained attempts at overthrowing usefulness. Performance relics, photographs of found objects and situations, a new sculptural piece diffuse and are trespassed by Kyriacou's humour differing his contextual position within the often disaster-inclined contemporary Cypriot art. His child-like behaviour, most obvious in the artist's video works at CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED, is nothing but a camouflaged aversion to the oppressive and grading worn masks of seriousness. An abhorrence to pragmatic realism. Alike the corpus of works by Phanos Kyriacou, his CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED is a proposal for reviewing historical, spatial and objective information in opposition to desires and demands on art's conjectural lineage.

Phanos Kyriacou CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED
Opening Party: 15 October 2009, 20:00
Duration: 15 – 30 October 2009, Monday – Saturday 18:00-21:00
APOTHEKE, 23 Kleanthi Christofidi Street, Off Lefkonos Street, Old Nicosia
Info: 99764816

MAPPLETHORPE / GENET AT APOTHEKE

Robert Mapplethorpe: Porftolio X
Jean Genet: Un chant d' amour

Το περιβόητο Portfolio X του Robert Mapplethorpe παρουσιάζει για τέσσερις μέρες η ΑPOTHEKE, μαζί με την ταινία Un chant d' amour του Jean Genet. Η έκθεση, αποτελεί την πρώτη από μια σειρά συνεργάσιμων της ΑPOTHEKE με ιδιωτικές συλλογές, γκαλερί και μουσεία από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

«Πολλοί μου έλεγαν πως ήταν κόλαση. Εγώ απαντούσα: Θα τα μετατρέψω σε παράδεισο». Αυτή ήταν η θέση του Jean Genet, συγγραφέα της (ομο)σεξουαλικής αντιρρησίας σε όσους τον επέκριναν πως δεν είχε ποτέ γράψει ένα πολιτικό κείμενο για τα τόσο οικεία σ' αυτόν σωφρονιστικά ιδρύματα.

Τα άνθη του αυτοερωτισμού μεστώνουν στην φυλακή. Ο σαδιστής δεσμοφύλακας-ηδονοβλεψίας αδυνατεί να αντεπεξέλθει, όντας ανικανοποίητος, και καταλήγει στο να δείρει τον φυλακισμένο, χώνοντας του ένα πιστόλι στο στόμα. Όμως, τα μάτια του φυλακισμένου δεν γεύονται το σιδερικό παρά μόνο παρασύρονται σε ένα όνειρο γεμάτο από ένα λιβάδι, τον συγκρατούμενο του, την επιθυμία, τον πόθο.

Το μοναδικό φιλμ του Genet, το Un chant d' amour (Ένα ερωτικό τραγούδι) του 1950, παρέμεινε μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ένα σκανδαλώδες, απαγορευμένο έργο. Γραμμένο κατά την διάρκεια της μακράς περιόδου φυλάκισης του Genet, γυρίστηκε σε 3 μήνες στο La Rose Rouge, το club του Nico Papatakis στο Saint Germain des Pres. Ένα βουβό φιλμ, μια απελπισμένη ωδή στον έρωτα, το Un chant d' amour εναγκαλίζεται με την αρχιτεκτονική των εξουσιαστικών δομών καθώς ερωτοτροπεί με την καταπίεση. Δοξάζει έτσι ένα αδύνατο, ανέγγιχτο ερωτισμό χωρίς να δραπετεύει προς ουτοπικές θεωρήσεις μιας αυθεντικής και αμόλυντης σεξουαλικότητας.

Τουναντίον, το φιλμ του Genet επιβεβαιώνει επιδεκτικά τον φετιχισμό και αναφέρεται σε μια πληθωρική επιθυμία πέρα από τυποποιήσεις και όρια. Επιθυμία που παρ' όλα τα χρόνια του εξοστρακισμού της στα ράφια της πορνογραφίας, αρνείται να ανεχθεί ετικέτες όπως “taboo” ή “ανόμημα”. Ο Genet διαπερνά την συζυγία και την σύγχυση της απόγνωσης και της επιθυμίας, της ελπίδας και της αγανάκτησης με ένα διαστρεβλωτικό, Βακχικό μα ταυτόχρονα λυπηρό και καταπιεστικό καλειδοσκόπιο εικόνων. Ένας γυμνός, τραχύς τοίχος φυλακής που χωρίζει τον ένα από τον άλλο φυλακισμένο, κι ο καπνός από ένα τσιγάρο που τους φέρνει πιο κοντά είναι αρκετά για τον Genet, λάτρη του αποσπάσματος και του αντικειμένου. Η εξίσου εξαιρετική φωτογραφία του Jean Cocteau θωπεύει, τρυφερά μα με μανία, την πυρωμένη εστία της παραδεισένιας κόλασης του Genet: χέρια, παλάμες, νύχια, τατουάζ, αξύριστα πρόσωπα. Ενδείξεις και θυμητάρια πως η κόλαση του Genet είναι και δική μας.

Το σκάνδαλο της σεξουαλικής διαφορετικότητας παραμένει – πάρα τις φιλελεύθερες κορόνες των 60's – παρών ως έχει. Ως σκάνδαλο διαφορετικότητας. Ο φωτογράφος Robert Mapplethorpe, που πέθανε απο AIDS το 1989, καδράρει, πέρα από τα διάσημα πορτρέτα του, τις δικές του ημι-σαδομαζοχιστικές επιθυμίες. Οι δέκα φωτογραφίες του Portfolio X (1988) δεν είναι παρά δέκα καλο-μελετημένες μαυρόασπρες αυτοπροσωπογραφίες του Mapplethorpe σε επιδεικτικά σεξουαλικές στάσεις. Παρ'όλες τις ερωτικές και πορνογραφικές αναφορές, συχνά μέσα από την αισχρή χρήση μαστιγίων και άλλων αντικειμένων, οι φωτογραφίες αυτές πετυχαίνουν να συναρπάσουν μέσα από την σύγκρουση που προκαλεί ο καλλιτέχνης μεταξύ των πυκνών αναφορών τους στην ιστορία της τέχνης, της σχεδόν κλασικιστικής τους τεχνοτροπίας και της θεματολογίας τους. Το 1990, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Mapplethorpe, επτά από τις φωτογραφίες που παρουσιάζονται στην APOTHEKE, σε μια έκθεση με τίτλο «The Perfect Moment» οδήγησαν στη διαμάχη κατά πόσο οι φωτογραφίες αυτές πρέπει να εκτίθενται δημόσια. Διαμάχη που κορυφώθηκε με την προσπάθεια καταδίκης του Cincinnati Contemporary Arts Center και του διευθυντή του, Dennis Barrie, για προσβολή δημοσίας αιδούς. Το 2000 η ταινία «Dirty Pictures» δραματοποίησε τα γεγονότα αυτά με τον James Wood στον ρόλο του διευθυντή του μουσείου.

Robert Mapplethorpe: Portfolio X
Jean Genet: Un chant d' amour
Εγκαίνια: 8 Οκτωβρίου 2009, 20:00
Διάρκεια Έκθεσης: 8-11 Οκτωβρίου 18:00 – 21:00
APOTHEKE, Κλεάνθη Χριστοφίδη 23, Πάροδος Λεύκωνος, Παλιά Λευκωσία
Πληροφορίες: 99764816

*Τα έργα της έκθεσης περιέχουν σεξουαλικές αναφορές.


Tο πρόγραμμα εκθέσεων της APOTHEKE συνεχίζετε με την έκθεση του Φάνου Κυριάκου 'CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED' που εγκαινιάζεται στις 15 Οκτωβρίου 2009.





Robert Mapplethorpe: Porftolio X
Jean Genet: Un chant d' amour

Robert Mapllethorpe's infamous Portfolio X and Jean Genet's only film Un chant d' amour wil be on show at APOTHEKE for just four days, from the 8th to the 11th October, a first installment of APOTHEKE's international co-operation and exchange program with private collections, galleries and museums.

When asked why he had never written a political text on prison institutions, Jean Genet, writer of (homo)sexualized delinquency answered: “People told me that it was hell. I answered: I’ll turn it into a paradise”.

The blossoms of gay love bloom in jail. The sadistic jail keeper as voyeur can hardly cope, or then again, he cannot get enough. Therefore, he beats up the prisoner and then sticks a pistol in his mouth. The prisoner’s eyes, however, taste no metal but drift into a dream about a meadow, the fellow prisoner of his desires, and lust.

Un chant d ́amour (A Song of Love) (1950) is Genet’s only film, which caused a scandal and was partly forbidden until well into the 1990s. It was written during his long stay in prison and the film was made over three months in Nico Papatakis’ nightclub La Rose Rouge in Saint- Germain-des-Prés. The silent film is a desperate ode of love, which embraces the architecture of power and eroticizes repression. It celebrates an unmanageable eroticism without fleeing into the Utopia of a freed, un-alienated and ostensibly authentic sexuality.

On the contrary: Genet’s film affirms fetishism and tells of a desiring excess which knows no bounds ofstandardization and subservience, and which – despite years of ostracism as a pornographic work – does not limit itself to the logic of taboo and transgression.
Genet crisscrosses the confusion and coexistence of despair and desire, frustration and hope in a debauched, bacchanal and yet also sad and oppressive kaleidoscope of images. He achieves this with only an unadorned, hard prison wall separating the prisoners and their desire for each other, and the smoke from a cigarette that connects them. Genet is in love with fragmented objects. Jean Cocteau’s equally brilliant camera feels its way, as tenderly as obsessively, through the flaming source of this paradisiacal hell: arms, hands, toenails, tattoos and facial stubble. There can be no deliverance from this hell, as it is our own.

The scandal of sexual difference is – despite the liberal affirmations made to the contrary since the 1960s – not so easy to dispose of once and for all. The photographer Robert Mapplethorpe, who died of AIDS in 1989, stages his own partially sadomasochistic desires. The 10 exhibition copies (1988) are an assembly of self-portraits and black and white images of transgressive poses with sexual accessories such as whips, which –despite their careful composition – cannot deny their calculated social provocation. The photographs achieve their suspense via the contrast between their dense referencing, their polished, rather classicist language of light and form, and the obscenity of their content. In 1990, one year after Mapplethorpe’s death, an exhibition of seven of his sadomasochistic portraits in Cincinatti under the title The Perfect Moment led to controversy over their presentation. During the exhibition, there was a failed attempt to convict the Cincinnati Contemporary Arts Center and its director, Dennis Barrie, for exhibiting offensive material. In the year 2000, these events were filmed under the title Dirty Pictures with James Woods playing the role of the museum director.

Robert Mapllethorpe: Portfolio X
Jean Genet: Un chant d' amour
Opening: 8th October 2009, 20:00
Duration of show: 8-11 October 18:00 – 21:00
APOTHEKE, 23 Kleanthis Christofides Street, Off Lefkonos, Old Nicosia
Info: 99764816

*Works on display contain sexually explicit references.


ΑPOTHEKE's next show will be Phanos Kyriacou 'CRASHED HELMETS MUST BE REMOVED' opening on the 15th October 2009.

Save 'em Boobies!

Or To Be Done With Fetishisation And Other Feminist Moralisms



N.B. October is Brest Cancer Awareness Month.

One Day You Will Sit On Your Own Clarinet.

Tour of Britain

Postcard to the APOTHEKE director

Sotiris Kaiafas and Big Mac are wishing you all the best for tonight's opening

DIGITAL OBSOLESCENCE by Alana Kakoyiannis

Με την εγκατάσταση “Digital Obsolescence” της Alana Kakoyiannis εγκαινιάζεται ο φθινοπωρινός κύκλος εκθέσεων της ΑPOTHEKE στην Λευκωσία.

Η Alana Kakoyiannis (www.alanakakoyiannis.com), κατ' εξοχήν κινηματογραφίστρια, κάνει μέσα από το DIGITAL OBSOLESCENCE μια απόπειρα επιλεκτικής ανασκόπησης όχι της δουλείας της μα της τεχνολογικης παρουσίας ενός εκ των κυρίων υλικων της. Του βίντεο. Οικοιοποιούμενη τα απομεινάρια μιας εγκαταλελημένης συλλογής βιντεοταινιών ενοικίασης -ενος cult τοπογραφικού ορόσημου της Παλίας Λευκωσίας αποτελούμενο από χιλίαδες VHS- η Alana Kakoyiannis επανακατασκευάζει ενα όρος δραματικών μορφόσεων, ξετυλίγωντας προφητίες και θύμησες τεχνολογικών φαντασμάτων και τρόπων διασκέδασης. Tην αισθητική γεωλογία του DIGITAL OBSOLESCENCE διαπερνούν αναφορές σε Εarthworks, στον Μινιμαλισμό και σε απομεινάρια performance – συστατικά υλικά του συνολικού έργου της Alana Kakoyiannis. Στην εγκατάσταση αυτη καθ' αυτή όμως, η αρμονική ειρωνεία της διάβρωσης της στοιχειοθετεί ένα μνημειακό αφήγημα γύρω από την αλλίωση και τις συμβάσεις του χρόνου ως ύλη, μιμούμενο μα χλευάζων εν τέλει τις μορφές που παίρνουν οι κραυγές υπέρ της διατήρησης και της αποκατάστασης της ιστορικής, της τεχνολογικής και της χωροταξικής μνήμης.

DIGITAL OBSOLESCENCE της Αlana Kakoyiannis
Εγκαίνια: Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009, 20:00
Διάρκεια Εκθεσης: 18 – 28 Σεπτεμβρίου 2009
ΑPOTHEKE, Κλεάνθη Χριστοφίδη 23, Πάροδος Λεύκωνος, Παλια Λευκωσία
Πληροφορίες: 99764816



APOTHEKE kicks off its ambitious Fall 2009 exhibitions program with 'DIGITAL OBSOLESCENCE', a cutting-edge installation by Alana Kakoyiannis.

Alana Kakoyianis (www.alanakakoyiannis.com), a par excellence filmmaker, attempts a selective retrospective not of her output but of her medium as materialised technology. Through the process of unearthing and appropriating a found collection of thousands of ex-rental VHS tapes -a cult landmark of the Old Nicosia- Kakoyianis (re)constructs a mount of apocalyptic formations, unreeling prophecies and recollections of technological ghosts and modes of entertainment. The sensual geology of 'DIGITAL OBSOLESCENCE' oozes of references to earthworks, minimalism and performance relics – all structural components of Kakoyiannis' artistic practise. Yet the ironic harmony of this installation's eroding elements narrate a memorial to the ever shifting conventions of time as matter, mimicking and mocking battle cries for the preservation and rehabilitation of not least historical, technological and spatial memory.


DIGITAL OBSOLESCENCE by Alana Kakoyiannis
Opening: 18 September 2009, 20:00
Duration: 18 – 28 September 2009, 18:00 – 21:00
APOTHEKE, 23 Kleanthi Christofidi Street, Off Lefkonos Street, Nicosia (Old Town)
Info: 99764816

RIP Keith Floyd (1943 - 2009)

If it's not good enough to drink, it's not good enough to cook.

THEOS!

:)

Void House Systems

Another show by APOTHEKE



N.B. Thanks to prawnkraka for the pdf.

Brainfart

I had planned to think of Jack when I woke up in the morning. But then I stepped outside and could think of nothing at all
















Big Sur, 11th August 2009

"...για λίγη σιγουριά..."

Sorry Mrs. Woolf

(Roger Fry, Virginia Woolf, 1928)

"There is nothing mysterious in this process by which form becomes the porter or carrier of internal emotions. It admits of a simple, psychological explanation... it remains possible to say all one wants about arrangements of pure form without ever once using the word beauty and employing always the vocabulary with which one would speak of a man’s character, commonplace... vigorous... empty, etc."

T.E. Hulme, April 1914

To Hell With Thoreau!*

A mercurochrome agony down the west.



'It is this silence that frightens me - the silence-'
The Consul read this sentence over and over again, the same sentence, the same letter, all of the letters vain as those arriving on shipboard in port for one lost at sea, because he found some difficuly in focusing, the words kept blurring and dissembling, hisown name starting out at him : but the mescal had brought him in touch with his situation again to the extent that he did not now need to comprehend any meaning in the words beyond their abject confirmation of his own lostness, his own fruitless selfish ruin, now perhaps finally self-imposed, his brain, before this cruelly disregarded evidence of what heartbreak he had caused her, at an agonized standstill.
'It is this silence that frightens me'
UTV 346



*Malcolm Lowry turned 100 yesterday.

New lamps for the old

The house site:


















Alla ethimises mou ton Nils Holger Moormann
















Walden for Sale

After Thoreau And After

Summer Container by Markku Hedman

About Time

But the bell rings, and I must get off the track and let the cars go by; —

What's the railroad to me?
I never go to see
Where it ends.
It fills a few hollows,
And makes banks for the swallows,
It sets the sand a-blowing,
And the blackberries a-growing,

but I cross it like a cart-path in the woods. I will not have my eyes put out and my ears spoiled by its smoke and steam and hissing. ("Sounds" Walden)



















For fall colored leaves (or autumn coloured leaves) go to Diasporos.

Merce Is Dead (1919-2009)

"US choreographer Merce Cunningham, widely recognised for revolutionising modern dance, has died aged 90."

Amstel, Beetles And Button-Down Shrts

Re: Essential Anniversaries

Supplementary bibliography for these days.

P(O)UTIN FOREVER

YDP t-shirts for 10E through APOTHEKE (+99764816)

47.11 - Feeding Mia Farrow

YERVANT DER PARTHOGH: 47.11 - Feeding Mia Farrow
APOTHEKE 13 - 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

Ταυτόχρονα με την ραγδαία, πρόσφατη μεταμόρφωση των τεχνολογιών της παρακολόυθησης και ακρόασης γεγονότων από μέσα όπως το Youtube και τα blogs, διαφοροποιήται και η πραγωγή της συλογικής μνήμης ως επίσης και η αντίληψη του 'τραυματικού' . Ένα απέραντο αρχείο ιδωτικών και τοπικών γεγονότων ως επι το πλείστον συγκρουσιακών εχεί διαμορφώσει τον σύγχρονο διεθνή κοινό τόπο, που στην συνέχεια επανιδιοτικοποίηται και χρησημοποιήται ανάλογα. Το έρωτημα του ανήκειν γίνεται ερωτηματικό της ψηφιακής μας μνήμης, της ευκρίνιας και του κάδρου της εικόνας, όπως αυτή παραμένει καταγωγικά ανεξιχνίαστη. Η πρόσφατη - αποτυχημένη - απεργία πείνας της Mia Farrow για το Darfur από το Connecticut, μια κραυγαλέα ιδιωτικοποιήση ενος διεθνόυς προβλήματός και μια αλλίωση του αρχείου της διασποράς του ως ειδικότερα τοπικό, αποτέλεσε το έναυσμα για τον Yervant Der Parthogh, να επισκευθεί το προβληματικό από πλεύρας ιδιωκτησιακού καθεστώτος, ιδιωτικό του αρχείο κινηματογραφήμενών συγκρούσεων και να διερωτηθει μέσω της ανακατασκευης του για τον ρολο του θεατή-δημιουργού στην διαδικασία αναδιανομής ρόλων και δικαιωμάτων χρήσης. Φέρνωντας μαζί τεχνικές δανεισμέμένες από μουσικά video clips, πολεμικό ρεπόρταζ και μεθόδους παρακολούθησης το έργο του Yervant Der Parthogη '47.11 - Feeding Mia Farrow' συνθέτει ένα τρίτο αρχείο μεταξύ ιδιωτικόυ και δημόσιου, μεταξύ ενημέρωσης και αποξένωσης, μεταξύ πνευματικής ιδιοκτησίας και πνευματικής τρομοκρατίας. Ανιχνεύει έτσι τροφή για την μετεξέλιξη του αρχείου και των χρήσεων του, μακρία από έμμονες ανορεξικές, ιδιωτικοποιήσεις αλλα όχι και τόσο μακρία από την τηλεόραση του σπιτίου μας.

Το '47.11 - Feeding Mia Farrow' αποτελεί το πρώτο απο μία σείρα επικέψεων του Yervant Der Parthogh σε αρχεία και τράπεζες μνήμης. Τον Νοέμβριο θα παρουσιαστεί από την APOTHEKE η βίντεο-εγκτασταση "Around The Silence" ενω ετοιμάζεται και το βιβλίο φωτογραφιών του με τίτλο "Walking Through Rooms And Stopping".

Yervant Der Parthogh, 47.11 - Feeding Mia Farrow
Εγκαίνια Έκθεσης: 13 Iουλίου 2009, 20:00
Διάρκεια Έκθεσης: 13 - 20 Iουλίου 2009, 17:00 - 21:00
APOTHEKE, Κλεάνθη Χριστοφίδη 23, Πάροδος Λεύκωνος, Παλία Λευκωσία
Πληροφορίες: 99764816



YERVANT DER PARTHOGH: 47.11 - Feeding Mia Farrow
APOTHEKE 13 - 20 JULY 2009

The recent, radical transformation of the technologies of observing and auscultating unfolding events via media such as Youtube and blogging, differentiates the production of collective memory as well as the context and meaning of 'trauma'. A vast archive of private, local, mostly confrontational events defines today's international communality, a communality which in turn is re-privatised and appropriated accordingly. The quest-ion of belonging becomes a query regarding digital memory, the resolution and framing of images, provided the images themselves remain genealogically untraceable. Mia Farrow's recent - failed hunger strike for Darfur from Connecticut , a screaming privatization of an international issue and a shift in its dissemination as of a specific local archive, triggered Yervant Der Parthogh's visit to his own archive of problematically copyrighted filmed conflicts. A visit which immediately becomes aporetic vis-a-vis the role of the viewer-author within the broader process of redistributing parts and permits in such an archive's reconstruction. Bringing together techniques from music videos, war reportage and CCTV surveillance, Yervant Der Parthogh's 47.11 - Feeding Mia Farrow synthesizes a third archive in-between public and private, briefing and alienation, in-between copyright and cultural terrorism. 47.11 -Feeding Mia Farrow thus traces supply lines to nurture the peripeteia of the archive and its uses, supply lines unadulterated by the amassing ravingly anorexic privatizations yet not that far from our domestic t.v. sets.

'47.11 - Feeding Mia Farrow' is the first of a series of visits by Yervant Der Parthogh to archives and data banks. In November APOTHEKE will present his video-installation titled "Around The Silence", while he is also currently working on a photo-book titled "Walking Through Rooms And Stopping" which is to be published in early 2010.

YERVANT DER PARTHOGH: 47.11 - Feeding Mia Farrow
Opening: 13 July 2009, 20:00
Duration: 13 - 20 July 2009, 17:00 - 21:00
APOTHEKE, 23 Kleanthi Christofidi Street, Off Lefkonos, Old Nicosia
Info: 99764816

ART IS DIFFICULT - GET OVER IT!

Phileleftheros, Sunday, 5th July 2009, p. 44*



ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ - ΚΡΙΤΙΚΗ
Αpotheke, ένας καινούργιος χώρος γεννιέται
Με τη Μαργαρίτα Παρασκευαΐδου
ΕΝΑΣκαινούργιος χώρος για τα σύγχρονα εικαστικά δρώμενα έχει δημιουργηθεί στην παλιά Λευκωσία, περιοχή Φανερωμένης. Στον χώρο έχει δοθεί το όνομα Αpotheke, μια εύστοχη ονομασία αν αναλογιστεί κανείς ότι παλαιότερα ήταν μια αποθήκη και ότι βρίσκεται σε μια οδό γεμάτη με αποθήκες. Πρόκειται για μια ιδιωτική πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου και Δημήτρη Ταλιώτη. Η πρώτη έκθεση που παρουσιάστηκε ήταν του Κωνσταντίνου Ταλιώτη με τίτλο «Love at last sight» (Έρωτας με την τελευταία ματιά) και είχε διάρκεια από τις 19 μέχρι τις 30 Ιουνίου. Πρόκειται για μια σειρά από έξι φωτογραφίες, που σαν κοινό παρονομαστή έχουν σενάρια καταστροφής.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ίδιου του καλλιτέχνη προσπάθεια του είναι να διακωμωδήσει την εμμονή του ανθρώπου με την ιδέα της καταστροφής σαν κάτι το καταλυτικά αποκαλυπτικό, παρουσιάζοντας πτυχές της διαδικασίας της διάλυσης. Η διακωμώδηση γίνεται εμφανής μέσα από την επιλογή των τίτλων των φωτογραφιών όπως για παράδειγμα «Where Ι signal you where you go» παρμένο από την κυπριακή φράση, «πού σου νεύκω, πού πάεις» ! Αυτό που είναι εμφανές είναι ότι οι φωτογραφίες σαν ξεχωριστές οντότητες δεν θα κατόρθωναν να μεταδώσουν στον θεατή τα διάφορα μηνύματα.
Για την κατανόηση της έκθεσης σαν όλο καθώς και για να μπορέσει ο θεατής να την διαβάσει με τον «σωστό» τρόπο είναι απαραίτητο τόσο το κριτικό σημείωμα του καλλιτέχνη, αλλά και οι τίτλοι των φωτογραφιών. Αυτό οφείλεται κυρίως στον σχετικά περίπλοκο τρόπο σκέψης του καλλιτέχνη και στον τρόπο που συνδέει μαζί τις διάφορες οπτικές και φραστικές πληροφορίες για να εκφράσει αυτό που θέλει να πει. Η διερεύνηση που χρειάζεται για να κατανοήσει κάποιος τι προσπαθεί ο Κωνσταντίνος να εκφράσει μπορεί να απωθήσει ορισμένους που είναι έτοιμοι να βγάλουν βιαστικά συμπεράσματα. Γίνεται όμως εμφανές ότι ο καλλιτέχνης δεν ενδιαφέρεται για τους περιστασιακούς ενδιαφερόμενους, αλλά αποτείνεται σε άτομα που θα προβληματιστούν μέσα από την δουλειά του και είναι έτοιμοι να δώσουν προσοχή στο τι έχει να πει.
Σε αυτούς απευθύνεται και με αυτούς θέλει να ανοίξει διάλογο. Όσοι πιστοί προσέλθετε.
Συνέχεια στις εκδηλώσεις του πολυχώρου Αpotheke δίνει η έκθεση φωτογραφίας του Ορέστη Λάμπρου με τίτλο ΝΙC. Η έκθεση θα έχει διάρκεια από τις 3 μέχρι τις 10 Ιουλίου. Ο καλλιτέχνης φωτογραφίζει το εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο Λευκωσίας που έχει σαν διεθνές κωδικό όνομα σύμφωνα με την ΙΑΤΑ, ΝΙC. Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της καταγραφής του Αρχιτεκτονικού μοντερνισμού της Κύπρου.
Αναμένουμε με ενδιαφέρον τις επόμενες εκδηλώσεις και τη γενική εξέλιξη του χώρου.
* Η Μαργαρίτα Παρασκευαΐδου είναι κριτικός Τέχνης.


*Three pages after an admitedly stale interview of Giwrgos-Ikaros Babasakis

NIC

Ορέστης Λάμπρου: NIC

Ο Ορέστης Λάμπρου, συνεχίζοντας την έρευνά του στην ανθρωποκεντρική καταγραφή του Κυπριακού Αρχιτεκτονικού μοντερνισμού με μέσο τη φωτογραφία παρουσιάζει στη APOTHEKE, έκθεση φωτογραφίας με τίτλο NIC.
Ο καλλιτέχνης, εισβάλλει στο εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο Λευκωσίας (ΝΙC), και φωτογραφίζει άλλες όψεις του κατ ‘εξοχήν συμβολικού κτίσματος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής ιστορίας του νησιού.
Αναδεικνύοντας σχεδιαστικές και διακοσμητικές λεπτομέρειες του κτιρίου οι φωτογραφίες το Ορέστη Λάμπρου, ξεφεύγουν από την αισθητική των ρομαντικών αφηγήσεων και εστιάζουν στην αυτόνομη αισθητική του κτηρίου.
Οι φωτογραφίες, με γενικό τίτλο NIC (το διεθνές κωδικό όνομα του αεροδρομίου Λευκωσίας σύμφωνα με την IATA), αφηγούνται τόσο την εγκατάλειψη όσο και το αποκορύφωμα μιας διαδικασίας τοποθέτησης της αρχιτεκτονικής ταυτότητας πέρα από τοπικές και εθνικές επιρροές.

Εγκαίνια: Παρασκευή 3 Ιουλίου στις 20:00
ΑPOTHEKE, Κλεάνθη Χριστοφίδη 23, Πάροδος Λεύκωνος, Παλία Λευκωσία
Διάρκεια Έκθεσης: 3 - 10 Ιουλίου 2009
Ώρες Λειτουργίας: Δευτέρα - Σάββατο, 17:00 - 21:00
Πληροφορίες: 99764816



Orestis Lambrou: NIC

Continuing his anthropocentric, photographic research into Cyprus' architectural modernism, Orestis Lambrou's exhibition at APOTHEKE, titled NIC, find the artist invading the deserted Nicosia International Airport to photograph this quintessentially symbolic of the island's recent architectural history building. Exposing its design and decorative details, Orestis Lambrou's photographs, avoid the romanticized aesthetic clouding the airport's building and instead focus on its autonomous aesthetics as a build structure.
The photographs at NIC (the IATA code name for the Nicosia International Airport) narrate on one hand the historical traces of abandonment, yet on the other they recount a climactic moment in Cyprus' attempts to formulate an architectural identity beyond local and national influences.

Opening: 3 July 2009, 20:00
APOTHEKE, 23 Kleanthi Christofidi Street, Off Lefkonos, Old Nicosia
Duration: 3 - 10 July 2009, 17:00 - 21:00
Info: 99764816

Sante!

Untitled (Ideological Smoking Or 'Εμπρός για μια Ελλάδα νέα!'), 1st July 2009