"Ναι ρε γιατί εσένα 'εν σε γέννησε μάνα; Εφύτρωσες;"
Sunday, April 03, 2011
Tuesday, March 29, 2011
Sunday, March 27, 2011
Friday, March 25, 2011
Wednesday, March 23, 2011
R.I.P. Child
"US singer Loleatta Holloway, best known for her vocals which were sampled on Black Box's 1989 hit Ride On Time, has died at the age of 64. The performer died of heart failure."
Tuesday, March 22, 2011
Architectural Obesity
Warning: To be viewed in the vicinity of Fernet Branca or other digestif. Includes soft-porn music.
Price: €25000000
Address: Amathus Limassol Cyprus
Title Deeds are available for existing property
Price: €25000000
Address: Amathus Limassol Cyprus
Title Deeds are available for existing property
Monday, March 21, 2011
Π.Μ.Π. / W.P.D.
The Love Song of J. Alfred Prufrock
S’io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero,
Senza tema d’infamia ti rispondo.
Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherised upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question …
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.
And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
And indeed there will be time
To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?”
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair—
[They will say: “How his hair is growing thin!”]
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin—
[They will say: “But how his arms and legs are thin!”]
Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.
For I have known them all already, known them all:—
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?
And I have known the eyes already, known them all—
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?
And how should I presume?
And I have known the arms already, known them all—
Arms that are braceleted and white and bare
[But in the lamplight, downed with light brown hair!]
It is perfume from a dress
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
. . . . .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows?…
I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.
. . . . .
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!
Smoothed by long fingers,
Asleep … tired … or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald] brought in upon a platter,
I am no prophet—and here’s no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,
And in short, I was afraid.
And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: “I am Lazarus, come from the dead,
Come back to tell you all, I shall tell you all”—
If one, settling a pillow by her head,
Should say: “That is not what I meant at all.
That is not it, at all.”
And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor—
And this, and so much more?—
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
“That is not it at all,
That is not what I meant, at all.”
. . . . .
No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.
I grow old … I grow old …
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.
Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.
I do not think that they will sing to me.
I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.
We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.
T.S. Eliot, February 1910 - August 1911
S’io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero,
Senza tema d’infamia ti rispondo.
Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherised upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question …
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.
And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
And indeed there will be time
To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?”
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair—
[They will say: “How his hair is growing thin!”]
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin—
[They will say: “But how his arms and legs are thin!”]
Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.
For I have known them all already, known them all:—
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?
And I have known the eyes already, known them all—
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?
And how should I presume?
And I have known the arms already, known them all—
Arms that are braceleted and white and bare
[But in the lamplight, downed with light brown hair!]
It is perfume from a dress
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
. . . . .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows?…
I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.
. . . . .
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!
Smoothed by long fingers,
Asleep … tired … or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald] brought in upon a platter,
I am no prophet—and here’s no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,
And in short, I was afraid.
And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: “I am Lazarus, come from the dead,
Come back to tell you all, I shall tell you all”—
If one, settling a pillow by her head,
Should say: “That is not what I meant at all.
That is not it, at all.”
And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor—
And this, and so much more?—
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
“That is not it at all,
That is not what I meant, at all.”
. . . . .
No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.
I grow old … I grow old …
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.
Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.
I do not think that they will sing to me.
I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.
We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.
T.S. Eliot, February 1910 - August 1911
Sunday, March 20, 2011
Saturday, March 19, 2011
Friday, March 18, 2011
Wednesday, March 16, 2011
Monday, March 14, 2011
Self-Referential
...μία ενοχή και μία απόχη τα μάτια σου τα δύο...
Untitled (New Glasses For New I[Eye]s / Apply Within), 2011
Untitled (New Glasses For New I[Eye]s / Apply Within), 2011
Wednesday, March 09, 2011
Saturday, March 05, 2011
Minor Communique On Melancholic Optimism
"to decrease the distance between the temporal and the divine"
Nick Cave, The Secret Life Of The Love Song
To be invited to come here and teach, to lecture, to impart what knowledge I have collected about poetry, about song writing has left me with a whole host of conflicting feelings. The strongest, most insistent of these concerns my late father who was an English Literature teacher at the high school I attended back in Australia. I have very clear memories of being about twelve years old and sitting, as you are now, in a classroom or school hall, watching my father, who would be standing, up here, where I am standing, and thinking to myself, gloomily and miserably, for, in the main, I was a gloomy and miserable child, "It doesn´t really matter what I do with my life as long as I don´t end up like my father". At forty years old it would appear that there is virtually no action I can take that does not draw me closer to him, that does not make me more like him. At forty years old I have become my father, and here I am, teaching.
What I wanted to do here was to talk a bit about "the love song", to speak about my own personal approach to this genre of songwriting which I believe has been at the very heart of my particular artistic quest. I want look at some other works, that, for whatever reason, I think are sublime achievements in this most noble of artistic pursuits: the creation of the great love song.
Looking back at these twenty years a certain clarity prevails. Midst the madness and the mayhem, it would seem I have been banging on one particular drum. I see that my artistic life has centered around an attempt to articulate the nature of an almost palpable sense of loss that has laid claim to my life. A great gaping hole was blasted out of my world by the unexpected death of my father when I was nineteen years old. The way I learned to fill this hole, this void, was to write. My father taught me this as if to prepare me for his own passing. To write allowed me direct access to my imagination, to inspiration and ultimately to God. I found through the use of language, that I wrote god into existence. Language became the blanket that I threw over the invisible man, that gave him shape and form. Actualising of God through the medium of the love song remains my prime motivation as an artist. The love song is perhaps the truest and most distinctive human gift for recognising God and a gift that God himself needs. God gave us this gift in order that we speak and sing Him alive because God lives within communication. If the world was to suddenly fall silent God would deconstruct and die. Jesus Christ himself said, in one of His most beautiful quotes, "Where ever two or more are gathered together, I am in your midst." He said this because where ever two or more are gathered together there is language. I found that language became a poultice to the wounds incurred by the death of my father. Language became a salve to longing.
Though the love song comes in many guises – songs of exultation and praise, songs of rage and of despair, erotic songs, songs of abandonment and loss – they all address God, for it is the haunted premises of longing that the true love song inhabits. It is a howl in the void, for Love and for comfort and it lives on the lips of the child crying for his mother. It is the song of the lover in need of her loved one, the raving of the lunatic supplicant petitioning his God. It is the cry of one chained to the earth, to the ordinary and to the mundane, craving flight; a flight into inspiration and imagination and divinity. The love song is the sound of our endeavours to become God-like, to rise up and above the earthbound and the mediocre.
The loss of my father, I found, created in my life a vacuum, a space in which my words began to float and collect and find their purpose. The great W.H. Auden said "The so-called traumatic experience is not an accident, but the opportunity for which the child has been patiently waiting – had it not occurred, it would have found another- in order that its life come a serious matter." The death of my father was the "traumatic experience" Auden talks about that left the hole for God to fill. How beautiful the notion that we create our own personal catastrophes and that it is the creative forces within us that are instrumental in doing this. We each have a need to create and sorrow is a creative act. The love song is a sad song, it is the sound of sorrow itself. We all experience within us what the Portugese call Suadade, which translates as an inexplicable sense of longing, an unnamed and enigmatic yearning of the soul and it is this feeling that lives in the realms of imagination and inspiration and is the breeding ground for the sad song, for the Love song is the light of God, deep down, blasting through our wounds.
In his brilliant lecture entitled "The Theory and Function of Duende" Frederico Garcia Lorca attempts to shed some light on the eerie and inexplicable sadness that lives in the heart of certain works of art. "All that has dark sound has duende", he says, "that mysterious power that everyone feels but no philosopher can explain." In contemporary rock music, the area in which I operate, music seems less inclined to have its soul, restless and quivering, the sadness that Lorca talks about. Excitement, often; anger, sometimes: but true sadness, rarely, Bob Dylan has always had it. Leonard Cohen deals specifically in it. It pursues Van Morrison like a black dog and though he tries to he cannot escape it. Tom Waits and Neil Young can summon it. It haunts Polly Harvey. My friend and Dirty 3 have it by the bucket load. The band Spiritualised are excited by it. Tindersticks desperately want it, but all in all it would appear that duende is too fragile to survive the brutality of technology and the ever increasing acceleration of the music industry. Perhaps there is just no money in sadness, no dollars in duende. Sadness or duende needs space to breathe. Melancholy hates haste and floats in silence. It must be handled with care.
All love songs must contain duende. For the love song is never truly happy. It must first embrace the potential for pain. Those songs that speak of love without having within in their lines an ache or a sigh are not love songs at all but rather Hate Songs disguised as love songs, and are not to be trusted. These songs deny us our humanness and our God-given right to be sad and the air-waves are littered with them. The love song must resonate with the susurration of sorrow, the tintinnabulation of grief. The writer who refuses to explore the darker regions of the heart will never be able to write convincingly about the wonder, the magic and the joy of love for just as goodness cannot be trusted unless it has breathed the same air as evil – the enduring metaphor of Christ crucified between two criminals comes to mind here – so within the fabric of the love song, within its melody, its lyric, one must sense an acknowledgement of its capacity for suffering.
In Lou Reed´s remarkable song "Perfect Day" he writes in near diary form the events that combine to make a "Perfect Day". It is a day that resonates with the hold beauty of love, where he and his lover sit in the park and drink Sangria, feed animals in the zoo, go to a movie show etc., but it is the lines that darkly in the third verse, "I thought I was someone else, someone good" that transforms this otherwise sentimental song into the masterpiece of melancholia that it is. Not only do these lines ache with failure and shame, but they remind us in more general terms of the transient nature of love itself – that he will have his day "in the park" but, like Cinderella, who must return at midnight to the soot and ash of her disenchanted world, so must he return to his old self, his bad self. It is out of the void that this songs springs, clothed in loss and longing.
Around the age of twenty, I stared reading the Bible and I found in the brutal prose of the Old Testament, in the feel of its words and its imagery, an endless source of inspiration. The Song of Solomon, perhaps the greatest love song ever written, had a massive impact upon me. Its openly erotic nature, the metaphoric journey taken around the lovers bodies – breasts compared to bunches of grapes and young deer, hair and teeth compared to flocks of goats and sheep, legs like pillars of marble, the navel- a round goblet, the belly- a heap of wheat – its staggering imagery rockets us into the world of pure imagination. Although the two lovers are physically separate – Solomon is excluded from the garden where his beloved sings – it is the wild, obsessive projections of one lover onto another that dissolve them into a single being, constructed from a series of rapturous love-metaphors.
The Song of Solomon is an extraordinary love song but it was the remarkable series of love song/poems known as the Psalms that truly held me. I found the Psalms, which deal directly with relationship between man and God, teeming with all the clamorous desperation, longing, exultation, erotic violence and brutality that I could hope for. The Psalms are soaked in suadade, drenched in duende and bathed in bloody-minded violence. In many ways these songs became the blue-print for much of my more sadistic love songs. Psalm 137, a particular favourite of mine and which was turned into a chart hit by the fab little band Boney M. is a perfect example of all I have been talking about.
The love song must be born into the realm of the irrational, absurd, the distracted, the melancholic, the obsessive, the insane for the love song is the noise of love itself and love is, of course, a form of madness. Whether it be the love of God, or romantic, erotic love – these are manifestations of our need to be torn away from the rational, to take leave of our senses, so to speak. Love songs come in many guises and are seemingly written for many reasons – as declarations or to wound – I have written songs for all of these reasons – but ultimately the love songs exist to fill, with language, the silence between ourselves and God, to decrease the distance between the temporal and the divine.
In Psalm 137 the poet finds himself captive in "a strange land" and is forced to sing a song of Zion. He swears his love to his homeland and dreams of revenge. The Psalm is ghastly in its violent sentiments, as he sings for love of his homeland and his God and that he may be made happy by murdering the children of his enemies. What I found, time and time again, in the Bible, especially the Old Testament, was that verses of rapture, of ecstasy and love could hold within them apparently opposite sentiments – hate, revenge, bloody mindedness etc. that they were not mutually exclusive. This idea has left an enduring impression on my songwriting.
Within the world of modern pop music, a world that deals ostensibly with the Love Song, but in actuality does little more that hurl dollops of warm, custard-coloured baby-vomit down the air waves, true sorrow is not welcome. But occasionally a song comes along that hides behind its disposable, plastic beat a love lyric of truly devastating proportions. "Better The Devil You Know" written by hitmakers Stock, Altkin and Waterman and sung by the Australian pop sensation Kylie Minogue is such a song. The disguising of the terror of Love in a piece of mindless, innocuous pop music is an intriguing concept. "Better The Devil You Know" is one of pop music's most violent and distressing love lyrics.
Say you wont leave me no more
I`ll take you back again
No more excuses, no no
Cause I´ve heard them all before
A hundred times or more
I´ll forgive and forget
If you say you´ll never go
Cause it's true what they say
Better the devil you know
I know, I think I know the score
You say you love me, O boy
I can´t ask for more
I´ll come if you should call
When Kylie Minogue sings these words there is an innocence to her voice that makes the horror of this chilling lyric all the more compelling. The idea presented within this song, dark and sinister and sad – that all love relationships are by nature abusive and that his abuse, be it physical or psychological, is welcomed and encouraged, shows how even the most innocuous of love songs has the potential to hide terrible human truths. Like Prometheus chained to his rock, so that the eagle can eat his liver each night, Kylie becomes love's sacrificial lamb bleating an earnest invitation to the drooling, ravenous wolf that he may devour her time and time again, all to a groovy techno beat. "I´ll take you back. I´ll take you back again". Indeed. Here the Love Songs becomes a vehicle for a harrowing portrait of humanity not dissimilar to that of the Old Testament Psalms. Both are messages to God that cry out into the yawning void, in anguish and self-loathing, for deliverance.
As I said earlier, my artistic life has centered around desire or more accurately, the need, to articulate the various feelings of loss and longing that have whistled through my bones and hummed in my blood, throughout my life. In the process I have written about two hundred songs, the bulk of which I would say, were love songs. Love songs, and therefore, by my definition, sad songs. Out of this considerable mass of material, a handful of them rise above the others as true examples of all I have talked about. Sad Waters, Black Hair, I Let Love In, Deanna, From her to Eternity, Nobody's Baby Now, Into my Arms, Lime Tree Arbour, Lucy, Straight to You; I am proud of these songs. They are my gloomy, violent, dark-eyed children. They sit grimly on their own and do not play with the other songs. Mostly they were offspring of complicated pregnancies and difficult and painful births. Most of them are rooted in direct personal experience and were conceived for a variety of reasons but this rag-tag group of love songs are, at the death, all the same thing – life lines thrown into the galaxies of the divine by a drowning man.
The reasons why I feel compelled to sit down and write love songs are legion. Some of these came clearer to me when I sat down with a friend of mine, who for the sake of his anonymity I will refer to as J.J. and I admitted to each other that we both suffered from psychological disorder that the medical profession call erotographomania. Erotographomania is the obsessive desire to write love letters. My friend shared that he had written and sent, over the last five years, more than seven thousand love letters to his wife. My friend looked exhausted and his shame was almost palpable. I suffer from the same disease but happily have yet to reach such an advanced stage as my poor friend J. We discussed the power of the love letter and found that it was, not surprisingly, very similar to the love song. Both served as extended meditations on ones beloved. Both served to shorten the distance between the writer and the recipient. Both held within them a permanence and power that the spoken word did not. Both were erotic exercises, in themselves. Both had the potential to reinvent, through words, like Pygmalion with his self-created lover of stone, one's beloved. Alas, the most endearing form of correspondence, the love letter, like the love song has suffered at the hands of the cold speed of technology, at the carelessness and soullessness of our age. I would like to look, finally, at one of my own songs that I recorded for The Boatman's Call album. This song, I feel, exemplifies much of what I´ve been talking about today. The song is called Far From Me.
For your dear, I was born
For you I was raised up
For you I´ve lived and for you I will die
For you I am dying now
You were my mad little lover
In a world where everybody fucks everybody else over
You are so far from me
Far from me
Way across some cold neurotic sea
Far from me
I would talk to you of all matter of things
With a smile you would reply
Then the sun would leave your pretty face
And you´d retreat from the front of your eye
I keep hearing that you´re doing best
I hope your heart beats happy in your infant breast
You who are so far from me
Far from me
Far from me
There is no knowledge but I know it
There´s nothing to learn from that vacant voice
That sails to me across the line
From the ridiculous to the sublime
It´s good to hear you´re doing so well
But really can´t you find somebody else that you can ring and tell
Did you ever care for me?
Were you ever there for me?
So far from me
You told me you´d stick by me
Those were your very words
My fair-weather friend
You were my brave-hearted lover
At the first taste of trouble went running back to mother
So far from me
Far from me
Suspended in your bleak and fishless sea
Far from me
Far from me
Far From Me took four months to write, which was the duration of the relationship it describes. The first verse was written in the first week of the affair and is full of all the heroic drama of new love as it describes the totality of feeling whilst acknowledging the potential for pain – for you I'm dying now. It sets the two lovers it describes against an uncaring world – a world that fucks everybody over – and brings in the notion of the physical distance suggested in the title. Strangely, though, the song, as if awaiting the "traumatic experience" that I spoke of earlier to happen, would not allow itself to be completed until the catastrophe had occurred. Some songs are tricky like that and it is wise to keep your wits about you when dealing with them. I find quite often that the songs I write seem to know more about what is going on in my life than I do. I have pages and pages of fourth verses for this song written while the relationship was still sailing happily along. One such verse went:
The Camellia, The Magnolia
Have such a pretty flower
And the bells of St. Mary's
Inform us of the hour
Pretty words, Innocent words, unaware that any day the bottom would drop out of the whole thing. Love songs that attach themselves to actual experience, that are a poeticising of real events have a peculiar beauty unto themselves. They stay alive in the same way that memories do and being alive, they grow up and undergo changes and develop. A love song such as Far From Me has found a personality beyond the one that I originally gave it with the power to influence my own feelings around the actual event itself. This is an extraordinary thing and one of the truly wondrous benefits of song writing. The songs that I have written that deal with past relationships have become the relationships themselves. Through these songs I have been able to mythologize the ordinary events of my life, lifting them from the temporal plane and hurling them way into the stars. The relationship described in Far From Me has been and gone but the song itself lives on, keeping a pulse running through my past. Such is the singular beauty of song-writing.
Twenty years of song-writing has now past and still the void gapes wide. Still that inexplicable sadness, the duende, the saudade, the divine discontent persists and perhaps it will continue until I see the face of god himself. But when Moses desired to see the face of God, Exodus 33, 188, he was answered that he may not endure it, no man could see his face and live. Well, me, I don´t mind. I `m happy to be sad. For the residue, cast off in this search, the songs themselves, my crooked brood of sad eyed children, rally round and in their way, protect me, comfort me and keep me alive. They are the companions of the soul that lead it into exile, that safe the overpowering yearning for that which is not of this world. The imagination desires an alternate and through the writing of the love song, one sits and dines with loss and longing, madness and melancholy ecstasy, magic, joy and love with equal measures of respect and gratitude. The spiritual quest has many faces – religion, art, drugs, work, money, sex – but rarely does the search serve god so directly and rarely are the rewards so great in doing.
25 September 1999, Vienna
Addendum: A Fucked Up Love Song
Nick Cave, The Secret Life Of The Love Song
To be invited to come here and teach, to lecture, to impart what knowledge I have collected about poetry, about song writing has left me with a whole host of conflicting feelings. The strongest, most insistent of these concerns my late father who was an English Literature teacher at the high school I attended back in Australia. I have very clear memories of being about twelve years old and sitting, as you are now, in a classroom or school hall, watching my father, who would be standing, up here, where I am standing, and thinking to myself, gloomily and miserably, for, in the main, I was a gloomy and miserable child, "It doesn´t really matter what I do with my life as long as I don´t end up like my father". At forty years old it would appear that there is virtually no action I can take that does not draw me closer to him, that does not make me more like him. At forty years old I have become my father, and here I am, teaching.
What I wanted to do here was to talk a bit about "the love song", to speak about my own personal approach to this genre of songwriting which I believe has been at the very heart of my particular artistic quest. I want look at some other works, that, for whatever reason, I think are sublime achievements in this most noble of artistic pursuits: the creation of the great love song.
Looking back at these twenty years a certain clarity prevails. Midst the madness and the mayhem, it would seem I have been banging on one particular drum. I see that my artistic life has centered around an attempt to articulate the nature of an almost palpable sense of loss that has laid claim to my life. A great gaping hole was blasted out of my world by the unexpected death of my father when I was nineteen years old. The way I learned to fill this hole, this void, was to write. My father taught me this as if to prepare me for his own passing. To write allowed me direct access to my imagination, to inspiration and ultimately to God. I found through the use of language, that I wrote god into existence. Language became the blanket that I threw over the invisible man, that gave him shape and form. Actualising of God through the medium of the love song remains my prime motivation as an artist. The love song is perhaps the truest and most distinctive human gift for recognising God and a gift that God himself needs. God gave us this gift in order that we speak and sing Him alive because God lives within communication. If the world was to suddenly fall silent God would deconstruct and die. Jesus Christ himself said, in one of His most beautiful quotes, "Where ever two or more are gathered together, I am in your midst." He said this because where ever two or more are gathered together there is language. I found that language became a poultice to the wounds incurred by the death of my father. Language became a salve to longing.
Though the love song comes in many guises – songs of exultation and praise, songs of rage and of despair, erotic songs, songs of abandonment and loss – they all address God, for it is the haunted premises of longing that the true love song inhabits. It is a howl in the void, for Love and for comfort and it lives on the lips of the child crying for his mother. It is the song of the lover in need of her loved one, the raving of the lunatic supplicant petitioning his God. It is the cry of one chained to the earth, to the ordinary and to the mundane, craving flight; a flight into inspiration and imagination and divinity. The love song is the sound of our endeavours to become God-like, to rise up and above the earthbound and the mediocre.
The loss of my father, I found, created in my life a vacuum, a space in which my words began to float and collect and find their purpose. The great W.H. Auden said "The so-called traumatic experience is not an accident, but the opportunity for which the child has been patiently waiting – had it not occurred, it would have found another- in order that its life come a serious matter." The death of my father was the "traumatic experience" Auden talks about that left the hole for God to fill. How beautiful the notion that we create our own personal catastrophes and that it is the creative forces within us that are instrumental in doing this. We each have a need to create and sorrow is a creative act. The love song is a sad song, it is the sound of sorrow itself. We all experience within us what the Portugese call Suadade, which translates as an inexplicable sense of longing, an unnamed and enigmatic yearning of the soul and it is this feeling that lives in the realms of imagination and inspiration and is the breeding ground for the sad song, for the Love song is the light of God, deep down, blasting through our wounds.
In his brilliant lecture entitled "The Theory and Function of Duende" Frederico Garcia Lorca attempts to shed some light on the eerie and inexplicable sadness that lives in the heart of certain works of art. "All that has dark sound has duende", he says, "that mysterious power that everyone feels but no philosopher can explain." In contemporary rock music, the area in which I operate, music seems less inclined to have its soul, restless and quivering, the sadness that Lorca talks about. Excitement, often; anger, sometimes: but true sadness, rarely, Bob Dylan has always had it. Leonard Cohen deals specifically in it. It pursues Van Morrison like a black dog and though he tries to he cannot escape it. Tom Waits and Neil Young can summon it. It haunts Polly Harvey. My friend and Dirty 3 have it by the bucket load. The band Spiritualised are excited by it. Tindersticks desperately want it, but all in all it would appear that duende is too fragile to survive the brutality of technology and the ever increasing acceleration of the music industry. Perhaps there is just no money in sadness, no dollars in duende. Sadness or duende needs space to breathe. Melancholy hates haste and floats in silence. It must be handled with care.
All love songs must contain duende. For the love song is never truly happy. It must first embrace the potential for pain. Those songs that speak of love without having within in their lines an ache or a sigh are not love songs at all but rather Hate Songs disguised as love songs, and are not to be trusted. These songs deny us our humanness and our God-given right to be sad and the air-waves are littered with them. The love song must resonate with the susurration of sorrow, the tintinnabulation of grief. The writer who refuses to explore the darker regions of the heart will never be able to write convincingly about the wonder, the magic and the joy of love for just as goodness cannot be trusted unless it has breathed the same air as evil – the enduring metaphor of Christ crucified between two criminals comes to mind here – so within the fabric of the love song, within its melody, its lyric, one must sense an acknowledgement of its capacity for suffering.
In Lou Reed´s remarkable song "Perfect Day" he writes in near diary form the events that combine to make a "Perfect Day". It is a day that resonates with the hold beauty of love, where he and his lover sit in the park and drink Sangria, feed animals in the zoo, go to a movie show etc., but it is the lines that darkly in the third verse, "I thought I was someone else, someone good" that transforms this otherwise sentimental song into the masterpiece of melancholia that it is. Not only do these lines ache with failure and shame, but they remind us in more general terms of the transient nature of love itself – that he will have his day "in the park" but, like Cinderella, who must return at midnight to the soot and ash of her disenchanted world, so must he return to his old self, his bad self. It is out of the void that this songs springs, clothed in loss and longing.
Around the age of twenty, I stared reading the Bible and I found in the brutal prose of the Old Testament, in the feel of its words and its imagery, an endless source of inspiration. The Song of Solomon, perhaps the greatest love song ever written, had a massive impact upon me. Its openly erotic nature, the metaphoric journey taken around the lovers bodies – breasts compared to bunches of grapes and young deer, hair and teeth compared to flocks of goats and sheep, legs like pillars of marble, the navel- a round goblet, the belly- a heap of wheat – its staggering imagery rockets us into the world of pure imagination. Although the two lovers are physically separate – Solomon is excluded from the garden where his beloved sings – it is the wild, obsessive projections of one lover onto another that dissolve them into a single being, constructed from a series of rapturous love-metaphors.
The Song of Solomon is an extraordinary love song but it was the remarkable series of love song/poems known as the Psalms that truly held me. I found the Psalms, which deal directly with relationship between man and God, teeming with all the clamorous desperation, longing, exultation, erotic violence and brutality that I could hope for. The Psalms are soaked in suadade, drenched in duende and bathed in bloody-minded violence. In many ways these songs became the blue-print for much of my more sadistic love songs. Psalm 137, a particular favourite of mine and which was turned into a chart hit by the fab little band Boney M. is a perfect example of all I have been talking about.
The love song must be born into the realm of the irrational, absurd, the distracted, the melancholic, the obsessive, the insane for the love song is the noise of love itself and love is, of course, a form of madness. Whether it be the love of God, or romantic, erotic love – these are manifestations of our need to be torn away from the rational, to take leave of our senses, so to speak. Love songs come in many guises and are seemingly written for many reasons – as declarations or to wound – I have written songs for all of these reasons – but ultimately the love songs exist to fill, with language, the silence between ourselves and God, to decrease the distance between the temporal and the divine.
In Psalm 137 the poet finds himself captive in "a strange land" and is forced to sing a song of Zion. He swears his love to his homeland and dreams of revenge. The Psalm is ghastly in its violent sentiments, as he sings for love of his homeland and his God and that he may be made happy by murdering the children of his enemies. What I found, time and time again, in the Bible, especially the Old Testament, was that verses of rapture, of ecstasy and love could hold within them apparently opposite sentiments – hate, revenge, bloody mindedness etc. that they were not mutually exclusive. This idea has left an enduring impression on my songwriting.
Within the world of modern pop music, a world that deals ostensibly with the Love Song, but in actuality does little more that hurl dollops of warm, custard-coloured baby-vomit down the air waves, true sorrow is not welcome. But occasionally a song comes along that hides behind its disposable, plastic beat a love lyric of truly devastating proportions. "Better The Devil You Know" written by hitmakers Stock, Altkin and Waterman and sung by the Australian pop sensation Kylie Minogue is such a song. The disguising of the terror of Love in a piece of mindless, innocuous pop music is an intriguing concept. "Better The Devil You Know" is one of pop music's most violent and distressing love lyrics.
Say you wont leave me no more
I`ll take you back again
No more excuses, no no
Cause I´ve heard them all before
A hundred times or more
I´ll forgive and forget
If you say you´ll never go
Cause it's true what they say
Better the devil you know
I know, I think I know the score
You say you love me, O boy
I can´t ask for more
I´ll come if you should call
When Kylie Minogue sings these words there is an innocence to her voice that makes the horror of this chilling lyric all the more compelling. The idea presented within this song, dark and sinister and sad – that all love relationships are by nature abusive and that his abuse, be it physical or psychological, is welcomed and encouraged, shows how even the most innocuous of love songs has the potential to hide terrible human truths. Like Prometheus chained to his rock, so that the eagle can eat his liver each night, Kylie becomes love's sacrificial lamb bleating an earnest invitation to the drooling, ravenous wolf that he may devour her time and time again, all to a groovy techno beat. "I´ll take you back. I´ll take you back again". Indeed. Here the Love Songs becomes a vehicle for a harrowing portrait of humanity not dissimilar to that of the Old Testament Psalms. Both are messages to God that cry out into the yawning void, in anguish and self-loathing, for deliverance.
As I said earlier, my artistic life has centered around desire or more accurately, the need, to articulate the various feelings of loss and longing that have whistled through my bones and hummed in my blood, throughout my life. In the process I have written about two hundred songs, the bulk of which I would say, were love songs. Love songs, and therefore, by my definition, sad songs. Out of this considerable mass of material, a handful of them rise above the others as true examples of all I have talked about. Sad Waters, Black Hair, I Let Love In, Deanna, From her to Eternity, Nobody's Baby Now, Into my Arms, Lime Tree Arbour, Lucy, Straight to You; I am proud of these songs. They are my gloomy, violent, dark-eyed children. They sit grimly on their own and do not play with the other songs. Mostly they were offspring of complicated pregnancies and difficult and painful births. Most of them are rooted in direct personal experience and were conceived for a variety of reasons but this rag-tag group of love songs are, at the death, all the same thing – life lines thrown into the galaxies of the divine by a drowning man.
The reasons why I feel compelled to sit down and write love songs are legion. Some of these came clearer to me when I sat down with a friend of mine, who for the sake of his anonymity I will refer to as J.J. and I admitted to each other that we both suffered from psychological disorder that the medical profession call erotographomania. Erotographomania is the obsessive desire to write love letters. My friend shared that he had written and sent, over the last five years, more than seven thousand love letters to his wife. My friend looked exhausted and his shame was almost palpable. I suffer from the same disease but happily have yet to reach such an advanced stage as my poor friend J. We discussed the power of the love letter and found that it was, not surprisingly, very similar to the love song. Both served as extended meditations on ones beloved. Both served to shorten the distance between the writer and the recipient. Both held within them a permanence and power that the spoken word did not. Both were erotic exercises, in themselves. Both had the potential to reinvent, through words, like Pygmalion with his self-created lover of stone, one's beloved. Alas, the most endearing form of correspondence, the love letter, like the love song has suffered at the hands of the cold speed of technology, at the carelessness and soullessness of our age. I would like to look, finally, at one of my own songs that I recorded for The Boatman's Call album. This song, I feel, exemplifies much of what I´ve been talking about today. The song is called Far From Me.
For your dear, I was born
For you I was raised up
For you I´ve lived and for you I will die
For you I am dying now
You were my mad little lover
In a world where everybody fucks everybody else over
You are so far from me
Far from me
Way across some cold neurotic sea
Far from me
I would talk to you of all matter of things
With a smile you would reply
Then the sun would leave your pretty face
And you´d retreat from the front of your eye
I keep hearing that you´re doing best
I hope your heart beats happy in your infant breast
You who are so far from me
Far from me
Far from me
There is no knowledge but I know it
There´s nothing to learn from that vacant voice
That sails to me across the line
From the ridiculous to the sublime
It´s good to hear you´re doing so well
But really can´t you find somebody else that you can ring and tell
Did you ever care for me?
Were you ever there for me?
So far from me
You told me you´d stick by me
Those were your very words
My fair-weather friend
You were my brave-hearted lover
At the first taste of trouble went running back to mother
So far from me
Far from me
Suspended in your bleak and fishless sea
Far from me
Far from me
Far From Me took four months to write, which was the duration of the relationship it describes. The first verse was written in the first week of the affair and is full of all the heroic drama of new love as it describes the totality of feeling whilst acknowledging the potential for pain – for you I'm dying now. It sets the two lovers it describes against an uncaring world – a world that fucks everybody over – and brings in the notion of the physical distance suggested in the title. Strangely, though, the song, as if awaiting the "traumatic experience" that I spoke of earlier to happen, would not allow itself to be completed until the catastrophe had occurred. Some songs are tricky like that and it is wise to keep your wits about you when dealing with them. I find quite often that the songs I write seem to know more about what is going on in my life than I do. I have pages and pages of fourth verses for this song written while the relationship was still sailing happily along. One such verse went:
The Camellia, The Magnolia
Have such a pretty flower
And the bells of St. Mary's
Inform us of the hour
Pretty words, Innocent words, unaware that any day the bottom would drop out of the whole thing. Love songs that attach themselves to actual experience, that are a poeticising of real events have a peculiar beauty unto themselves. They stay alive in the same way that memories do and being alive, they grow up and undergo changes and develop. A love song such as Far From Me has found a personality beyond the one that I originally gave it with the power to influence my own feelings around the actual event itself. This is an extraordinary thing and one of the truly wondrous benefits of song writing. The songs that I have written that deal with past relationships have become the relationships themselves. Through these songs I have been able to mythologize the ordinary events of my life, lifting them from the temporal plane and hurling them way into the stars. The relationship described in Far From Me has been and gone but the song itself lives on, keeping a pulse running through my past. Such is the singular beauty of song-writing.
Twenty years of song-writing has now past and still the void gapes wide. Still that inexplicable sadness, the duende, the saudade, the divine discontent persists and perhaps it will continue until I see the face of god himself. But when Moses desired to see the face of God, Exodus 33, 188, he was answered that he may not endure it, no man could see his face and live. Well, me, I don´t mind. I `m happy to be sad. For the residue, cast off in this search, the songs themselves, my crooked brood of sad eyed children, rally round and in their way, protect me, comfort me and keep me alive. They are the companions of the soul that lead it into exile, that safe the overpowering yearning for that which is not of this world. The imagination desires an alternate and through the writing of the love song, one sits and dines with loss and longing, madness and melancholy ecstasy, magic, joy and love with equal measures of respect and gratitude. The spiritual quest has many faces – religion, art, drugs, work, money, sex – but rarely does the search serve god so directly and rarely are the rewards so great in doing.
25 September 1999, Vienna
Addendum: A Fucked Up Love Song
Thursday, March 03, 2011
Wednesday, March 02, 2011
Tuesday, March 01, 2011
Thursday, February 24, 2011
Wednesday, February 23, 2011
Monday, February 21, 2011
Friday, February 18, 2011
Thursday, February 17, 2011
Wednesday, February 16, 2011
Tuesday, February 15, 2011
Should I Work For Free?
"Όταν η "εμπειρία" δεν μεταφράζεται σε τιμολογημενη υπηρεσία, δεν με αφορά. Προτιμώ να διαβάζω πατέρες της εκκλησίας."
Vivian_e
By Jessica Hische
[Click to enlarge.]
Vivian_e
By Jessica Hische
[Click to enlarge.]
Friday, February 11, 2011
Tuesday, February 08, 2011
Thursday, February 03, 2011
Wednesday, February 02, 2011
Wednesday, January 26, 2011
"We need to make books cool again. If you go home with somebody and they don’t have books, don’t fuck them."
John Waters via Bookshelf Porn
John Waters via Bookshelf Porn
Thursday, January 20, 2011
Saturday, January 15, 2011
Status (Shared)
"Όποιος θέλει, βρίσκει καιρό. Όποιος δεν θέλει, βρίσκει πρόφαση."
Ανδρέας Λασκαράτος
Ανδρέας Λασκαράτος
Tuesday, January 11, 2011
Under The Fridge's Light - Constantinos Taliotis
Now available from Amazon.com
"In the short but tempestuous life of the nebulous domain of writing named theory, it has been accused in a plethora of occasions for rambling away and failing to respond to pragmatic problems found in the domains of the real, the social or the political. Setting out to question these accusations by examining the state(s) and place(s) of theory and the proximity of such locations to other fields of research, Under the fridge's light reveals the cracks in the presumptions of an existing kinship between theory and the real. Having done away with the imperative of a responsive or a reflective theory, a quest begins for a theory frivolity and of disengagement from the ?real' or the ?social'. A kind of theory that refrains from relocating itself in praxis, and yet it rambles in imaginative terrains, maintaining a theoretical perspective within the parameters of theorizing rather than theoretically responding to applied disciplines. In other words, a superflexible mechanism that enables the synthesis of disproportionate perceptions of scale; a theory of the jouissance of misinterpretation and the pleasure of misconstruction."
Constantinos Taliotis (b. 1983, Nicosia, Cyprus) is a visual artist and writer. He lives in Nicosia, Cyprus and Athens, Greece. He has exhibited widely in numerous solo and group exhibitions and contributed to various publications. He is the co-director of APOTHEKE CONTEMPORARY ARTS, Nicosia, Cyprus.
"In the short but tempestuous life of the nebulous domain of writing named theory, it has been accused in a plethora of occasions for rambling away and failing to respond to pragmatic problems found in the domains of the real, the social or the political. Setting out to question these accusations by examining the state(s) and place(s) of theory and the proximity of such locations to other fields of research, Under the fridge's light reveals the cracks in the presumptions of an existing kinship between theory and the real. Having done away with the imperative of a responsive or a reflective theory, a quest begins for a theory frivolity and of disengagement from the ?real' or the ?social'. A kind of theory that refrains from relocating itself in praxis, and yet it rambles in imaginative terrains, maintaining a theoretical perspective within the parameters of theorizing rather than theoretically responding to applied disciplines. In other words, a superflexible mechanism that enables the synthesis of disproportionate perceptions of scale; a theory of the jouissance of misinterpretation and the pleasure of misconstruction."
Constantinos Taliotis (b. 1983, Nicosia, Cyprus) is a visual artist and writer. He lives in Nicosia, Cyprus and Athens, Greece. He has exhibited widely in numerous solo and group exhibitions and contributed to various publications. He is the co-director of APOTHEKE CONTEMPORARY ARTS, Nicosia, Cyprus.
Wednesday, December 22, 2010
Wednesday, December 08, 2010
Red Corduroy Pants
You ain't got no car? He'll get you one
Untitled (Nick Cave in speed camera crash on Hove seafront), 2010
Untitled (Nick Cave in speed camera crash on Hove seafront), 2010
Monday, December 06, 2010
Thursday, December 02, 2010
Saturday, November 27, 2010
Art Porn (Voyer Edition)
-by maria t.
efwren kappellin military je egrafen panw me jitrino AT&T FiberOptics “Call before you dig”
efwren pandeloni jean tu mastru gemato tziepes. pujinda biker t-shirts ta mavra me tes tigris je ta kalligrafika ta grammata, je pukamisudin pupanw ladin (matching me to kappelin) gematon pogies.
a!je cowboy boots me katafaimeno takkunudin (enikserw endalws perpata)
...
emilisen mas gia to devaluation twn video games meta to myspace(?) je to youtube. gia to poso tu fakka to tate je oti en mbori kan na pai na dei to coral. gia to architectural terrorism tu je to ica pu en to ekatalaven. gia mini cab offices. gia generosity. gia ton philip je to ma sto chelsea. gia to group of misogynist boys in art schools who wait for the new monthly mags to come out. gia to merokamato tu sto camden art center. gia to poso ton ansixisan oi ottolith group giati thimizun tu jina ulla pu eprospathuse na apofigei ta 80s-didactic and not interesting work. gia to pc tu pu en palio je en kamnei update to itunes tu je akuei ta pallia tu ta trau8kia.
...
axxx
tin mera pu egiennietun i kori tu itan distracted giati eklepsan tu to pick up truck tu
efwren kappellin military je egrafen panw me jitrino AT&T FiberOptics “Call before you dig”
efwren pandeloni jean tu mastru gemato tziepes. pujinda biker t-shirts ta mavra me tes tigris je ta kalligrafika ta grammata, je pukamisudin pupanw ladin (matching me to kappelin) gematon pogies.
a!je cowboy boots me katafaimeno takkunudin (enikserw endalws perpata)
...
emilisen mas gia to devaluation twn video games meta to myspace(?) je to youtube. gia to poso tu fakka to tate je oti en mbori kan na pai na dei to coral. gia to architectural terrorism tu je to ica pu en to ekatalaven. gia mini cab offices. gia generosity. gia ton philip je to ma sto chelsea. gia to group of misogynist boys in art schools who wait for the new monthly mags to come out. gia to merokamato tu sto camden art center. gia to poso ton ansixisan oi ottolith group giati thimizun tu jina ulla pu eprospathuse na apofigei ta 80s-didactic and not interesting work. gia to pc tu pu en palio je en kamnei update to itunes tu je akuei ta pallia tu ta trau8kia.
...
axxx
tin mera pu egiennietun i kori tu itan distracted giati eklepsan tu to pick up truck tu
Friday, November 26, 2010
Sunday, November 21, 2010
The "and and and" argument
*"We would postulate an "and and and" argument - neither pure classical models, nor pure structural honesty nor pure compositional formality, implying a more open-ended process." Reiser + Umemoto, Atlas of Novel Tectonics
Friday, November 19, 2010
Monday, November 15, 2010
Προς μια Νομική Εναντίωση στον Ρατσισμό, στην Ξενοφοβία και στον Ζαχαρία Κουλία
Freedom of speech carries with it responsibilities
More >>
Απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 28ης Νοεμβρίου 2008 για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως τα άρθρα 29 και 31 και το άρθρο 34 παράγραφος 2 στοιχείο β),
την πρόταση της Επιτροπής,
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [1],
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1) Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αντίκεινται ευθέως στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και του κράτους δικαίου, αρχές στις οποίες θεμελιώνεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι οποίες είναι κοινές στα κράτη μέλη.
2) Το πρόγραμμα δράσης του Συμβουλίου και της Επιτροπής όσον αφορά την άριστη δυνατή εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης του Άμστερνταμ για τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης [2], τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου 1999, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2000, σχετικά με τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Παγκόσμια διάσκεψη κατά του ρατσισμού και με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ένωση [3] και η ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την εξαμηνιαία ενημέρωση του πίνακα αποτελεσμάτων για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη δημιουργία ενός χώρου "Ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης" στην Ευρωπαϊκή Ένωση (δεύτερο εξάμηνο 2000) ζητούν την ανάληψη δράσης στον συγκεκριμένο τομέα. Στο πρόγραμμα της Χάγης της 4ης και 5ης Νοεμβρίου 2004, το Συμβούλιο υπενθυμίζει τη σταθερή του δέσμευση να αντιταχθεί σε κάθε μορφή ρατσισμού, αντισημιτισμού και ξενοφοβίας, η οποία εκφράστηκε ήδη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2003
(3) Την κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1996, σχετικά με την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας [4], θα πρέπει να ακολουθήσει περαιτέρω νομοθετική δράση που θα ανταποκρίνεται στην ανάγκη για την περαιτέρω προσέγγιση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων των κρατών μελών και για την υπέρβαση των εμποδίων που παρεμβάλλονται στην αποτελεσματική δικαστική συνεργασία και τα οποία οφείλονται κυρίως στις αποκλίσεις των νομικών προσεγγίσεων στα κράτη μέλη.
(4) Σύμφωνα με την αξιολόγηση της κοινής δράσης 96/443/ΔΕΥ καθώς και τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν σε άλλα διεθνή φόρα, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένες δυσκολίες όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία· κατά συνέπεια, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω προσέγγιση των ποινικών δικαίων των κρατών μελών, ώστε να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική εφαρμογή σαφών και ολοκληρωμένων νομοθετημάτων προκειμένου να καταπολεμηθούν ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.
(5) Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία συνιστούν απειλή για τις ομάδες προσώπων που γίνονται στόχος της συμπεριφοράς αυτής. Είναι αναγκαίο να καθορισθεί κοινή προσέγγιση ποινικού δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση γι’ αυτό το φαινόμενο ώστε να εξασφαλισθεί ότι η ίδια συμπεριφορά αποτελεί αδίκημα σε όλα τα κράτη μέλη και ότι προβλέπονται αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις κατά των φυσικών και νομικών προσώπων τα οποία διαπράττουν τέτοια αδικήματα ή είναι υπεύθυνα γι’ αυτά.
6) Τα κράτη μέλη αναγνωρίζουν ότι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας απαιτεί τη λήψη ποικίλων μέτρων εντός συνολικού πλαισίου και δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται σε ποινικά ζητήματα. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο περιορίζεται στην καταπολέμηση ιδιαίτερα σοβαρών μορφών ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου. Επειδή οι πολιτιστικές και νομικές παραδόσεις των κρατών μελών είναι, σε κάποια έκταση, διαφορετικές, ειδικότερα στον τομέα αυτόν, δεν είναι δυνατή επί του παρόντος η πλήρης εναρμόνιση των ποινικών δικαίων.
(7) Στην παρούσα απόφαση-πλαίσιο, ο όρος "γενεαλογικές καταβολές" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος κυρίως σε πρόσωπα ή σε ομάδες προσώπων που κατάγονται από πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να προσδιορισθούν βάσει ορισμένων χαρακτηριστικών (όπως φυλή ή χρώμα), χωρίς αυτό να σημαίνει υποχρεωτικά ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εξακολουθούν να υπάρχουν. Παρά το γεγονός αυτό, λόγω των γενεαλογικών καταβολών τους, τα εν λόγω πρόσωπα ή ομάδες προσώπων μπορούν να αποτελέσουν στόχο μίσους ή βίας.
8) Ο όρος "θρησκεία" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος γενικά σε πρόσωπα τα οποία προσδιορίζονται βάσει θρησκευτικής πίστης ή πεποιθήσεων.
(9) Ο όρος "μίσος" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος σε μίσος που βασίζεται στη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές ή την εθνική ή εθνοτική καταγωγή.
(10) Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν εμποδίζει κράτος μέλος να θεσπίζει διατάξεις εθνικού δικαίου με τις οποίες επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ) σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από εκείνα της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενετικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως είναι αυτά της κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων.
(11) Θα πρέπει να εξασφαλισθεί ότι η διερεύνηση και η ποινική δίωξη των αδικημάτων ρατσισμού και ξενοφοβίας δεν εξαρτάται από αναφορές ή καταγγελίες των θυμάτων, τα οποία είναι συχνά ιδιαιτέρως ευάλωτα και διστάζουν να κινήσουν δικαστικές διαδικασίες.
(12) Η προσέγγιση του ποινικού δικαίου θα πρέπει να οδηγήσει στην αποτελεσματικότερη καταπολέμηση ρατσιστικών και ξενοφοβικών αδικημάτων, με προώθηση πλήρους και ουσιαστικής δικαστικής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών. Το Συμβούλιο θα πρέπει να λάβει υπόψη του τις δυσχέρειες που ενδέχεται να υπάρχουν στον τομέα αυτόν όταν θα επανεξετάσει την παρούσα απόφαση-πλαίσιο προκειμένου να αποφασίσει εάν απαιτούνται περαιτέρω μέτρα στον τομέα αυτόν.
(13) Επειδή ο στόχος της παρούσας απόφασης-πλαισίου, που συνίσταται στο να εξασφαλισθεί ότι τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά αδικήματα τιμωρούνται σε όλα τα κράτη μέλη με τουλάχιστον κατώτερο επίπεδο αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών ποινών, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς εάν τα κράτη μέλη δρουν μεμονωμένα, δεδομένου ότι οι κανόνες αυτοί πρέπει να είναι κοινοί και συμβατοί, και εφόσον αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ένωση μπορεί να θεσπίσει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας η οποία αναφέρεται στο άρθρο 2 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και προβλέπεται στο άρθρο 5 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας που προβλέπεται στο τελευταίο αυτό άρθρο, η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτού του στόχου.
(14) Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές που αναγνωρίζονται από το άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ιδίως τα άρθρα 10 και 11 αυτής, και αντικατοπτρίζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κυρίως στα κεφάλαια ΙΙ και VI.
(15) Εκτιμήσεις που αναφέρονται στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, έχουν οδηγήσει, σε πολλά κράτη μέλη, σε διαδικαστικές εγγυήσεις και ειδικούς κανόνες στο εθνικό δίκαιο όσον αφορά τον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.
(16) Η κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ θα πρέπει να καταργηθεί επειδή, λόγω της έναρξης ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ, της οδηγίας 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ανεξαρτήτως της φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής [5] και της παρούσας απόφασης-πλαισίου, έχει καταστεί άνευ αντικειμένου,
ΕΚΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ:
Άρθρο 1
Αδικήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι τιμωρούνται οι ακόλουθες εκ προθέσεως τελούμενες πράξεις:
α) η δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας, που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής,
β) η τέλεση πράξης που αναφέρεται στο στοιχείο α) με δημόσια διάδοση ή διανομή φυλλαδίων, εικόνων ή άλλου υλικού,
γ) η δημόσια επιδοκιμασία, η άρνηση ή η χονδροειδής υποτίμηση της σοβαρότητας όσον αφορά εγκλήματα γενοκτονίας, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και η οποία στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής όταν η συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά τρόπο που είναι πιθανόν να υποκινήσει βία ή μίσος στρεφόμενο κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους μιας τέτοιας ομάδας,
δ) η δημόσια επιδοκιμασία, άρνηση ή χονδροειδής υποτίμηση της σοβαρότητας των εγκλημάτων τα οποία ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945, η οποία στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους τέτοιας ομάδας που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όταν η συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά τρόπο που είναι πιθανόν να υποκινήσει βία ή μίσος στρεφόμενο κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους μιας τέτοιας ομάδας.
2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη μπορούν να επιλέγουν να τιμωρούν μόνον συμπεριφορά η οποία είτε εκδηλώνεται κατά τρόπο που διαταράσσει τη δημόσια τάξη είτε έχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα.
3. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, η αναφορά στη θρησκεία θεωρείται ότι καλύπτει, τουλάχιστον, συμπεριφορά η οποία συνιστά πρόσχημα για να κατευθύνονται οι πράξεις κατά ομάδας προσώπων ή μέλους τέτοιας ομάδας που προσδιορίζεται βάσει φυλής, χρώματος, γενεαλογικών καταβολών, ή εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής.
4. Κατά τη στιγμή της υιοθέτησης της παρούσας απόφασης-πλαισίου, ή αργότερα, οιοδήποτε κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να δηλώσει ότι θα τιμωρεί την πράξη άρνησης ή χονδροειδούς υποτίμησης της σοβαρότητας των εγκλημάτων που προβλέπονται στα στοιχεία γ) ή/και δ) της παραγράφου 1, μόνον εφόσον τα εγκλήματα που αναφέρονται στην εν λόγω παράγραφο έχουν αναγνωρισθεί με αμετάκλητη απόφαση εθνικού δικαστηρίου αυτού του κράτους μέλους ή/και διεθνούς δικαστηρίου ή με αμετάκλητη απόφαση διεθνούς δικαστηρίου μόνον.
Άρθρο 2
Ηθική αυτουργία, συνεργία και προτροπή
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η ηθική αυτουργία στην τέλεση πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ), τιμωρείται.
2. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η συνεργία και η προτροπή στην τέλεση πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 1 τιμωρούνται.
Άρθρο 3
Ποινικές κυρώσεις
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 τιμωρούνται με αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές ποινικές κυρώσεις.
2. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 τιμωρούνται με ποινικές κυρώσεις, το ανώτατο όριο των οποίων είναι ένα έως τρία έτη τουλάχιστον στέρησης της ελευθερίας.
Άρθρο 4
Ρατσιστικά και ξενοφοβικά κίνητρα
Για αδικήματα εκτός αυτών που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίζεται ότι τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά κίνητρα θεωρούνται επιβαρυντικές περιστάσεις, ή, εναλλακτικά, ότι τα κίνητρα αυτά λαμβάνονται υπόψη από τα δικαστήρια κατά την επιμέτρηση της ποινής.
Άρθρο 5
Ευθύνη νομικών προσώπων
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι νομικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για τις πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2, εφόσον οι πράξεις αυτές τελούνται προς όφελός του από οιοδήποτε πρόσωπο, το οποίο δρα είτε σε ατομική βάση είτε ως μέλος οργάνου του νομικού προσώπου και το οποίο κατέχει διευθυντική θέση στο πλαίσιο του νομικού προσώπου, με βάση τα ακόλουθα:
α) εξουσία αντιπροσώπευσης του νομικού προσώπου,
β) εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις εξ ονόματος του νομικού προσώπου, ή
γ) εξουσία να ασκεί έλεγχο στο πλαίσιο του νομικού προσώπου.
2. Εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι νομικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο όταν η έλλειψη εποπτείας ή ελέγχου εκ μέρους του προβλεπομένου στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου προσώπου, καθιστά εφικτή την τέλεση πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 προς όφελος του συγκεκριμένου νομικού προσώπου από πρόσωπο που τελεί υπό την εξουσία του.
3. Η ευθύνη του νομικού προσώπου δυνάμει των παραγράφων 1 και 2 του παρόντος άρθρου δεν αποκλείει την άσκηση ποινικής δίωξης κατά φυσικών προσώπων τα οποία είναι αυτουργοί ή συνεργοί σε πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2.
4. Ως "νομικό πρόσωπο" νοείται ο φορέας ο οποίος έχει την ιδιότητα αυτή δυνάμει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου, με εξαίρεση τα κράτη ή τους άλλους φορείς δημοσίου δικαίου κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας και τους διεθνείς οργανισμούς δημοσίου δικαίου.
Άρθρο 6
Κυρώσεις κατά νομικών προσώπων
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι το νομικό πρόσωπο που θεωρείται υπεύθυνο δυνάμει του άρθρου 5 παράγραφος 1, μπορεί να τιμωρηθεί με αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται οι χρηματικές ποινές ή πρόστιμα και, ενδεχομένως, άλλες κυρώσεις, όπως:
α) μέτρα αποκλεισμού από δημόσιες παροχές ή ενισχύσεις,
β) μέτρα προσωρινής ή μόνιμης απαγόρευσης άσκησης εμπορικής δραστηριότητας,
γ) επιβολή δικαστικής εποπτείας,
δ) δικαστική εκκαθάριση.
2. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσουν ότι το νομικό πρόσωπο που θεωρείται υπεύθυνο δυνάμει του άρθρου 5 παράγραφος 2, υπόκειται σε αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις ή μέτρα.
Άρθρο 7
Συνταγματικοί κανόνες και θεμελιώδεις αρχές
1. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται μεταβολή της υποχρέωσης σεβασμού θεμελιωδών δικαιωμάτων και θεμελιωδών νομικών αρχών, συμπεριλαμβανομένων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
2. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα που αντιβαίνουν προς τις θεμελιώδεις αρχές τους σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις ή τους κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα, τις ευθύνες και τις διαδικαστικές εγγυήσεις για τον τύπο ή άλλα μέσα ενημέρωσης, όταν οι κανόνες αυτοί αναφέρονται στον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.
Άρθρο 8
Έναρξη έρευνας και άσκηση δίωξης
Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι έρευνες σχετικά με πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 ή η δίωξή τους δεν εξαρτώνται από αναφορά ή καταγγελία του θύματος, τουλάχιστον στις σοβαρότερες περιπτώσεις κατά τις οποίες η πράξη έχει τελεσθεί στην επικράτειά του.
Άρθρο 9
Δικαιοδοσία
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα απαιτούμενα μέτρα προκειμένου να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του σε σχέση με πράξη που αναφέρεται στα άρθρα 1 και 2, όταν η πράξη έχει τελεσθεί:
α) εν όλω ή εν μέρει στην επικράτειά του,
β) από υπήκοό του, ή
γ) προς όφελος νομικού προσώπου το οποίο έχει την έδρα του στην επικράτεια αυτού του κράτους μέλους.
2. Κατά τη θεμελίωση της δικαιοδοσίας του σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο α), κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η δικαιοδοσία του καλύπτει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι πράξεις τελούνται μέσω συστήματος πληροφορικής και κατά τις οποίες:
α) ο δράστης τελεί την πράξη ενόσω είναι σωματικώς παρών στην επικράτειά του, ανεξάρτητα από το εάν η πράξη περιλαμβάνει υλικό που φιλοξενείται σε σύστημα πληροφορικής στην επικράτειά του,
β) η πράξη περιλαμβάνει υλικό που φιλοξενείται σε σύστημα πληροφορικής ευρισκόμενο στην επικράτειά του, ανεξάρτητα από το εάν ο δράστης τελεί την πράξη ενόσω είναι σωματικώς παρών στην επικράτειά του.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην εφαρμόζουν ή να εφαρμόζουν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις ή συνθήκες, τον κανόνα δικαιοδοσίας που ορίζεται στην παράγραφο 1 στοιχεία β) και γ).
Άρθρο 10
Εφαρμογή και επανεξέταση
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαισίου έως τις 28 Νοεμβρίου 2010.
2. Μέχρι την ίδια ημερομηνία, τα κράτη μέλη διαβιβάζουν στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου και στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων με τις οποίες μεταφέρουν στο εθνικό τους δίκαιο τις υποχρεώσεις που τους επιβάλλονται δυνάμει της παρούσας απόφασης-πλαισίου. Έως τις 28 Νοεμβρίου 2013, το Συμβούλιο αξιολογεί, βάσει έκθεσης που θα καταρτίζεται με βάση τις πληροφορίες αυτές καθώς και γραπτής έκθεσης της Επιτροπής, τον βαθμό στον οποίο τα κράτη μέλη έχουν συμμορφωθεί με την παρούσα απόφαση-πλαίσιο.
3. Πριν από τις 28 Νοεμβρίου 2013, το Συμβούλιο επανεξετάζει την παρούσα απόφαση-πλαίσιο. Για την προετοιμασία της επανεξέτασης αυτής, το Συμβούλιο ερωτά τα κράτη μέλη εάν αντιμετώπισαν δυσκολίες κατά τη δικαστική συνεργασία σχετικά με τις πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1. Επιπλέον, το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει από την Eurojust να υποβάλει έκθεση σχετικά με το εάν οι διαφορές μεταξύ εθνικών νομοθεσιών οδήγησαν σε προβλήματα δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα αυτόν.
Άρθρο 11
Κατάργηση της κοινής δράσης 96/443/ΔΕΥ
Η κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ καταργείται.
Άρθρο 12
Εδαφική εφαρμογή
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο εφαρμόζεται στο Γιβραλτάρ.
Άρθρο 13
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο αρχίζει να ισχύει την ημερομηνία της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Βρυξέλλες, 28 Νοεμβρίου 2008
Για το Συμβούλιο
Η Πρόεδρος
M. Alliot-Marie
[1] Γνώμη της 29ης Νοεμβρίου 2007 (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).
[2] ΕΕ C 19 της 23.1.1999, σ. 1.
[3] ΕΕ C 146 της 17.5.2001, σ. 110.
[4] ΕΕ L 185 της 24.7.1996, σ. 5.
[5] ΕΕ L 180 της 19.7.2000, σ. 22.
More >>
Απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 28ης Νοεμβρίου 2008 για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως τα άρθρα 29 και 31 και το άρθρο 34 παράγραφος 2 στοιχείο β),
την πρόταση της Επιτροπής,
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [1],
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1) Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αντίκεινται ευθέως στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και του κράτους δικαίου, αρχές στις οποίες θεμελιώνεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι οποίες είναι κοινές στα κράτη μέλη.
2) Το πρόγραμμα δράσης του Συμβουλίου και της Επιτροπής όσον αφορά την άριστη δυνατή εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης του Άμστερνταμ για τη δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης [2], τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου 1999, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2000, σχετικά με τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Παγκόσμια διάσκεψη κατά του ρατσισμού και με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ένωση [3] και η ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την εξαμηνιαία ενημέρωση του πίνακα αποτελεσμάτων για την παρακολούθηση της προόδου όσον αφορά τη δημιουργία ενός χώρου "Ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης" στην Ευρωπαϊκή Ένωση (δεύτερο εξάμηνο 2000) ζητούν την ανάληψη δράσης στον συγκεκριμένο τομέα. Στο πρόγραμμα της Χάγης της 4ης και 5ης Νοεμβρίου 2004, το Συμβούλιο υπενθυμίζει τη σταθερή του δέσμευση να αντιταχθεί σε κάθε μορφή ρατσισμού, αντισημιτισμού και ξενοφοβίας, η οποία εκφράστηκε ήδη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2003
(3) Την κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1996, σχετικά με την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας [4], θα πρέπει να ακολουθήσει περαιτέρω νομοθετική δράση που θα ανταποκρίνεται στην ανάγκη για την περαιτέρω προσέγγιση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων των κρατών μελών και για την υπέρβαση των εμποδίων που παρεμβάλλονται στην αποτελεσματική δικαστική συνεργασία και τα οποία οφείλονται κυρίως στις αποκλίσεις των νομικών προσεγγίσεων στα κράτη μέλη.
(4) Σύμφωνα με την αξιολόγηση της κοινής δράσης 96/443/ΔΕΥ καθώς και τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν σε άλλα διεθνή φόρα, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένες δυσκολίες όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία· κατά συνέπεια, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω προσέγγιση των ποινικών δικαίων των κρατών μελών, ώστε να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική εφαρμογή σαφών και ολοκληρωμένων νομοθετημάτων προκειμένου να καταπολεμηθούν ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.
(5) Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία συνιστούν απειλή για τις ομάδες προσώπων που γίνονται στόχος της συμπεριφοράς αυτής. Είναι αναγκαίο να καθορισθεί κοινή προσέγγιση ποινικού δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση γι’ αυτό το φαινόμενο ώστε να εξασφαλισθεί ότι η ίδια συμπεριφορά αποτελεί αδίκημα σε όλα τα κράτη μέλη και ότι προβλέπονται αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις κατά των φυσικών και νομικών προσώπων τα οποία διαπράττουν τέτοια αδικήματα ή είναι υπεύθυνα γι’ αυτά.
6) Τα κράτη μέλη αναγνωρίζουν ότι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας απαιτεί τη λήψη ποικίλων μέτρων εντός συνολικού πλαισίου και δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται σε ποινικά ζητήματα. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο περιορίζεται στην καταπολέμηση ιδιαίτερα σοβαρών μορφών ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου. Επειδή οι πολιτιστικές και νομικές παραδόσεις των κρατών μελών είναι, σε κάποια έκταση, διαφορετικές, ειδικότερα στον τομέα αυτόν, δεν είναι δυνατή επί του παρόντος η πλήρης εναρμόνιση των ποινικών δικαίων.
(7) Στην παρούσα απόφαση-πλαίσιο, ο όρος "γενεαλογικές καταβολές" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος κυρίως σε πρόσωπα ή σε ομάδες προσώπων που κατάγονται από πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να προσδιορισθούν βάσει ορισμένων χαρακτηριστικών (όπως φυλή ή χρώμα), χωρίς αυτό να σημαίνει υποχρεωτικά ότι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά εξακολουθούν να υπάρχουν. Παρά το γεγονός αυτό, λόγω των γενεαλογικών καταβολών τους, τα εν λόγω πρόσωπα ή ομάδες προσώπων μπορούν να αποτελέσουν στόχο μίσους ή βίας.
8) Ο όρος "θρησκεία" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος γενικά σε πρόσωπα τα οποία προσδιορίζονται βάσει θρησκευτικής πίστης ή πεποιθήσεων.
(9) Ο όρος "μίσος" θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος σε μίσος που βασίζεται στη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές ή την εθνική ή εθνοτική καταγωγή.
(10) Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν εμποδίζει κράτος μέλος να θεσπίζει διατάξεις εθνικού δικαίου με τις οποίες επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ) σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από εκείνα της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενετικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως είναι αυτά της κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων.
(11) Θα πρέπει να εξασφαλισθεί ότι η διερεύνηση και η ποινική δίωξη των αδικημάτων ρατσισμού και ξενοφοβίας δεν εξαρτάται από αναφορές ή καταγγελίες των θυμάτων, τα οποία είναι συχνά ιδιαιτέρως ευάλωτα και διστάζουν να κινήσουν δικαστικές διαδικασίες.
(12) Η προσέγγιση του ποινικού δικαίου θα πρέπει να οδηγήσει στην αποτελεσματικότερη καταπολέμηση ρατσιστικών και ξενοφοβικών αδικημάτων, με προώθηση πλήρους και ουσιαστικής δικαστικής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών. Το Συμβούλιο θα πρέπει να λάβει υπόψη του τις δυσχέρειες που ενδέχεται να υπάρχουν στον τομέα αυτόν όταν θα επανεξετάσει την παρούσα απόφαση-πλαίσιο προκειμένου να αποφασίσει εάν απαιτούνται περαιτέρω μέτρα στον τομέα αυτόν.
(13) Επειδή ο στόχος της παρούσας απόφασης-πλαισίου, που συνίσταται στο να εξασφαλισθεί ότι τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά αδικήματα τιμωρούνται σε όλα τα κράτη μέλη με τουλάχιστον κατώτερο επίπεδο αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών ποινών, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς εάν τα κράτη μέλη δρουν μεμονωμένα, δεδομένου ότι οι κανόνες αυτοί πρέπει να είναι κοινοί και συμβατοί, και εφόσον αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ένωση μπορεί να θεσπίσει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας η οποία αναφέρεται στο άρθρο 2 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και προβλέπεται στο άρθρο 5 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας που προβλέπεται στο τελευταίο αυτό άρθρο, η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτού του στόχου.
(14) Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές που αναγνωρίζονται από το άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ιδίως τα άρθρα 10 και 11 αυτής, και αντικατοπτρίζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κυρίως στα κεφάλαια ΙΙ και VI.
(15) Εκτιμήσεις που αναφέρονται στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, έχουν οδηγήσει, σε πολλά κράτη μέλη, σε διαδικαστικές εγγυήσεις και ειδικούς κανόνες στο εθνικό δίκαιο όσον αφορά τον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.
(16) Η κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ θα πρέπει να καταργηθεί επειδή, λόγω της έναρξης ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ, της οδηγίας 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ανεξαρτήτως της φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής [5] και της παρούσας απόφασης-πλαισίου, έχει καταστεί άνευ αντικειμένου,
ΕΚΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΛΑΙΣΙΟ:
Άρθρο 1
Αδικήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι τιμωρούνται οι ακόλουθες εκ προθέσεως τελούμενες πράξεις:
α) η δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας, που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής,
β) η τέλεση πράξης που αναφέρεται στο στοιχείο α) με δημόσια διάδοση ή διανομή φυλλαδίων, εικόνων ή άλλου υλικού,
γ) η δημόσια επιδοκιμασία, η άρνηση ή η χονδροειδής υποτίμηση της σοβαρότητας όσον αφορά εγκλήματα γενοκτονίας, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και η οποία στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής όταν η συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά τρόπο που είναι πιθανόν να υποκινήσει βία ή μίσος στρεφόμενο κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους μιας τέτοιας ομάδας,
δ) η δημόσια επιδοκιμασία, άρνηση ή χονδροειδής υποτίμηση της σοβαρότητας των εγκλημάτων τα οποία ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945, η οποία στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους τέτοιας ομάδας που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όταν η συμπεριφορά εκδηλώνεται κατά τρόπο που είναι πιθανόν να υποκινήσει βία ή μίσος στρεφόμενο κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους μιας τέτοιας ομάδας.
2. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, τα κράτη μέλη μπορούν να επιλέγουν να τιμωρούν μόνον συμπεριφορά η οποία είτε εκδηλώνεται κατά τρόπο που διαταράσσει τη δημόσια τάξη είτε έχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα.
3. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1, η αναφορά στη θρησκεία θεωρείται ότι καλύπτει, τουλάχιστον, συμπεριφορά η οποία συνιστά πρόσχημα για να κατευθύνονται οι πράξεις κατά ομάδας προσώπων ή μέλους τέτοιας ομάδας που προσδιορίζεται βάσει φυλής, χρώματος, γενεαλογικών καταβολών, ή εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής.
4. Κατά τη στιγμή της υιοθέτησης της παρούσας απόφασης-πλαισίου, ή αργότερα, οιοδήποτε κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να δηλώσει ότι θα τιμωρεί την πράξη άρνησης ή χονδροειδούς υποτίμησης της σοβαρότητας των εγκλημάτων που προβλέπονται στα στοιχεία γ) ή/και δ) της παραγράφου 1, μόνον εφόσον τα εγκλήματα που αναφέρονται στην εν λόγω παράγραφο έχουν αναγνωρισθεί με αμετάκλητη απόφαση εθνικού δικαστηρίου αυτού του κράτους μέλους ή/και διεθνούς δικαστηρίου ή με αμετάκλητη απόφαση διεθνούς δικαστηρίου μόνον.
Άρθρο 2
Ηθική αυτουργία, συνεργία και προτροπή
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η ηθική αυτουργία στην τέλεση πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ), τιμωρείται.
2. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η συνεργία και η προτροπή στην τέλεση πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 1 τιμωρούνται.
Άρθρο 3
Ποινικές κυρώσεις
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 τιμωρούνται με αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές ποινικές κυρώσεις.
2. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 τιμωρούνται με ποινικές κυρώσεις, το ανώτατο όριο των οποίων είναι ένα έως τρία έτη τουλάχιστον στέρησης της ελευθερίας.
Άρθρο 4
Ρατσιστικά και ξενοφοβικά κίνητρα
Για αδικήματα εκτός αυτών που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίζεται ότι τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά κίνητρα θεωρούνται επιβαρυντικές περιστάσεις, ή, εναλλακτικά, ότι τα κίνητρα αυτά λαμβάνονται υπόψη από τα δικαστήρια κατά την επιμέτρηση της ποινής.
Άρθρο 5
Ευθύνη νομικών προσώπων
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι νομικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για τις πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2, εφόσον οι πράξεις αυτές τελούνται προς όφελός του από οιοδήποτε πρόσωπο, το οποίο δρα είτε σε ατομική βάση είτε ως μέλος οργάνου του νομικού προσώπου και το οποίο κατέχει διευθυντική θέση στο πλαίσιο του νομικού προσώπου, με βάση τα ακόλουθα:
α) εξουσία αντιπροσώπευσης του νομικού προσώπου,
β) εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις εξ ονόματος του νομικού προσώπου, ή
γ) εξουσία να ασκεί έλεγχο στο πλαίσιο του νομικού προσώπου.
2. Εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι νομικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο όταν η έλλειψη εποπτείας ή ελέγχου εκ μέρους του προβλεπομένου στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου προσώπου, καθιστά εφικτή την τέλεση πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 προς όφελος του συγκεκριμένου νομικού προσώπου από πρόσωπο που τελεί υπό την εξουσία του.
3. Η ευθύνη του νομικού προσώπου δυνάμει των παραγράφων 1 και 2 του παρόντος άρθρου δεν αποκλείει την άσκηση ποινικής δίωξης κατά φυσικών προσώπων τα οποία είναι αυτουργοί ή συνεργοί σε πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2.
4. Ως "νομικό πρόσωπο" νοείται ο φορέας ο οποίος έχει την ιδιότητα αυτή δυνάμει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου, με εξαίρεση τα κράτη ή τους άλλους φορείς δημοσίου δικαίου κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας και τους διεθνείς οργανισμούς δημοσίου δικαίου.
Άρθρο 6
Κυρώσεις κατά νομικών προσώπων
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι το νομικό πρόσωπο που θεωρείται υπεύθυνο δυνάμει του άρθρου 5 παράγραφος 1, μπορεί να τιμωρηθεί με αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται οι χρηματικές ποινές ή πρόστιμα και, ενδεχομένως, άλλες κυρώσεις, όπως:
α) μέτρα αποκλεισμού από δημόσιες παροχές ή ενισχύσεις,
β) μέτρα προσωρινής ή μόνιμης απαγόρευσης άσκησης εμπορικής δραστηριότητας,
γ) επιβολή δικαστικής εποπτείας,
δ) δικαστική εκκαθάριση.
2. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσουν ότι το νομικό πρόσωπο που θεωρείται υπεύθυνο δυνάμει του άρθρου 5 παράγραφος 2, υπόκειται σε αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις ή μέτρα.
Άρθρο 7
Συνταγματικοί κανόνες και θεμελιώδεις αρχές
1. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται μεταβολή της υποχρέωσης σεβασμού θεμελιωδών δικαιωμάτων και θεμελιωδών νομικών αρχών, συμπεριλαμβανομένων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι, όπως κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
2. Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα που αντιβαίνουν προς τις θεμελιώδεις αρχές τους σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις ή τους κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα, τις ευθύνες και τις διαδικαστικές εγγυήσεις για τον τύπο ή άλλα μέσα ενημέρωσης, όταν οι κανόνες αυτοί αναφέρονται στον καθορισμό ή τον περιορισμό της ευθύνης.
Άρθρο 8
Έναρξη έρευνας και άσκηση δίωξης
Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι οι έρευνες σχετικά με πράξεις που αναφέρονται στα άρθρα 1 και 2 ή η δίωξή τους δεν εξαρτώνται από αναφορά ή καταγγελία του θύματος, τουλάχιστον στις σοβαρότερες περιπτώσεις κατά τις οποίες η πράξη έχει τελεσθεί στην επικράτειά του.
Άρθρο 9
Δικαιοδοσία
1. Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα απαιτούμενα μέτρα προκειμένου να θεμελιώσει τη δικαιοδοσία του σε σχέση με πράξη που αναφέρεται στα άρθρα 1 και 2, όταν η πράξη έχει τελεσθεί:
α) εν όλω ή εν μέρει στην επικράτειά του,
β) από υπήκοό του, ή
γ) προς όφελος νομικού προσώπου το οποίο έχει την έδρα του στην επικράτεια αυτού του κράτους μέλους.
2. Κατά τη θεμελίωση της δικαιοδοσίας του σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο α), κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι η δικαιοδοσία του καλύπτει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι πράξεις τελούνται μέσω συστήματος πληροφορικής και κατά τις οποίες:
α) ο δράστης τελεί την πράξη ενόσω είναι σωματικώς παρών στην επικράτειά του, ανεξάρτητα από το εάν η πράξη περιλαμβάνει υλικό που φιλοξενείται σε σύστημα πληροφορικής στην επικράτειά του,
β) η πράξη περιλαμβάνει υλικό που φιλοξενείται σε σύστημα πληροφορικής ευρισκόμενο στην επικράτειά του, ανεξάρτητα από το εάν ο δράστης τελεί την πράξη ενόσω είναι σωματικώς παρών στην επικράτειά του.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην εφαρμόζουν ή να εφαρμόζουν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις ή συνθήκες, τον κανόνα δικαιοδοσίας που ορίζεται στην παράγραφο 1 στοιχεία β) και γ).
Άρθρο 10
Εφαρμογή και επανεξέταση
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαισίου έως τις 28 Νοεμβρίου 2010.
2. Μέχρι την ίδια ημερομηνία, τα κράτη μέλη διαβιβάζουν στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου και στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων με τις οποίες μεταφέρουν στο εθνικό τους δίκαιο τις υποχρεώσεις που τους επιβάλλονται δυνάμει της παρούσας απόφασης-πλαισίου. Έως τις 28 Νοεμβρίου 2013, το Συμβούλιο αξιολογεί, βάσει έκθεσης που θα καταρτίζεται με βάση τις πληροφορίες αυτές καθώς και γραπτής έκθεσης της Επιτροπής, τον βαθμό στον οποίο τα κράτη μέλη έχουν συμμορφωθεί με την παρούσα απόφαση-πλαίσιο.
3. Πριν από τις 28 Νοεμβρίου 2013, το Συμβούλιο επανεξετάζει την παρούσα απόφαση-πλαίσιο. Για την προετοιμασία της επανεξέτασης αυτής, το Συμβούλιο ερωτά τα κράτη μέλη εάν αντιμετώπισαν δυσκολίες κατά τη δικαστική συνεργασία σχετικά με τις πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 1. Επιπλέον, το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει από την Eurojust να υποβάλει έκθεση σχετικά με το εάν οι διαφορές μεταξύ εθνικών νομοθεσιών οδήγησαν σε προβλήματα δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα αυτόν.
Άρθρο 11
Κατάργηση της κοινής δράσης 96/443/ΔΕΥ
Η κοινή δράση 96/443/ΔΕΥ καταργείται.
Άρθρο 12
Εδαφική εφαρμογή
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο εφαρμόζεται στο Γιβραλτάρ.
Άρθρο 13
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο αρχίζει να ισχύει την ημερομηνία της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Βρυξέλλες, 28 Νοεμβρίου 2008
Για το Συμβούλιο
Η Πρόεδρος
M. Alliot-Marie
[1] Γνώμη της 29ης Νοεμβρίου 2007 (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).
[2] ΕΕ C 19 της 23.1.1999, σ. 1.
[3] ΕΕ C 146 της 17.5.2001, σ. 110.
[4] ΕΕ L 185 της 24.7.1996, σ. 5.
[5] ΕΕ L 180 της 19.7.2000, σ. 22.
Monday, November 08, 2010
sjb&whixburroughmarketandmonmouthcoffeewarmsoupandsnailporridgeatthefatduck no no no this is why they say the english can't cook
warning, not for the fainthearted
Saturday, November 06, 2010
Ελληνόφωνο Addendum για Πορείες
Οδικός Χάρτης
Βλέπωντας τον οδικό χάρτη
Λευκωσίας και προαστίων
η οδός Φουάτ Πασά τελειώνει στην Δίωνος και Ισσίου
η Ντεφνέ Γιουκσέλ στην Λάμπρου Πορφύρα
η Γιένιτζε Σιαφάκ στην Λεοντίου Μαχαιρά
κοντά στον Προμαχώνα Φλάτρο
στους παλιούς χάρτες το ποτάμι διέσχιζε την πόλη
αλλά ο Σαβορνιάνο άλλαξε την κοίτη
για να γεμίσει με νερό την τάφρο.
Εκεί τις Κυριακές οι οικιακές βοηθοί
απο την Σρι Λάνκα απλώνουν τα μαντήλια τους
και τρώνε μαζί.
Οι φοίνικες τους θυμίζουν τον τόπο τους.
Νίκη Μαραγκού, Προς αμυδράν ιδέαν, Λευκωσία 2008
Tuesday, November 02, 2010
Onomastic
...καὶ νῦν τάλας ναυαγὸς ἀπολέσας φίλους ἐξέπεσον ἐς γῆν τήνδε: ναῦς δὲ πρὸς πέτρας...
Euripides, Helen, 408-9
Thursday, October 28, 2010
Wednesday, October 20, 2010
PWC at TINAG 2010
Since geographically – or otherwise- no coherent financial district can be located on the island of Cyprus, in this manifestation of PWC the focus will be the Church’s role in shaping financial institutions and subsequently political and cultural conditions on the island. The 1st October 2010 is the official 50th anniversary of independence of Cyprus from the British Empire. This process was lead by the first president of the island, and leader of the autocephalous Church of Cyprus, Archbishop Makarios III. Through a variety of gestures, archival material and visual references PWC aim to trace the possible –even conjectural- relationships the Church of Cyprus has with market forces, master- planning, land distribution, issues of ownership, taxation, charity and other vis-a-vis the idiosyncratic presence of social engagement on the island. Also, as part of this specific installment two presentations will contextualise the economic history and development of the island and the role, presence and understanding of the public art commissioned by the Church.
Find us at The Suffragettes Galleries and Tea Room, Hanbury Hall.
Presentations: Friday 22 Ocotber 2010, 13:30- 15:30
This is not a Gateway Festival
Monday, October 18, 2010
Inframince
WHEN / THE TOBACCO SMOKE / SMELLS OF THE MOUTH / WHICH EXHALES IT / THE TWO ODORS / ARE MARRIED BY / INFRA-SLIM
Wednesday, October 06, 2010
Sunday, October 03, 2010
Statturs
Fieelings aport and stearmings offon statuary eclectrics mirefleored on the dust penpoint thy lusst whoa lost as proper. (120 characters)
Wednesday, September 29, 2010
Tuesday, September 28, 2010
The Task of The Translator
Frankly, the political establishment too often conducts debate in a way that insults the intelligence of the public.
Ed Miliband
Greek version currently unavailable.
Ed Miliband
Greek version currently unavailable.
Wednesday, August 11, 2010
Splurge Pavane
Πενηντάχρονα με τον Χατζηγιάννη
Προετοιμάζονται για τη «μεγάλη βραδιά» οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην εμβληματική εκδήλωση της 1ης Οκτωβρίου για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη σύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του γνωστού σκηνογράφου 'Αντη Παρτζίλη, το γενέθλιο «πάρτι» θα στοιχίσει περί τις 700 χιλιάδες ευρώ. Πληροφορίες του «Π» αναφέρουν ότι κύριος φιλοξενούμενος στην εμβληματική -όπως την ονομάζουν οι διοργανωτές της- εκδήλωση θα είναι ο γνωστός τραγουδοποιός Μιχάλης Χατζηγιάννης, ο οποίος μάλιστα θα ερμηνεύσει ένα τραγούδι που έχει γράψει ειδικά για την περίσταση. Χώρος διεξαγωγής της εκδήλωσης, το Στάδιο Ελευθερία.
Πάντως, οι ίδιοι οι διοργανωτές -το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και οι Πολιτιστικές υπηρεσίες- επιφυλάσσονται να πούνε περισσότερα από τα ήδη γνωστά για την εκδήλωση αλλά και εκείνες στο εξωτερικό, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο των πενηντάχρονων της ΚΔ. Νέες ανακοινώσεις τον Σεπτέμβριο, λένε. Το συνολικό κονδύλι για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέρχεται στο ποσό των 2,3 εκατ. ευρώ.
Κωδικός άρθρου: 963117
ΠΟΛΙΤΗΣ - 11/08/2010, Σελίδα: 48
Apartment For Sale San Polo with 2 bedrooms
Apartment situated in the heart of Venice, featuring: entrance hallway, fitted kitchen, living room, dining room, 2 bedrooms, bathroom and an attic.
Price: €2,300,000
Country: Italy
Region: Northern Italy
Area: Venice
Location: San Polo
Floor Size: 250 sqm (2690 sq ft)
http://www.prestigeproperty.co.uk/property/134502/Apartment-in-San-Polo-Venice-Italy/
Προετοιμάζονται για τη «μεγάλη βραδιά» οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην εμβληματική εκδήλωση της 1ης Οκτωβρίου για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη σύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του γνωστού σκηνογράφου 'Αντη Παρτζίλη, το γενέθλιο «πάρτι» θα στοιχίσει περί τις 700 χιλιάδες ευρώ. Πληροφορίες του «Π» αναφέρουν ότι κύριος φιλοξενούμενος στην εμβληματική -όπως την ονομάζουν οι διοργανωτές της- εκδήλωση θα είναι ο γνωστός τραγουδοποιός Μιχάλης Χατζηγιάννης, ο οποίος μάλιστα θα ερμηνεύσει ένα τραγούδι που έχει γράψει ειδικά για την περίσταση. Χώρος διεξαγωγής της εκδήλωσης, το Στάδιο Ελευθερία.
Πάντως, οι ίδιοι οι διοργανωτές -το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και οι Πολιτιστικές υπηρεσίες- επιφυλάσσονται να πούνε περισσότερα από τα ήδη γνωστά για την εκδήλωση αλλά και εκείνες στο εξωτερικό, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο των πενηντάχρονων της ΚΔ. Νέες ανακοινώσεις τον Σεπτέμβριο, λένε. Το συνολικό κονδύλι για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέρχεται στο ποσό των 2,3 εκατ. ευρώ.
Κωδικός άρθρου: 963117
ΠΟΛΙΤΗΣ - 11/08/2010, Σελίδα: 48
Apartment For Sale San Polo with 2 bedrooms
Apartment situated in the heart of Venice, featuring: entrance hallway, fitted kitchen, living room, dining room, 2 bedrooms, bathroom and an attic.
Price: €2,300,000
Country: Italy
Region: Northern Italy
Area: Venice
Location: San Polo
Floor Size: 250 sqm (2690 sq ft)
http://www.prestigeproperty.co.uk/property/134502/Apartment-in-San-Polo-Venice-Italy/
Tuesday, August 10, 2010
Restless Cities
ratty456: the other one has bin removed now so learn to love this
"When a song is created based wholly on any of our writers' works, those writers need to grant their permission. If that permission isn't granted, then we ask the service in question to remove the song."
"When a song is created based wholly on any of our writers' works, those writers need to grant their permission. If that permission isn't granted, then we ask the service in question to remove the song."
Saturday, August 07, 2010
Ο Κύκνος τζιαι ο Φλαμίνγκος
Όταν οι Monty Python εγράφαν τραούθκια για το γλυφομούνι*, εμείς είχαμε τον Σπύρο Κυπριανού.
*Addendum:
*Addendum:
Sunday, August 01, 2010
The Importance of Being Earnest
Ανέγερση Νέου Καθεδρικού Ναού στην εντός των τοιχών Λευκωσία. Πως καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα τον κατοίκων της περιοχής
Ιουλίου 30, 2010 — omadaq
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις – κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία (πηγή Υπηρεσία Περιβάλλοντος 16-2009)
1) Από μετρήσεις του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας τα επίπεδα συγκέντρωσης στην περιοχή των επικίνδυνων χημικών ουσιών κυμαίνονται ήδη σε ψηλά επίπεδα (του NO2 κυμαίνονται μεταξύ 32-40μg/m3, του SO2 κυμαίνονται μεταξύ 5-12μg/m3 και του βενζολίου κυμαίνονται μεταξύ 3,5-5μg/m3). Η περιοχή βρίσκεται σε ζώνη υψηλού κινδύνου αναφορικά με τα επίπεδα συγκέντρωσης στην ατμόσφαιρα.
Κατά την κατασκευή θα υπάρξει δραματική και κατακόρυφη επιδείνωση των πιο πάνω ήδη υπερβολικών τιμών αφού το οδικό δίκτυο θα επιβαρυνθεί με την διακίνηση 50 βαρέων φορτηγών, από τις εκπομπές των μηχανημάτων κατασκευής και από τη σκόνη που θα δημιουργηθεί από την συσσώρευση/αποθήκευση υλικών, την κατεδάφιση των δύο κτιρίων επί της Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄, τις εκσκαφές του υπόγειου χώρου στάθμευσης και τη διακίνηση οχημάτων.
Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών για κάθε τελετή (γάμους, βαφτίσια, λειτουργίες) θα επιβαρύνεται η ατμόσφαιρα με τους ρύπους των περίπου 230 οχήματα. Οι οδοί θα μπλοκάρονται και θα δημιουργείται κυκλοφοριακό χάος επιβαρύνοντας περισσότερο τον χώρο πέριξ του ναού.
2) Διαπιστώθηκε επίσης ότι κατά τις εργασίες οι ποσότητες μεταχειρισμένων μηχανέλαιων θα ανέρχονται στα 3.350 λίτρα, η ημερήσια παραγωγή αστικών αποβλήτων θα ανέρχεται στα 750 λίτρα, θα υπάρξουν επιπτώσεις στο έδαφος από τα μπάζα και από την ανεξέλεγκτη απόρριψη ή διαρροή λόγω ατυχήματος στο έδαφος υγρών χημικών αποβλήτων.
Θα υπάρξουν επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους οι οποίες θα προέρχονται από την τεράστια κατανάλωση πετρελαίου που θα ανέλθει στα…. 540 ΧΙΛΙΑΔΕΣ λίτρα.
Όλα τα χημικά θα καταλήξουν έμμεσα ή άμεσα, στο φαγητό, στο νερό, στον αέρα και κατ’ επέκταση στον οργανισμό τον κατοίκων (και όχι μόνο) της περιοχής.
3) Διαπιστώθηκε ότι θα υπάρξει επίσης τεράστια ηχητική οχληρία από τις αυξημένες διακινήσεις οχημάτων που εξυπακούεται ότι θα επηρεάσει αρνητικότατα τους περίοικους αλλά και τους μαθητές και καθηγητές του ιστορικού Παγκυπρίου Γυμνασίου.
Ζητήματα (Αν)Ασφάλειας – Κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή (πηγή Ε.Τ.Ε.Κ, Μάιος 2010)
1) Σύμφωνα με το ΕΤΕΚ η επιλεγείσα θέση του Νέου Καθεδρικού Ναού λόγω της μορφής και της χωρητικότητας του υφιστάμενου οδικού δικτύου της περιβάλλουσας περιοχής, με απουσία εναλλακτικών δυνατοτήτων πρόσβασης αλλά πολύ περισσότερο διαφυγής δεν θεωρείται ασφαλής! Σε περίπτωση έκτακτου συμβάντος (φωτιάς, σεισμού) πιθανότατα όσοι βρίσκονται εντός ή πλησίον του ναού, θα κινδυνεύσουν θανάσιμα.
Σύμφωνα με το Νόμο περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (άρθρο 11 κ.ε.)
1) Σκοπός του τοπικού σχεδίου πολεοδομίας είναι η διασφάλιση της μεθοδικής ανάπτυξης με βασικό γνώμονα το, Συμφέρον της υγείας των κατοίκων, Συμφέρον των ανέσεων των κατοίκων και το Συμφέρον της εξυπηρετήσεως και της γενικής ευημερίας της κοινότητας
2) Το τοπικό σχέδιο δύναται να προβλέπει επίσης, Την απόσταση των οικοδομών, με άλλα σημεία της περιοχής (άλλες οικοδομές κλπ), Το ύψος των οικοδομών, Την έκταση των οικοδομών, Την έκταση του χώρου στάθμευσης, Την διαφύλαξη διακίνησης στην περιοχή αν με την ανέγερση θα αχρηστευθούν υφιστάμενες οδοί.
Πως παραβιάζει η ανέγερση του ναού αυτού τα δικαιώματα των περιοίκων (και όχι μόνο)
1) Η περιοχή ανέγερσης του ναού εμπίπτει στην πολεοδομική ζώνη ιστορικού πυρήνα Πα9 με ανώτατο συντελεστή δόμησης 1.20:1, ανώτατο ποσοστό κάλυψης 0,70:1, ανώτατο αριθμό ορόφων 2 και ανώτατο ύψος ΜΟΝΟ 7 μέτρα (σε σχέση με τα 26 μέτρα του καθεδρικού)
2) Ο λόγος που η περιοχή αυτή εμπίπτει στην Πα9 και για αυτήν ισχύουν οι συγκεκριμένοι πολεοδομικοί κανόνες και συντελεστές δόμησης κλπ είναι ακριβώς για να προστατευθεί το περιβάλλον, η υγεία και η ευημερία των πολιτών η οποία προέχει έναντι όλων!!
3) Η ευρωπαϊκή αρχή της προφύλαξης του κοινοτικού δικαίου που βασίζεται στο Άρθρο 174 (πρώην άρθρο 130Ρ) της Συνθήκης του Άμστερνταμ 10/11/1997, αφορά: “τη διατήρηση, προστασία και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος, την προστασία της υγείας του ανθρώπου, τη συνετή και ορθολογική χρησιμοποίηση των φυσικών πόρων, την προώθηση, σε διεθνές επίπεδο, μέτρων για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ή παγκόσμιων περιβαλλοντικών προβλημάτων.”
4) Η αρχή της προφύλαξης έχει να κάνει με ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ άσκηση όπου υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι απειλείται από ένα έργο ή μια ενέργεια η ποιότητα του περιβάλλοντος και η προστασία της υγείας του ανθρώπου.
Οι πιο πάνω νόμοι ισχύουν για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες και οργανισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η πολιτεία επιβάλλει τους νόμους στους απλούς πολίτες και αδιαφορεί στην περίπτωση πολυεκατομμυριούχων επιχειρήσεων όπως η ηγεσία της εκκλησιάς. Η ανέγερση του ναού παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων μας και περισσότερο των κατοίκων της περιοχής.
Κανένας, κάτω από καμιά ιδιότητα και στο όνομα κανενός σκοπού, δεν δικαιούται να παραβιάζει τα δικαιώματα των πολιτών. Πόσο μάλιστα όταν αφορούν την υγεία, την ευημερία και την διαβίωση τους.
Η ηγεσία της εκκλησιάς προκαλεί το λαϊκό αίσθημα και αγνοεί τους νόμους με την κάλυψη της πολιτείας. Επιβάλλει την θέση της σαν επιχείρηση με οικονομικά συμφέροντα, κάτω από την μάσκα ενός κοινωφελούς ιδρύματος.
Όπως επιβάλλονται οι νόμοι σε όλους μας, έτσι πρέπει να επιβληθούν και στην ηγεσία της εκκλησιάς.
ΟΙ ΠΕΡΙΟΙΚΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΚΡΟΑΣΗ ΕΝΩΠΙΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΟΥΝ ΤΙΣ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ. ΚΑΝΤΕ ΧΡΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ!
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΕΤΑΙ!
ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Ομάδα Q
Λευκωσία, 31 Ιουλίου 2010
http://omadaq.wordpress.com
omadaq@gmail.com
Τίποτα δεν κερδίζεται αν δεν διεκδικείται.
Subscribe to:
Posts (Atom)