13th

It is also this man's birthday today.





Happy Birthday Sir Basil.






[More photos of holiday homes -or 'cabins'- here]

RE: Dissemination

Λογοτεχνικές σπουδές life-style
Θέσεις και απόψεις που είναι αδύνατον να σταθούν στην κριτική βάσανο θεωρήθηκαν λυτρωτικές


ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ
Το ΒΗΜΑ, 12/08/2007 , Σελ.: B43
Κωδικός άρθρου: B15136B431
ID: 288639


Διαβάζοντας σήμερα σε ένα κείμενο δημοσιογραφούντος πανεπιστημιακού τη φράση «όπως μας έδειξε ο Μπαρτ», είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς ότι η υποχώρηση του πραγματικού κριτικού πνεύματος, η οποία χαρακτηρίζει το πεδίο του στοχασμού τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, συνεχίζεται ακόμη. Η εμφάνιση των μεταμοντέρνων, life-style (παρά την θεολογικότροπα σοφιστική τους αμφίεση), θεωριών είχε ως επακόλουθο τη δημιουργία ενός πλήθους πιστών θαμπωμένων από τις στιλπνές εκλάμψεις των θεοφανών διδασκάλων. Ετσι θέσεις και απόψεις που είναι αδύνατον να σταθούν σε μιαν ουσιώδη κριτική βάσανο θεωρήθηκαν λυτρωτικές θολώνοντας, αντί να καθιστούν ευκρινέστερο, το πεδίο της αναφοράς τους.

Είναι δύσκολο να βρούμε στο παρελθόν εποχή όπως η δική μας, όπου θεωρητικές παραδοξολογίες να γίνονταν με τόση ευκολία και με ενθουσιασμό αποδεκτές, χωρίς να θίγεται το κύρος των φορέων τους - απεναντίας η φήμη τους να αυξάνεται χάρη κυρίως σε αυτές τις παραδοξολογίες. Ακόμη: είναι δύσκολο να βρούμε στο παρελθόν εποχή κατά την οποία αντιφάσεις και ανομολόγητες αλλαγές άποψης (υποστήριξη, κατά περίσταση, από τον ίδιο άνθρωπο θέσεων διαφορετικών από εκείνες που πρέσβευε προηγουμένως) αντί να επικρίνονται ως ένδειξη ανωριμότητας, επιπολαιότητας ή καιροσκοπισμού, να εκθειάζονται με τόση προθυμία ως απόδειξη διαρκούς πρωτοποριακής αναζήτησης ή ως ικανότητα αποφυγής της διανοητικής ακαμψίας.

Για να δώσω δύο παραδείγματα από το πεδίο των λογοτεχνικών σπουδών: Το πρώτο είναι ο περίφημος «θάνατος του Συγγραφέα». Τον ανήγγειλε μεσσιανικώς το 1968 με το ομώνυμο δοκίμιό του ο Ρολάν Μπαρτ, και από τότε έως σήμερα χιλιάδες πιστοί του Γάλλου συγγραφέα, διεθνώς και στη χώρα μας (με μεγαλύτερη κατάνυξη στη χώρα μας) επαναλαμβάνουν ιεροπρεπώς αυτή τη φράση χωρίς να κάνουν τον κόπο να διαβάσουν (ή να διαβάσουν προσεκτικά) τις θέσεις του κειμένου στο οποίο διατυπώνεται. Διότι αν τις διάβαζαν, ίσως να αντιλαμβάνονταν ότι οι θέσεις αυτές είναι ανόητες, και ότι το κείμενο στο οποίο βρίσκονται θα πρέπει να είχε γραφεί από έναν άνθρωπο σε κατάσταση θεωρητικής μέθης.

Οχι, το δοκίμιο αυτό του Μπαρτ δεν αποτελεί μια πρωτοποριακή ανακάλυψη της πολυσημίας του λογοτεχνικού κειμένου, όπως νομίζουν όσοι πιστεύουν ότι δεν είναι δυνατόν ο Μπαρτ να γράφει ανοησίες, και ότι πριν από τον Μπαρτ στον κριτικό λόγο κυριαρχούσε η έννοια της λογοτεχνικής μονοσημίας. Γιατί εκείνο που ανήγγελλε ο Μπαρτ με το δοκίμιό του «Ο θάνατος του Συγγραφέα» ήταν - κυριολεκτικά - η πεποίθησή του ότι τη λογοτεχνία δεν τη γράφει ο συγγραφέας αλλά η ίδια η Γλώσσα· αυτή η μεγάλη υπερβατική δύναμη, η οποία απλώς χρησιμοποιεί τον άνθρωπο που κακώς ονομάζουμε συγγραφέα για να ενσαρκώσει σε απτή, δηλαδή, γραπτή, μορφή το μεταφυσικό της πνεύμα. Ο άνθρωπος αυτός - λέει ο Μπαρτ - που θα πρέπει να ονομάζεται «γραφέας», στην επαφή του με τη γλώσσα χάνει τη φωνή του και την ταυτότητά του και μεταβάλλεται σε ένα ουδέτερο «χέρι, αποκομμένο από οποιαδήποτε φωνή, φερόμενο από μια καθαρή κίνηση εγγραφής (και όχι έκφρασης)», ένα χέρι που «χαράσσει ένα πεδίο χωρίς προέλευση», ένα πεδίο που «δεν έχει άλλη προέλευση από την ίδια τη γλώσσα».

Ο πρώτος που αντιλήφθηκε τη μωρία αυτών των θέσεων ήταν ο ίδιος ο Μπαρτ, που έσπευσε να τις τροποποιήσει μιλώντας, το 1971, για «συμφιλιωτική επιστροφή του συγγραφέα» και τονίζοντας έκτοτε τη σημασία του συγγραφέα, έως το σημείο, στις τελευταίες διαλέξεις του, να θεωρεί τη λογοτεχνία έκφραση της ψυχής του συγγραφέα (έφτασε να περιγράφει ακόμη και τα ρούχα του Μπαλζάκ). Το ευσεβές πλήρωμα, ωστόσο, του Μπαρτ εξακολουθεί και σήμερα να ριγεί στην ιδέα του «θανάτου του Συγγραφέα», απωθώντας τη σκέψη ότι η ιδέα αυτή μπορεί να ήταν για τον Μπαρτ (που η συνεχής αλλαγή θέσεων ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του) ένα θεωρητικό καπρίτσιο της στιγμής (αν, βέβαια, έχει αντιληφθεί ότι πολύ σύντομα ο Μπαρτ διαπίστωσε ότι ο συγγραφέας χαίρει άκρας υγείας).

Το δεύτερο παράδειγμα είναι οι παραδοξολογίες και οι αντιφάσεις του Ζακ Ντερριντά, που κατόρθωσαν να γίνουν το δόγμα της θεωρητικοκριτικής ορθοδοξίας. Πόσες φορές δεν είδαμε τον Ντερριντά, που ανήγαγε την έννοια της παρανάγνωσης σε θεμελιώδη αρχή της θεωρίας του, να διαμαρτύρεται, και μάλιστα έντονα, ότι παραναγνώστηκαν τα κείμενά του; Πόσοι από τους δικούς του «χριστεπώνυμους» μαθητές, που λοιδορούν την έννοια της οργανικότητας στη λογοτεχνία ως κατάλοιπο μιας «παλαιάς "αισθητικής ιδεολογίας"», έχουν αντιληφθεί τη θεωρητική αφέλεια αυτής της πεποίθησης και την προβληματική σχέση του Διδασκάλου με τη λογοτεχνία; Πόσοι δεν προφέρουν ακόμη εκστατικά τη λέξη Αποδόμηση χωρίς να καταλαβαίνουν - εξαιτίας της χρησμικής υφής των ιερών της κειμένων - τι ακριβώς σημαίνει; Και πόσοι από αυτούς που καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει προσπαθούν να αποδείξουν (όπως προσπαθούσε και ο Ντερριντά), ότι δεν σημαίνει αυτό που σημαίνει, γιατί αισθάνονται ότι, διαφορετικά, η ίδια η έννοια του όρου θα αποδομούνταν ακαριαίως; - κίνδυνο τον οποίο πάσχισε απεγνωσμένα να αποτρέψει ο Ντερριντά με τα τελευταία κείμενά του, με τα οποία μεσσιανικώ (δηλαδή μεταφυσικώ) τω τρόπω ευαγγελίστηκε την Αποδόμηση ως τη μόνη μη αποδομήσιμη ιδέα, αντιφάσκοντας ακόμη μια φορά με την όλη αποδομική του επιχειρηματολογία.

Θα ολοκληρώσω την περιγραφή του φαινομένου με ελληνικά παραδείγματα.

Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.





Αγαπητό ΒΗΜΑ,

Η επιστολή αυτή έχει ως σκοπό να σχολιάσει το άρθρο του κ. Βαγενά (Λογοτεχνικές Σπουδές Life-Style, 12/8/07). Σε περίπτωση μη δημοσίευσής της, θα παρακαλούσα όπως προωθηθεί στον κ. Βαγενά.

Ο κ. Βαγενάς ασχολείται στην επιφυλλίδα του με «θεωρητικές παραδοξολογίες» και –ευτυχώς για τη συζήτησή μας, η οποία έχει ανάγκη απτά παραδείγματα- προσφέρει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό δύο περιπτώσεις θεωρητικών (Barthes και Derrida) οι οποίοι, σύμφωνα με την αφήγηση του κ. Βαγενά, εξαιτίας της αδυναμίας και του παραλογισμού των αρχικών τους θέσεων, έχουν υποπέσει σε αντιφάσεις και έχουν αναγκαστεί –ανομολόγητα- να επαναδιατυπώσουν τις θέσεις τους.

Προτού προχωρήσω στα παραδείγματα του κ. Βαγενά θα ήθελα να σχολιάσω την άποψή του που θέλει την υιοθέτηση διαφορετικής (ή ακόμη αντίθετης) θέσης από αυτή που υποστήριζε στο παρελθόν, ένας άνθρωπος να είναι «ένδειξη ανωριμότητας, επιπολαιότητας ή καιροσκοπισμού» (!!). Νομίζω ότι σπάνιες είναι οι περιπτώσεις ατόμων που μπορούν να υπερηφανευτούν ότι δεν άλλαξαν ποτέ θέση ή άποψη. Αν μάλιστα αυτό συμβαίνει σε άτομα που πέρασαν δεκαετίες ολόκληρες στον ακαδημαϊκό χώρο, τότε θα έπρεπε να ρίξουν μια δεύτερη ματιά στις θέσεις τους γιατί, μάλλον, κάτι ύποπτο συμβαίνει είτε με την επάρκειά τους είτε με τον κλάδο τους. Επιπλέον αναρωτιέται κανείς (για να περιοριστώ μόνο σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα) αν είναι ανώριμος, επιπόλαιος και καιροσκόπος και ο Wittgenstein του οποίου η μεταστροφή από τις αρχικές του θέσεις (“Tractatus Logico-Philosophicus”) στις ύστερες (“Philosophical Investigations”) είναι θρυλική στο χώρο της φιλοσοφίας.

Ας δεχτούμε όμως ως αξίωμα αυτή την υπερβολική άποψη του κ. Βαγενά. Ισχύει πράγματι στην περίπτωση του Barthes και του Derrida αυτή η ανομολόγητη (από ενοχή, προφανώς!) μετάνοια; Για τον Barthes μαθαίνουμε ότι δεν μπόρεσε να αντέξει την μωρία του «Θανάτου του Συγγραφέα» (ΘΣ, 1967) και έτσι αναγκάστηκε 4 χρόνια μετά να υποδεχτεί πίσω (όπως μαθαίνουμε «συμφιλιωτικά») τον συγγραφέα. Επειδή εδώ δεν είναι μάλλον ο χώρος να αναπτύξω θεωρητικά επιχειρήματα (που έχουν να κάνουν με την αντίληψη του Barthes για τη γλώσσα, για το τι ακριβώς είναι γι’ αυτόν η πολυσημία κλπ) θα αρκεστώ μόνο στο να αναφέρω ότι το ΘΣ καταφέρεται εναντίον μίας πολύ συγκεκριμένης αντίληψης για τον συγγραφέα, που τον θέλει να ελέγχει το νόημα του κειμένου και να χρησιμοποιεί τη γλώσσα ως επικοινωνιακό εργαλείο, ως όχημα που μεταφέρει μια πραγματικότητα έξω από αυτήν. Αυτή την άποψη θα συνεχίσει να έχει πολύ πιο μετά (βλ. «The Grain of the Voice,» σ. 80, ή στην αυτοβιογραφία του «Roland Barthes», σ.44 όπου καταδικάζει την πλάνη της αναλογίας. Για το πώς συνδέεται η αναλογία με την αντίληψη του Συγγραφέα την οποία πολεμά ο Barthes, βλ. το άρθτο του «The Structuralist Activity»). Δεν επιθυμώ καν να αγγίξω το θέμα για το αν οι απόψεις του Barthes είναι σωστές, ή έστω, όχι αποτέλεσμα «θεωρητικής μέθης». Κατά τη γνώμη μου το ΘΣ έχει πέσει θύμα και από τους υποστηρικτές του και από τους επικριτές του γιατί και οι δύο πλευρές επιμένουν να το διαβάζουν ως συγκροτημένο θεωρητικό κείμενο ενώ δεν είναι παρά ένα πολεμικό άρθρο εφτά σελίδων, στο οποίο ποτέ δεν επανήλθε ο Barthes για να το σχολιάσει, σε αντίθεση με άλλα έργα του. Απλά θέλω να δείξω ότι στις απόψεις του για τον συγγραφέα ο Barthes παρουσιάζει μια συνέπεια, ή έστω συνέχεια σκέψης, και δεν είναι «ανώριμος, επιπόλαιος, καιροσκόπος».

Ο Barthes είναι τυχερός όμως σε σχέση με τον Derrida. Γιατί τουλάχιστον ο κ. Βαγενάς αναφέρεται σε συγκεκριμένες απόψεις του Barthes, ακόμα και αν αδυνατεί να τις εντάξει σε σωστό πλαίσιο. Ο κακόμοιρος ο Derrida όμως εμφανίζεται ως ο κήρυκας μια θεωρίας που έχει ως βασική αρχή την παρανάγνωση. Ο μη ειδικός Έλληνας αναγνώστης μπορεί να υποθέσει ότι θέλει. Μπορεί να φανταστεί ακαδημαϊκά συνέδρια με μεθυσμένους από την πολλή θεωρία ακαδημαϊκούς να λένε τι; Ότι όταν διαβάζουμε ένα κείμενο πρέπει συνειδητά να το παρερμηνεύουμε; Και μετά παραπονιούνται όταν τους παρερμηνεύουν; Σχιζοφρενείς και παρανοϊκοί μάλλον πρέπει να είναι αυτοί οι δυστυχείς και είναι άξιον απορίας πραγματικά πώς δεν τους έχουνε μαζέψει ακόμη. Εκτός κι αν έχουμε ξανά μία παρανάγνωση του κ. Βαγενά. Ο Derrida πραγματικά ισχυρίζεται ότι τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί την ορθή ανάγνωση ενός κειμένου, την ορθή ερμηνεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Derrida προτρέπει και επιδιώκει την παρανάγνωση. Αντιθέτως, έχοντας φτάσει στο συμπέρασμα ότι η πράξη της ερμηνείας δεν μπορεί να στηριχθεί σε στερεά θεμέλια, δεν θα πάψει να τονίζει το ηθικό βάρος που πέφτει πάνω στην πράξη της κριτικής ανάγνωσης, και για τον σεβασμό που οφείλουμε στον συγγραφέα. Η ερμηνεία είναι ηθική πράξη, ακριβώς επειδή δεν στηρίζεται σε «φυσικά» θεμέλια. Γι’ αυτό παραπονιέται ο άστατος «καιροσκόπος» για τυχόν παρερμηνείες του. Οι απόψεις του Derrida για τον σεβασμό που οφείλεται στην υπογραφή του συγγραφέα μπορούν να βρεθούν στο άρθρο «Ulysses Gramοphone», στο βιβλίο «A taste of the secret» και σε πολλά άλλα έργα του. Μια ερμηνεία (από τις πολλές) που βλέπει τον anti-foundationalism του Derrida ως προϋπόθεση μίας ηθικής της υπευθυνότητας (και όχι ανεύθυνου παιχνιδιού) μπορεί να βρεθεί στο «The Ethics of Deconstruction» του Simon Critchley.

Θέλω να ξαναπώ πριν κλείσω ότι δεν ασχολήθηκα καθόλου με το αν είναι σωστές ή βάσιμες οι απόψεις των δύο Γάλλων θεωρητικών. Απλά ήθελα να δείξω ότι μόνο μία πολύ κακεντρεχής και εμπαθής ανάγνωση θα μπορούσε να δει ανομολόγητα πισωγυρίσματα και αστάθεια στις απόψεις.. Λέω κακεντρεχής και εμπαθής, και όχι αδαής γιατί η κριτική σκέψη του κ. Βαγενά είναι από τις λαμπρότερες που υπάρχουν στην χώρα μας. Δεν μπορώ λοιπόν σε τίποτε άλλο να αποδώσω αυτή την παρανάγνωση, και αυτή την έλλειψη σεβασμού που δείχνει ο κ. Βαγενάς στο τι πραγματικά είπαν ο Barthes και ο Derrida, παρά σε τόσο ισχυρή εμπάθεια, που τον εμποδίζει να διαβάζει με ευθύνη αυτά τα συγκεκριμένα έργα. Θυμίζω μάλιστα ότι όλα αυτά έχουν γραφτεί με την παραχώρηση στον κ. Βαγενά να ισχύει το πραγματικά άδικο αξίωμα του, που θέλει την αλλαγή άποψης ως ένδειξη ανωριμότητας, επιπολαιότητας και καιροσκοπισμού, και το οποίο το έκανα δεχτό προς χάρη αυτής της συζήτησης.

Σίμος Ζένιος
Μεταπτυχιακός Φοιτητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας

Palomino Fino : Street Noises

Hotel Excelsior, Nicosia - Partial Front View, Low Angle
(The Excelsior has been demolished over the course of the past two weeks)

The Clash - Ghetto Defendant
Elvis Costello - Beyond Belief
Michalis Siganides - Einai Omoia Ki Omws Diaferoun
Dub Specialist - Bionic Dub
Chet Baker - Bea's Flat
Diafana Krina - Agrio Meli

Savoir Vivre

The boring bourgeoises keep me company over a drink and a half. The post-Lenninist intelligencia of a similar financial disposition has shied away from an urban introspection. It has also probably accepted invitations to summer houses etc. At that moment when the city gives itself to you where can you really go? The voice at minutes past 02:00 has much more validity than the badly constructed satellite, as it echoes and overtakes the claiming to the public space. The relative autonomy professed is nothing but the genealogy of the fiction of development and subsequently its lingo. Openings, permeability and porosity alienated from that commonwealth of practises in order to enlist foot soldiers to the last days of speculation. I climb up the street, pass the up-for-a-fight, incontinent guests and I caress my acme. The availability of coffee troubles me and immediately I return to the realm of the private. Participation does not exist in this city. Away from the fantasmtic monorail that allows for a communal air-contitioned space of civil disobedience -a civil as is defined by the local and that James Carville slogan- one does not take part. One is. Even in the realm of intrventions, one does not partake. Awareness, a key to information, is the maximum degree of public engagement. The rest is mere formalist encapsulation of a familial social and its catwalkness. Similar to the logic of renovation apres-demolitons.


(Images from U.Cy Architecture students' intrvention at Eleftherias' Square - part of their work for a summer wood workshop)

Ate re asihtir!

Or The Envy Post









Olle Lundberg's own residence, San Francisco, California.
(This is his weekend 'cabin' if you really want to know.)

Game

"Investors have bought the financial equivalent of poisoned mutton dressed as prime lamb."

Kori,

eides ton?

In defense of the ordinary

Tonight - regardless of theater - architecture prevails. Whoever is with it follows. Boats allow themselves to us, handmade and fully restored; that distance of proximity from here. And at the same time the home. The confirmation of how our visual culture's end has delimitated itself comes through not only the spilled whisky at the side of the car. The legend a closed spot consents to absence. A dog mewls. News of perverted facades and of novel drinking possibilities. The not-spendng: a blessing in becoming. An act of nesting in waiting needing the hope, not the cash. And I keep drinking. The sketch in my notebook will ring tomorrow.


Image from: http://www.kythreotisarchitects.com.cy

s/z

Penthos. (Click with cautious anticipation)

Me to epetiakon tou soundtrack, panta

Kostis

It is that time of the year. Yes.
Kostis.
Happy Birthday to you jai Hronia Polla jai Na ziseis.
Eis avrion ta spoudaia!

Residence

A notion of endism lures itself about today. An undertanding of limits as the interuption hatred as a nationistic residue propagates, alongside the necessary mourning. The necessary absence, that is. The anniversary lyrics sing the song not uttered. Recollected only in epiphanies over the ironing board are those attempts, around that exact same time of the songs issue, to construct a spatial familiality around sounds, or around sounds that would at least silence the soundtrack that was had remained - as all soundtracks - irreversably registered. A soundtrack which has never been erased, neither form the registry of the medium nor from its precise technological registration; yet those sounds, whose lyrics were remembered alongside a trembling, at the limit, have strained, as any listening does, to do.
The persistant innability - their honest unsuitability only just made clear - has however underscored that mirrored residue of abominance. An attempt by songs to poems of Dionysios Solomos, across the same medium, hit the wall (of the drawer). The discource is now one of (always already meta-theological in this case, in this space) endism.

Disseminate

BYE-BYE
DO
POULOS


Download It. Print It. Stamp It. Stick It. Wear It.

Courtesy of Kostas Konstantinou (Politis)

Mandata (+2007)

In a single day cinema as it was known, as we knew it, has turned away from itself.

Unit

My corporeality has been infected by a likeness from very early on. I tried to trace it across the stains of table linen and the sound glasses make in bars. That mute thumping noise against the sticky wooden surface, the ocassional high pitch, short-circuited 'clang' of tied smiles, the silent caressing of their bottoms. I got bloated and starved myself from a familiar that wasn't. What was presented on paper, what, as always, has haunted the eye of the camera, I kept in an attempt to near it at a later stage. The space where I once was able has disabled itself due to the publicity of the medium. An exstravagant machine for writing has now a technical deficit, a translation arrears. Living beyond my means, I am therefore overdrawn and thus withdrawn from any emotional expenditure. The anger and the sadness of the anger belong now to the order of a fragmented sociability of bedroom-bound afternoons and midnight nasal detriments. The pragmatological symbolic order appears inescapable and adjustments of the stolen-mine, of a belonging so distant from belonging, an intention ordained in social indespensability. A circusmcision made able by the force of cursumstances. A lamp burns gracefully.

Ingmar Bergman 1918-2007

"Ingmar Bergman is probably the only genius in cinema." Woody Allen
Tipote allo.

Fuck You!

Mina Loy is incapable of containing these hours. The empty felt board is healing itself and I have nothing but water, and dead finger nails by my wrists. It has never gone away. The memories of a future anterior; flirting with the black bile as it returns. The digitization of geography allows for a borrowed iconography at least. Instead of an absence, an archeaology of the technologies of communications, a staged gaze, a Sunday photographer. Re-transfering it, I come across 11 or so instances where a neutral ground could have existed. One, very early on, appears as the story never told. The post-Heideggerian gesture of the call. A cull, most likely. Breaths through car windows. Bewildered gestures of unresolved eroticism on the ocassion of contact. Midnight showers get punctured by fragmented monolgues, rarely uttered. The bathroom as sanctuary as mind. The books can not stand this. Contracts of filiality. You still must have my copy of Brahms' violin concerto. Again, for the third time, what you perverted has to allow for its non-tactile simulation.

UNDO - A Critical Art Journal in English and Greek

Click

M4M

Go Download!


Sample*

Gentlemen, Relish

It's coming home boys and girls!
It's coming home.

Fit

Or Jokes (from the) Inside

[Apropos, jai me to soundtrack tou]


Coming round to it, with all the open-plan kitchens of today's condominiums, the alcoves of quickie-love in the domestic arena have all but already materialiased as the outside; opened up to the porosity of our specific urban situation and mirrored it back as style. I can see you, you can see me, I can hear you and you me - but no touching. So in days like this, where the 4.4 allows for allusions to 4x4=16, you end up with a gangbang in your hands. The kitchen is out -since it's no longer a kitchen but a 'living area' - and on top the order is, in days like this, to go to open air spaces. Don't stay enclosed. The veranda is not an open air space per se. It also suffices to just mention that having 16 people moaning and shaking on a veranda will almost surely quadruple the strenghth of the end result of the unavoidable. It is hot too. Hm.

Dilemma.

In the past the Orphanides car park has been suggested as an alternative. And what a better solution may I ask than a trip to the supermarket, the sort of trip Enviro-Epitrop (sic) The First really, really, likes. You also get to shut down the airconditioning system, the tv, the other tv, the dvd player, the desktop and the laptop, thus backing Panousis' sole rights to the 10 000kW saga and its various recordered records. I am of course talking about dogging. Dogging as a multifaceted civil and ecological activity that is in proxy already adviced by various govermental departments of this Gerorge Michael (least we forget) land. Van De Meer's dog is dead but we ve learned from our mistakes. We have a blogging Enviro-Epitrop (sic) being active and publicly accountable for it if you do not believe it. And as much as I searched to find any mention of cycles, bike sharing, congestion charging, CO2 emmisions cutting plans, golf, I found nothing. Nothing but talk about a lot of talks with supermarkets and their plastic bags (Just ban the shit man! And tax its use for a brief spell beforehand so people will get used to not having it around too. No need for car-dependent meetings!), Green Dot (what a lovely lot they are: a recycling and waste management company giving out two air tickets to Paris as gifts for some form of lottery of theirs - and no I am not going to start calculating the maths of such an offset of the offset of their carbon footprint and in extenso our contribution to the economcis of climate change - he can do it) and Bryan Adams.

Bryan Adams of course is THE soundtrack for dogging. You know: 'Summer of 69', 'Everything I do, I do it for you', 'Have you ever loved a woman?', 'Open Road'. Ah! No wonder Canada apologised many times about him on South Park. Whereas if you try to cycle along with Bryan Adams on your iPod, you will go for 100, 200, ate 300 metres (Ibid) but then you wouldn't really feel right. No, you will actually find yourself very tired and you might have to be sent off to Australia for some whale watching and some wailing simulation courtesy of Despo Plyta. And all you thought you 've done for the enviroment, for this land, for its people, all just goes poof! Australia's relationship with Imelda Marcos is of course well known: Imelda needs sand, Imleda sends plane to Australia, plane bring sand for Imelda. Nothing vulgar about that. But the Paphos spot was already booked - and thus Australia. (What flight emissions, you willy nilly Cameronites?!)

Not exactly closing off the circle, not yet, what the guy is trying to do looks like a cool local government activist's job really. Nice, easy-going guy perplaxed as to why the people who put him there don't even cock as much as an ear to him. Naive yet passionate. Bless him.
Den thelw 'eu'! Ate...
Hope he has his summer reading list ready though. I know I do.

Last Night

Question 21 in last night's CNN sponsored and broadcast Democratic presidential candidates debate

/

#ΓΤΠ [Press and Information Office] President Tassos Papadopoulos announces he is running
ΓΤΠ - ΛΕΥΚΩΣΙΑ-Κύπρος 24/7/2007 1:31:52 μμ
No.26 Monday, 23/7/2007

President Tassos Papadopoulos announceshe is running for re-election

The President of the Republic, Mr. Tassos Papadopoulos, today asked the citizens of the Cyprus Republic to again honour him with their trust and their vote.

Announcing his decision to run for re-election, President Papadopoulos stated that he feels he honoured the trust of the Cypriot people and that Cyprus is moving ahead with successes and confidence.

Referring to the Cyprus problem and specifically to the Annan Plan, President Papadopoulos said he submitted proposals to make this Plan a balanced one and one that could be mutually acceptable. On 24 April 2004, the day of the Referendum, President Papadopoulos said the majority of Greek Cypriots shared his concerns and "today we deserve to feel proud of our decision. We averted the permanent division of our country", he said and added: "We managed to convince that by rejecting the Annan Plan, we do not reject the solution. We rejected the specific Plan which did not provide for the true reunification of Cyprus." We managed to reverse the negative climate in the EU and internationally, he added, after the rejection of the Plan and to link Turkey's EU course with the obligation to normalize its relations with the Cyprus Republic.

Referring to the 8 July Agreement, President Papadopoulos said the Agreement opened up a new way and provides for a new basis that will be the result of negotiations on substantive aspects of the Cyprus problem within the Working Groups and, finally, the result of talks between the leaders of the two Communities. He said his recent proposal for a meeting with Mr. Talat aims to promote the implementation of the Agreement.

Addressing the Turkish Cypriots, he said: "To our Turkish Cypriot compatriots, I provide the assurance of the respect of their lawful rights as equal citizens in a reunified Cyprus. I understand and respect their concerns which have been caused by many years of dispute and separation. I believe that a solution can be viable and functional, if it is based upon an agreed basis between the leaders as well as the communities. It should serve the interests and address the concerns of each community and of the citizens rather than the interests and the intentions of third parties."

President Papadopoulos stressed he is striving to achieve a solution but this could not be any solution. "I am not willing to simply put an end to the Cyprus problem. I am not willing to sacrifice the rights of refugees to their properties and their right to return", he said.

Referring to his home policy, President Papadopoulos said his Government's effort to improve the standard of living of each and every citizen has been strenuous and effective, although not everything has been perfectly fulfilled. He referred to the economic reforms and the introduction of the euro on 1st January, 2008 which constitutes a sound confirmation of the success of Cyprus' economy policy.

He said his Government has doubled social expenditure, reduced taxation and promoted institutional changes in order to consolidate the rule of law and equality. "We have simplified bureaucratic procedures and have established the Citizens Serving Centres. We have reformed the health system, we have shaped and implemented an integrated educational reform. We have broadened and enriched the housing policy. We have established a new policy for the protection of the environment. We have designed new programmes to financially support the youth and the women so that they can set up their own businesses. Thus our Democracy has become a contemporary European state", he said.

In implementing the Government's Programme, President Papadopoulos praised the contribution of AKEL, DIKO and EDEK parties.

"My duty and responsibility is to ensure that the course we have paved together and for which we have jointly struggled will continue. To ensure that the solution to the Cyprus problem will be the one we wish for and not the one some people wished to impose on us," the President said.

Concluding his statement President Papadopoulos called on the people of Cyprus to honour him once again with their trust.

"I am asking for your trust and support in order to secure together the course of Cyprus in the years to come. To act as the communicator of your own decisions and of your own vision. To continue to strive for the solution to the Cyprus problem, following your mandate. I place my policy and my stance so far as a guarantee."

I trust in your judgment and love for Cyprus, he concluded.

________

- thkia maritsou, emathes ta xaparka?
- ma pia xaparka kori fanou?
- efkin to neon EP tou vybbtuan!
- to neon EP tou vybbtuan?!
- nne, to neon EP tou vybbtuan. pou tote pou to epiasa vallo to kathe nixta je me kounoupia piannoumen me katsarides, je oute maskiete i kasetta opos ta alla oulla. je pou nakousis ta kallitera!
- e pe mou na doumen.
- ine D-O-R-E-A-N.
- DOREAN? ma diladi ine mouxtin?
- nne, kala akouses, ine mouxtin. mouxtin je proton praman.
- e kalo na pkiao thkio tria, na psofisoun je oi sknipes, je ta kounoupia.

Twentieth Of July

Or What a War can do for you

"You will see a state of prosperity such as we have never had in my lifetime - nor indeed in the history of this country. Indeed let us be frank about it - most of our people have never had it so good."
Harold Macmillan, 20th July 1957
(O anthrwpos pou vasika mas edwse tin anexartisia mas, opws tin xeroume ws simera.)


Blank Tapes (1978-1999) - Reynols

Giaoman!* (Or Conjecture) : 3

That kind of humanity was needed...







*(t. yagma: diarpagi, t. yayma: skorpisma, pagkos pwliti) diarpagi, leilasia, "draximo retalivn se xepoulima"
s.n. plundering, "grabbing goods at a sale"
Papaggelou, 2001, O.p.

Everything begins with a citation

Apres Mondo

M-1:" Ena ptwma einai gia to skouliki mia omorfi idea, kai to skouliki mia idea tromeri gia kathe zwntano." [Nitsche]
>The relativity invoked in the above implodes into itself when one considers a certain sort of animal ethics, where the worm is appropriated in an appropriation of the living by the living, in an extraction from the living, a leave that is to say, of that which pertains to the living as waterborne. The corpse is no longer of any importance - and of course of no beauty, sensualy speaking- inasmuch as its own ontology is one of the becoming-corpse itself. Thus, the necessary distance that the notion of 'idea' is aluding to in the above quote, is voided, alongside the above mentioned relativity.

D-1:"Il y va d'un certain pas." Jacques Derrida, Aporias, 1993, p.6

M-2:"O 'telikos skopos' mas einai to megalytero tyhero paihnidi...gi ayto osoi peftoun me ta moutra sti 'mesi kathimerinotita' einai oi pathologikoi tzogadoroi pou protimoun to tavli apo to skaki." [Mondo]
>I see you kai epafxanw. I play drunk better when I am chess.

D-2:"Pouttos: Ppatta!"


This goes out to: Mariambas, Impius, Noullis, Sraosha,Drakouna,
kathws kai stous agapitous ombiouhous anexartitws vathmou afxisews tis melaninis sto derma twn.

[Translations gia tis 'dikes' mou fraseis available, sto metro tou dynatou]

Turnbull and Asser

I'm the Prince of Wales!

Pellara!

Tour de France 2007, Stage 9, Somewhere in the Alps

You stupendously obnoxious morons; go ahead then!

At the registry of the real

"[I]n the midst of the universe of speech there is a break introduced by silence, by this deaf-voice, which dispossesses all other voices and disrupts the universe of sense."

Mladen 'acts as if he is not an idiot and looks as if he is not an idiot, but this should not deceive you - he is NOT an idiot!' Dolar
"Voice, And Nothing More", The MIT Press, 2006

UPDATE: PERAIOS 3 IN POLITIS

Estw kai twra, meta tin 'kalypsi' tou docomomo, estw kati.

Αργοί ρυθμοί για τα διατηρητέα, γοργοί ρυθμοί για τις κατεδαφίσεις
Ένα σπίτι πέφτει, πέφτει...

Η Πολιτεία σε ρόλο θεατή βλέπει επιχειρηματίες ανάπτυξης γης να αγοράζουν σημαντικά αρχιτεκτονήματα και να τα κατεδαφίζουν για να ανεγείρουν πολυκατοικίες

Συγκίνηση και θυμό μαζί ένιωσαν όσοι αντίκρισαν πριν από μερικές μέρες τον εκσκαφέα στην αυλή του σπιτιού της οδού Πειραιώς, στον αριθμό 3. Πρόκειται για ένα σημαντικό οικοδόμημα, σχεδιασμένο το 1947 από τον Χαρίλαο Δίκαιο, έναν από τους σημαντικότερους Κύπριους αρχιτέκτονες. Η έλλειψη σαφούς πολιτικής και τέτοιων μέτρων που να διασφαλίζουν τη διατήρηση οικοδομημάτων μοντέρνας αρχιτεκτονικής, οδήγησε στην πώληση του εν λόγω σπιτιού σε μεγάλη εταιρεία ανάπτυξης γης, οπότε σύντομα -δυστυχώς- θα κατεδαφιστεί. Ότι το σπίτι που σχεδίασε ο Χαρίλαος Δίκαιος, μόλις δύο χρόνια μετά τις σπουδές του, αποτελεί δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, είναι αναμφίβολο. Εντούτοις, η προφανής αδυναμία τόσο του Δήμου όσο και της Πολιτείας να αξιολογήσουν εγκαίρως οικοδομήματα και να τα κηρύξουν διατηρητέα, οδηγεί στην κυριολεκτική ισοπέδωσή τους. Η οικία της οδού Πειραιώς είναι ένα μόνο από τα κτήρια που κατ' ουδένα λόγο αξίζουν να βρεθούν κάτω από τη χούφτα του εκσκαφέα. Άλλα πρόσφατα παραδείγματα είναι τα κτήρια που κατεδαφίστηκαν ήδη στην οδό Αφροδίτης, στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Διαμαρτυρία για τις κατεδαφίσεις
Στο χθεσινό "Π" δημοσιεύσαμε την επιστολή διαμαρτυρίας του Docomomo Κύπρου, για την κατεδάφιση του κτηρίου που ανήκε στην Τράπεζα Κύπρου και που μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε για τη φύλαξη του ιστορικού αρχείου της Τράπεζας. Το Docomomo Κύπρου είναι μέλος του διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ασχολείται με την τεκμηρίωση και διατήρηση κτηρίων, τόπων και συνόλων του Μοντέρνου Κινήματος Αρχιτεκτονικής και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο πεδίο της αρχιτεκτονικής κουλτούρας. Το κτήριο της Τράπεζας Κύπρου στην οδό Αφροδίτης αποτελεί ένα από τα πολλά αξιόλογα δείγματα του κυπριακού μοντερνισμού, που εξαφανίζονται καθημερινώς από τις μπουλντόζες ή τις σύγχρονες ανακαινίσεις. "Έτσι, σημαντική πολιτιστική κληρονομιά χάνεται, απουσία οποιασδήποτε πολιτικής εκ μέρους του κράτους για την αναγνώριση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής σαν μέρος του σύγχρονου πολιτισμού μας", έγραφε χθες το Docomomo, καλώντας το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως να δράσει αμέσως για την καταγραφή αξιόλογων δειγμάτων μοντέρνας αρχιτεκτονικής στον κατάλογο διατηρητέων κτηρίων και στην έκδοση κινήτρων για συντήρηση και αποκατάστασή τους, όπως γίνεται και στην περίπτωση των οικοδομών παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Αντί κτηρίων, οι φωτογραφίες τους
Η κατεδάφιση των κτηρίων μοντέρνας αρχιτεκτονικής με ρυθμούς ντόμινο πρέπει να σταματήσει αμέσως και η Κυβέρνηση καλείται να αναλάβει τις ευθύνες της στα θέματα αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Τα οικοδομήματα που ανήκουν στο κίνημα του μοντερνισμού και έχουν κηρυχθεί διατηρητέα είναι μόνο μερικά από τα οικοδομήματα που έχουν την υπογραφή του σημαντικότατου Κύπριου αρχιτέκτονα Νεοπτόλεμου Μιχαηλίδη, ο οποίος είναι ομολογουμένως άξιος εκπρόσωπος του κινήματος του μοντερνισμού στην Κύπρο. Εντούτοις, δίπλα από τον Νεοπτόλεμο στέκει ο Θυμόπουλος, ο Δίκαιος και άλλοι, που σχεδίασαν πραγματικά μουσεία. Η κατεδάφισή τους και η αρχειοθέτηση των σχεδίων και των φωτογραφιών τους (τακτική που ακολουθείται ως αντάλλαγμα τύψεων;) για να τις βλέπουν οι επόμενες γενιές, δεν είναι λύση. Κι αν θεωρείται ότι η γραμμή που χωρίζει ένα κτήριο καθ' αυτό από τις φυλαγμένες σε αρχεία φωτογραφίες του είναι λεπτή, το επιχείρημα είναι τόσο ανεδαφικό, όσο ισοπεδωμένο είναι το οικόπεδο μετά το πέρασμα της μπουλντόζας.


ΓΡΑΦΕΙ ΜΕΡΟΠΗ ΜΩΥΣΕΩΣ
Κωδικός άρθρου: 727005
ΠΟΛΙΤΗΣ - 16/07/2007, Σελίδα: 21

Martha!

Martha Argerich, 1965

Hangover, Or Voiding The Navel

15 tou Iouli wste?
Happy Bastille Day eipame?
En eipame.
Eh, na poume kalo!

HAPPY BASTILLE DAY RE!!


Eugène Delacroix, Liberty Leading the People (28 July 1830), 1830, Oil on canvas, Louvre

Run Boris, Run!

And now for some serious election news: Boris Johnson 'lkely to run for mayor'!
What better way to kick-start my London BastilleDay celebrations!

Bring out the champagne!

By the way he stands at 8/1 to make it. Party! Party! Party!
New York in the 70's? London in the 2010's!!

Opa, Boris!










And that's how you can spot who he is, when in London for the sales etc:

Untitled (Found Photograph - Partial View of the cheese trolley at Le Gavroche)

UPDATE PERAIOS 3

Thank you se olous pou esteilan email i prwsypograpsan proforika tin epistoli. Ta nea einai ashima. I dimotiki mihanikos me tin opoia milisa mou eipe kata lexi: "Sygnwmi, den ginete tipota. En mas akouei jai kanenas. Ehoume omws ta shedia kai fotografies tou ktiriou ean tis hreiastite pote." Malista.

Metroume meres wspou na pesei. Pou na pesei i gi poupanw tous jai gw poupanothkion tous.
Pezevengies!



Peraios 3, Today

Re: Itemised Bliss

1 x Steak Tartare (starter portion)
1 x Roasted Veal Brains
1 x St Marcellin with radishes
1 x Snail Stew
Share of Oven Cooked Black Face Mutton shoulder with shallots and borlotti beans
1 x Rasberry sorbet
1 x Afternoon Tea (Sandwiches: salmon, tuna paste, egg-mayonaise, chicken and cucumber / Rasberry macaroon / Dark chocolate cocoa cigar / Passion fruit and green tea mouse, Fruit scones with clotted crem and strawberry jam / Earl Grey)
Portion of lentils with goat's curd
Portion of grilled sardines
Olives (of various origins, textures and colours)
Bread
Honey
Water
Orange juice
Chateau Revelette Le Grand Rouge Cotteaux D' Aix En Provence (2004)
Josef Leitz Rüdesheimer Magdelenenkreuz Riesling Kabinett (1998)
Calvados Dupont Plus 17 ans
1 x Glass of Vodka (Stolichnaya Black)
2 x espresso
Petit Fours

Abstract Culinaria

1439: Marcos Baghdatis is asked by the world's press what makes 'the Mediterranean' produce so many great players? "I don't know," replies the Cypriot. "The food?"

Source

Tsonda, or the island of love

'And laughing even harder, he pointed at a large church brass at our feet. It was the tomb of the church's founder, who, the guides claimed, was Don Juan: after repenting he had himself burried under the doorstep so that the faithful would trudge over his corpse when entering or leaving their haunt.' - Georges Bataille, The Story of the Eye

SAVE PERAIOS 3 - SIGN NOW!

UPDATE: Ehoume steilei mia prwti proheiri epistoli / aitisi gia na exetastei i pithanotita na prostatefthei to ktirio. Deite tin sto telos tou post, ypograpsete sta sholia i sto emai demetris_taliotis@yahoo.com Skopos einai mehri tin Deftera, Triti na xanasteiloume kati kai na ktypisoume portes.

UPDATE 2: I Tsentas eteliase to oikopedo me endeixi 'Ergotaxio - Apagorevete I Eisodos'. Not good.

Update 3: Corrected email and typos.





I katedafisi arhise simera, apo tin Tsentas Developers. Hwris adeia katedafisis, hwris poleodomiki adeia kai hwris adeia oikodomis, ex' oson katafera na mathw mehri twra, gia ta 'luxury apartments' pou diafimizoun. O kataprasinos, myrwdatos kipos, ta dyo sintrivania kai to mikro pervoli pisw apo to spiti den yparhoun pia. I idia i oikodomi stekei akoma. Mesa ehtos apo ta fitted pou antikatestisan se kappoia stigmi ta xylina patwmata se kappoia dwmatia, den ehei allaxei katholou apo to 1947 otan ktistike. I de kouzina kai to kathistiko me to enswmatwmeno polyepiplo / kanape einai ypodagmeita leitourgikotitas kai design. To prwto ergo tou Charilaou Dikaiou stin Kypro, gia tin aderfi tou, ston tote apomwnomeno lofo tou Lykavitou. Monadiko styl gia ta kypriaka dedomena, apodeixi tis polyfwnikotitas enos idiaiterou kypriakou modernismou ma kai deigma tehnikwn pou den yparhoun se allo ktirio stin Kypro - opws i oliki ependysi tou apo mikra votsala tis thalasas topothetimena apefthias panw ston tsimentenio floio tou.




NA KAMOUMEN OTI EN NA KAMOUME TWRA. EMEINAN WRES - OI MERES. EAN PESEI TO PROSTIMO POU THA PLIRWSOUN - AFOU DEN EHOUN AKOMA ADEIA- EINAI MONO 7O LIRES!!!!! KAI OHI DEN EINAI DIATIRITEO!


I EPISTOLI:


29 Ιουνιου 2007
Λευκωσία

Αξιότιμε/η Κύριε / Κυρία,

Με την κάτωθεν επιστολή απαιτούμε όπως η δυόροφη οικία (ισόγειο και υπόγειο) που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 3, Λυκαβητός , Λευκωσία κυριχθεί διατηρητέα ούτως ώστε να απολαμβάνει τα προνόμια και την προστασία ενός αρχιτεκτονικού μνημείου και δείγματος πολιτιστικής κληρονομιάς και να προστατευθεί άμεσα από την σχεδιαζόμενη κατεδάφιση του από τους νέους ιδιοκτήτες του, την Tsentas Developers.

Είναι έργο του Χαρίλαου Δίκαιου (1912- ), ενός πολυδιάστατου παραγωγού πολιτισμού – και όχι απλά ενός αρχιτέκτονα/εκτελεστή- για την αδερφή του και τον σύζυγο της. Κτισμένο γύρω στα 1947 είναι ίσως το πρώτο έργο του αρχιτέκτονα στην Κύπρο μετά την επιστροφή του απο το Παρίσι (1945) όπου σπούδασε. Αυτό και μόνο του θα έπρεπε να θεωρήτε αξιόλογο για τη διαδικασία διατήρησης, αφού και αρχιτεκτονικα και κοινωνικά είναι μία πρώτη προσωποποίηση αισιοδοξίας μήνες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μια σημαντικότατη καταγραφή της πολεοδομικής ένταξης και έναρξης του αστικού πολιτισμού του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα στην Κύπρο.

Ως κτίσμα χαρακτηρίζεται από μια ιδιότυπη, κυπριακή προσέγγιση του αρχιτεκτονικού μοντερνισμου. Διτηρώντας την χαρακτηριστική μοντερνιστική καθαρότητα και την λιτότητα στον εξωτερικό του σχεδιασμό, και αναγνωρίζωντας την τοπο-γεωγραφική του θέση έχωντας την πρόσοψη του προς το Νότο – στα πλαίσια του φωτισμού του κτιρίου με όσο το δυνατό πιο πολύ φυσικό φως- επανερμηνεύει ταυτόχρονα λαϊκές δομικές τεχνικές (επενδυμένο σχεδόν εξ ολοκληρού από μικρά βότσαλα τα οποία είχαν τοποθετηθεί απευθείας επάνω στον μπετόν αρμέ φλοιό του). Κάτι που χρησημοποιήθηκε στη συνέχεια από άλλους αρχιτέκτονες και που έτσι οριοθετεί το χώρο του κυπριακού αρχιτεκτονικού μοντερνισμού ως ήδη, επισης, τις απαρχές και τις συγγένειες του με τον μετα-μοντερνισμό αισθητικά και πολιτικά. Η οικια στην Πειραιως 3 λογω χρονολογίας είναι όχι απλά η έναρξη τούτης της εκλεκτικής συγγένειας κυπριακής αρχιτεκτονικής και του μεταιχίου μεταξύ μοντερνισμού και μεταμοντερνισμού, μα μάλλον αποτελούσε λόγω χρονολογίας και σημαντικό σημείο αναφοράς για μεταγενέστερα κτίρια όπως η οικία Κάνθου, πρώιμο έργο του Νεοπτόλεμου Μιχαηλίδη κατασκευασμένο μεταξύ των χρονολογιών 1949-1952.

Εσωτερκά η διαρύθμηση του πέραν της εξαιρετικής λειτουργικότητας βριθεί μοναδικών ενσωματομένων επίπλων (δες σαλόνι) και χώρων αποθήκευσης, σε όλα τα δωματία του σπιτιού, που έχουν μείνει σχεδόν ανέπαφα παρά την ηλικία τους και είναι με τη σειρά τους παραδείγματα της λεπτομερούς προσοχής στην εσωτερική διακόσμηση ενός μοντερνιστικού σπιτιού. Η κουζίνα έπισης είναι σχεδιασμένη για να υποδεχθεί και να ενσωματώσει στο χώρο όλες τις τότε σύγχρονες οικιακές συσκευές. Μέχρι τις 28 Ιουνίου το κτίριο πλαισιωνόταν επίσης από ένα καταπράσινο κήπο, με θάμνους, δέντρα, βότανα, δυο συντριβάνια - λίμνες που πολεοδομικά και περιβαλλοντικά αποτελούσε σημείο αναφοράς ήπειας ανάπτυξης -μα και μνήμης – στον υπερπληρή πολυκατοικιών λόφο του Λυκαβητού.

Η διατήρηση του κτιρίου, κατ αρχήν, και εν συνεχεία η επαναφορά του οσο το δυνατό στην αρχική του μορφή, είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη. Δείγματα τέτοιας αρχιεκτονικής και κοινωνικό-πολιτιστικής αξίας είναι εξαιρετικά σπάνια Ευελπιστουμέ πως θα εξετάσετε το αίτημα μας άμεσα, με ευαισθησία και με διαφάνεια.

Μετά Τιμής

Δημήτρης Ταλιώτης -99746392 / demetris_taliotis@yahoo.com
Κωνσταντίνος Ταλιώτης -99719169
Κατίνα Σαούλλη -99485165
Ορέστης Λάμπρου – 99596276
Ευθυμία Άλφα - 99463407
Μάριος Χρυσάνθου- 99469383

Stelios

telephoneki paremvasi (or how to get ahead in cypriot cultural studies using means)

ke ego epimeno, ine iliou faneroteron kirie k. mou
iliou faneroteron
pos kapioi epitidioi exoun diisdisi ta, oxi drakondia opos isxirizonte merikoi merikoi, alla midamina
metra pou ixan lifthi apo tous armodious foreis ke aftin tin stigmi exoumen sta xeria mas adiapseftsta tekmiria
ne malista, adiapsefsta tekmiria, ke omilo
ma sas parakalo afiste me na olokliroso
sas parakalo, ego sas ediakopsa tin oran pou emilousate?
oi peste mou, ego sas ediakopsa?
ke opos elega ke prin kirie k. mou
ta themata ton exetaseon ixan diarrefsi tin proigoumeni nixta, ke exoumen adiapsefsta stixia ke martiries pou theloun koukkoulloforous na peristixizoun ta kentrika grafeia tou ombiou spirkou giro sta mesanihta tis extesinis nixtas
ke opos elega ke proigoumenos feri tis efthines tis ke i astinomia
ke to ipourgeion
ke oloi oi alloi armodioi foreis
diladi an ine dinaton, pragmatika dierotoumetha ke emis pleon, epitrepete na simvennoun tetia eshi
dioti prokite peri eshous kirie k. mou
pragmatika peri aftou prokite
ke peste mou
epitreponte tetia pragmata na lamvannoun choran se enan kratos melos tis evropaikis enosis, diladi pros theou akousate esis na simvennoun tetia pragmata se mia gallian, se enan velgion, se ena louxemvourgo? pou exanakoustiken? ke telos panton imasten evropaiki chora mesa se afton ton topon, i mesi anatoli?
ke embasy periptosi, ine kairos na lifthoun drastika metra
ke ek merous ton foreon
ke oson anafora tin proslipsin exoterikis epidiaitisias gia tin amesin antimetopisin ke prospathian gia epilisin aftou tou flegontos thematos pou afora ton kathenan apo mas

Cypriot Cultural Studies

Sta plaisia tis epitaktikis anaptyxis kritikis skepsis stin Kypro opws totuti apotelei mitra kai paragwgo politismou evriskometha eis tin efhariston thesi na sas anakoinwsoume ta egkainia tou diadihtiakou topou tou epistimonikou erevnitikou kentrou gia tis Kypriakes Politistikes Spoudes (Cypriot Cultural Studies) sto http://cypriotlculturalstudies.blogspot.com. Ekei tha mporei kaneis na vrei syllabus, bibliographies, references, past papers ma kai erevnitika ponimata twn diplomatouhwn mas stis genikes kyprikes politistikes spoudes ma kai se themata eidikoterou endiaferontos opws i dramatologia, i architektoniki, i gastronomia, oi politikes epistimes k.a. opws afta sygenvoun me to kyriws endiaferon tou kentrou, pou den einai allo apo tin kritiki epanexetasi kai epanatopothesi tou kypriakou politisikou prointos - kai tis diadikasias paragwgis tou- toso sto diethnes oso kai sto topiko akademaiko topio. Plirofories gia eggrafes kai loipa themata pou aptwnte tis kath' aftis diadaskalias twn thematwn kai tis leitourgias twn tmimatwn, osonoupo.

Tin arhi ti kanei ena deigma exetastikou graptou gia to intermediate diploma in cypriot cultural studies, proion twn synergatwn tou kentrou.

Proportional representation

Or appropriating the viral.

Absurd Me

"(E)inai pleon xekatharo oti yparhei provlima ekfrasis ki afto xekina apo tin anaptyxi tis kritikis skepsi sta paidia kai syndeetai me ton leitourgiko analfavitismo. (...) An to paidi xodeuei arketes wres sto diadiktyo synomilwntas mazi me symmathites tou, antilamvaneste oti den anaptysei kritki skepsi akoma kai stin ekfrasi", simeiwse o k. Kleantous [Ypourgos Paidias kai Politismou Kyprou] kai edwse ws paradeigma ta minymata mesw twn kinitwn tilefwnwn.

First things first: Pias' jai to villo mou re!

Inta praman na eisai melos tis kyvernisis jai di tou Tassou. Panta faiei kati allo, kati exwgenes, kati xenoferto, kati pou me via enan prama erekete na 'diafropoiisi ton tropo zwis sti syhroni kypriaki koinwnia' arnitika. En eimoun jai oute eimai pellamenos twn newn tehnollogiwn. Eidika me ta kinita ehw koinwniko-symposiakous provliamtismous oso afora tin hrisi tous. Allla gia to ean kai poso ehoun epireasei sti mi anaptyxi kritikis skepsis stin Kypriaki koiwnia ehw atekmiriwti ma sovaratota stratevmeni apopsi: se mia hwra opou o kratikodiaitos ethnikistikos fassismos vriskete pantou - apo tin taxi, sto pezodromio, sto gipedo, sti vouli, sto dromo kai sta mesa mazikis epikoinwnias 'prwtis genias', i shetiki eleftheriaki katastasi pou epitrepoun ta idiwtika psifiaka mesa opws internet kai kinita, einai i moni platforma opou estw sto elahisto dynato mporoun na anptyhthoun domes kritiks skepsis. I morfologia tous kai to lexilogio tous diaferoun apo tin symvatiki kai syhna steira antillipsi tou kritikou logou - ashetws aisthitikwn politikwn kai glwssikwn protimisewn - ma to periehomeno tous einai polles fores akrivws i ekfora enos idiotypou kypriakou kritikou logou. Enos kritkou logou para-logiasmenou me tin vathitati aporia tou erwta gia to 'ma ti....?' kai me ta kypriaka politiko-politistika aipia. Me tin anti-stasi stin elovia typopoiisi twn meswn kai twn thematwn sta opoia se dimosio epipedo epitrepete i exaskisi tis diadikasias tis kritikis. Me tin ekfora, entos tou vimatos ekforas kritikis, enos allou thematologikou kai ideologikou plaisiou. Akoma kai i dianomi pliroforiwn -proswpikou estw endiaferontos- kouvala mesa apo to meso dianomis tis psevgadia pithanotitwn dimiourgias diafropioimenwn koinwniko-politikwn katastasewn apo tis opoiesdipote katastaseis mporei na prosferei i kritiki skepsi tis axiologoumenis ws 'swstis', 'kalis' i kai 'aristis' ekfrasis opws afti diadsekte se kai apo hwrous opou mouttaes jai moustakllies ehoun ton prwto, ton archeko, logo. I syneiditopoiisi toutis tis diadikasias kritikis ekfrasis kai ara i parousia tis ws epilogi poious symferei omws? Poioi mporoume na tin anehtoume ws tetoia?

Oso afora episis to pio sygkekrimeno thema tis ekfrasis entos twn oriwn twn Newn Ellinikwn - stin Kypro- o ehtesinos Politis eshei pollin yliko gia na thkiavaseis k. Kleantous. Click, click.

Jai mias jai mashese: To Kypriako Style DJ Ponokefalos

6 weeks for this!

Michel Roux & Ilias Mamalakis

Rover

"Spacing designates nothing, nothing that is, no presence at a distance; it is the index of an irreducible exterior, and at the same time of a movement, a displacement that indicates an irreducible alterity."

FWD: The one about the kid and the mad

"I skandinavia einai mia praxi pou kathe politismenos anthrwpos prepei na apofeugei."

(Sholiko margaritari apo gymnasio tis Larnakas.)

Edward Munch, The Day After, 1894-5, Oil on canvas

Lil' Big Band

Popse jai ti Deftera.
Cyprus Big Band
Pame!

723: For My Irish Oat

"It’s as if decades of proliferating sushi and shrinking plates, of clean California cuisine and exhortations to graze, have fostered a robust (or is that rotund?) counterculture of chefs and diners eager to cut against the nutritional grain and straight into the bellies of beasts. In fact, bellies (most often pork, more recently lamb) are this counterculture’s LSD."


Cholesterol Enthusiasm: It's a lifestyle choice.

722: One for Alexandra

Walden

All you need in order to survive in Nicosia (+ mandarin chinese)

with one click

America!

>>

Untitled (And as I was green and carefree 1), 2007



Untitled (And as I was green and carefree 2), 2007

I love, I really love my pancreas

the graveyard shi[f]t

You wanna talk about dead people? It’s all we do here at Ombion, when we’re not busily involved in our regular omphalos gazing (bing!). Wondering about dead people, gone people, I too have written my fair share of dead person posts, mixing Beckett and family (in small doses, otherwise you wake up the next day with a migraine in your second to last toe on your left foot), the shock of JD alone brought out entire essays of mourning, elegies, dedications (“ήταν ήδη νεκρός” and I quote from an external source said at 3^ος to the person jumping up and down in despair); the Big Mac phenomena, dear God, is just one obit after another, endangering our omphalos; the godfather of soul (JB, JD, JC[?]); shedding a tear for the poor man that “film and postmodernism” courses don’t stop talking about in the least of meaningful ways, yet we barely attempted to wax lyrical on Sontag and Ricouer. Or did I miss an episode?
Mourning, longing, aching.

“the words of a dead man
are modified in the guts of the living”
- W.H. Auden

Ombion. The blog of guts. Faintly reminiscent of something to do with shit and turds (re antrea, eklases mas pale?) Greedy guts in fact. Still waiting on Pinter, Cavell, Kristeva, Ranciere, Butler. Harpies? Vultures. We don’t make Canons here. We dig up graveyards, smack our lips with relish, and shove in a text between bites of cheese.

Pass the toothpicks please? I think I’ve got a bit of jug jug stuck between my teeth.

Dwrimata

"Me lene Lilika kai eimai kala."



Thank you.

To telos tis efiveias

Or Desperate Pre-obituary Announcement

Antigrafw apo fwd email:

�� ����� ����������� �� ����� � ������ ���� �������� �������� ������ ������� ������ �� emails ��� �� �������� � ��������� �� �������� � �������� ������������� �� �� ������ �� � �������� ���� �����.
������� �������� � SMS � 99667833 � ���������� � angelin@spidernet.com.cy

Gia ton Glafko

The impossible strangulation. I paradohi tou 'eftyhws'. I akyrwsi tou enos fovou gia harin tou allou, pou zei pio ligo. Sto fantasiako o syntiritismos tou 2 paradeigmatizotan (kai) apo tin parousia tous. Onierwxi tou oikiakou. To telos den erhete me tin Allagi ma me tin aswmati kai aommati anapnoi opws ekeini diaperna tin almyra twn parathalassiwn dakrywn. Opws ekeini xerenei tis mnimes tou nerou, toso oso hreiazete o idiwtikos lygmos gia na ginei antiliptos apo osous parakolothoun, anexartitws apostasews. Katw apo ta nenomismena o psythiros tou mellontos prospathei na topothetisei hronika to prwto 1977 tou 21ou aiwna.

Na akoueis Krina. Nick Cave. Joni Davis. Aki Panou.
Na sou siwnonetai sta daktyla i zivania, gia na men apoktisei to penthos gefstiki ypostasi.





Addendum: "I am Glafkos Klerides, to you I am an unknown quantity of an unknown quality but I am going to marry your daughter for the following reasons: a. My in-laws will be 6000 miles away. b. She does not speak a word of my language and I can say what ever I like, and c. I love her."

Sotiris Moustakas

death always comes with laughter, as laughter

Current Art News

Pame san allwte.

We will be keeping you in-formed.

Our hero is going bigger (longer and uncut [old news, new discoveries])

Niko, you are my valentine!

Eimai Kanonikos! Akoueis?

Your Social Dysfunction: Normal Being average in terms of how social you are, as well as the amount of self-esteem you have, you're pretty much normal. Good on you.

Take this quiz at QuizGalaxy.com Please note that we aren't, nor do we claim to be, psychologists. This quiz is for fun and entertainment only. Try not to freak out about your results.

my turn

why am i not surprised?

You Belong in Rome

You're a big city soul with a small town heart Which is why you're attracted to the romance of Rome Strolling down picture perfect streets, cappuccino in hand And gorgeous Italian people - could life get any better?

What City Do You Belong In?

I left my heart in a foie gras

Ah! When the web doesn't get updates with current political and social changes, when it remains obliviously stereotypical you get this:

You Belong in Paris

Stylish and expressive, you were meant for Paris. The art, the fashion, the wine! Whether you're enjoying the cafe life or a beautiful park... You'll love living in the most chic place on earth.

What City Do You Belong In?

N.B. to the juggler / 2 in 1

Our horizon is never quite at our elbows.
Henry David Thoreau, Walden




Untitled (Paris in New York), 2007

more shameless self-promotion

if you missed the biennale, come along on thursday for more ombion related fun

click to enlarge

does the job description require a silly hat?

Conversing

cooperative poetry making?
aggressive mind changing?
hitting a brick wall?
growth?
wearing all stars?
social intercourse?
just a ley away from the other hand?

(excuse the family silence. and though i know it aint much consolation considering your recent loss, i'll still be blogging.)