Drinky Crow

Two dollars, two dollars, two dollars...

The Fiction of Development

Enw to "PWLEITE AERAS", vriskete pro tis nomimopioisis tou - jai poios mas synaei meta!- kai enw to provlima epitelous anagnwrizete ws kata vasin geografiko-poleodomiko (jai emeis enomizame tosa hronia oti ta Inwmena Ethnoi en poleodomiki etairia, kalo!, jai epernan tous na mas to lysoun pou monoi tous), stin akri akri tou evrwpaikou nimatos tis katakoryfis ptwsis tis axias tis gis to kratos-nomos epistrefei stin arche tou, kapou sta 1534, sta 1538, sta 1541 diladi. Taftohronws i "nea pornografia" se syndyasmo me mia 50etia multi-culturalism metatrepei kai episimws olokiro to Londino se stomahiko -kai ara essentialist fantasiako- proorismo , diatirwntas etsi tin anosia tis polis stin pithani alwsi tou astikou pou erhete.




Mono to fai mas swzei! Mono to fai!


P.S. "In one of the biggest cases, nearly 60 people were arrested in the southern resort of Marbella, including ... developers, art dealers and even a well-known singer." Ibid.

Den mas ehei leipsei tipota

Eurovision or To write otherwise

κακων γαρ ουκ απειρος ουσ' ακουσομαι
Σοφοκλης, "Αντιγόνη", στ. 1191

To whiskey sto trapezi. Ena post pou perimene poli. Epistrefw s' ena protero klama, stin spektrolagneia tou video opws auti eisgage sti zwi mou ton enagkalismo tou patrikou kai taftohrona to zori tis anaparastasis tou nomou. Indeed, dioti peri aftou prokeite. Den xefevgw.Epanalipsi mimitikwn symperiforwn mesa apo kila kai antiheires-deihtes. As anaklithei pia o topos toutos. Oti den itan katharo, melaniase. Xefloudizw to kefali sou kai perigrafw entos oneirou ta pepragmena. Perites leptomeries. Apavgasma o pappous me imi-parpeta kai gyalia hronologoumena na oriotheti tin synaisthimatiki mou gewgrafia. Doormat. Syjies. The self-referentiality of a candle. I profitiki pro-tehhnologikis diathesimotitas skini.

Filtra tou kafe. Remote control sto naylon. Daneiki parousia sto erwtiko. Stin apousia tis akois ws akois arhizei i ekmathinsi tis xenis glwssas. Lathos idiaitera. I fantasiwsi tou exw apo dw, opws kathe fantasiwsi pou sevetai ton eafto tis, oneirwxi tou peripatiti kai ekinisi tis pezoporias. I veranda. Hwris to ergaleio estw tis apolytis oikeiotitas pou allwste? Ptwseis. Aftografa. Teleftaies oikogeniakes fotografies.

The manifestation of the auditory background to which intelligence is practised, was never that. The visual representation of a long-distance call, which repeats itself at the brink of departure, at the door so to speak, infesting with its internal phobic substance the possibility of occupying (the) outside, and allowing this, had either a door to substantiate it or, fittingly, a monitor of pixels. Or the obligatory tears. Vision had thus seized the elementary position of the essential when it came to conventional spatio-temporal recognition. Vision. The vision of aurality. And thus any form of legalistic advice could not be listened to after that. Its misconception staged this eternal rehersal, during which others carry the bodily scars and others trake the heat.

Gnwrisa etsi to patriko ws videografimeni fwni. Dimosia omologia apousias ex apostasews me kratika kefalaia. O prwtos loxygas - keno aeros, to prwto kalokairi opou ta synaisthimata antallasonte sta grigora, konta sto giasemi, me to parathyro katevasmeno. I shedon afi tis akois. To simadi sto parameso. Ton epomeno hrono i nomotelia apodomithike, ws eprepe. Me to ypomnima tis pithanotitas ws to-ligotero-ap'- to-kyriarhiko kai to-pio-poli-ap'-to-isws se hwrous anagnwrisimous ws dikous metagenestera. Entos tou omws ypirhe akrivws i elleipsi ws apoikiokratiki diadikasia. Short circuit feedback. O katevasmenos diakoptis, i technologiki anikanotita ws profiteia ma kai i profiteia tis technologikis anikanotitas, apla epitrepoun tin aenai antihisi tis fwnis ws kymmata.

ίτω, ίτω
Ibid, 1328

Apopse kati prepei na afisw pisw. Mazi me tin meta-nevrwsiki diathesi eirwnias, apopse prepei na afisw pisw tin pithanotita tou symvatika oikogeniakou opws afto didahtike antikathstontas to me tin symvasi tin opoia mia eikosaetia twra epivallw. Diazygio Redux stin hwra tou tele-voting.

Kalinyhta Euridice.
Kalinyhta Dwro, Anna, Andy, Kostantina, Lia, Elpida, Hari, Alexia, Gianni, Fani, Marlen, Kyriako, Demo, Konstantino, Alex, Lisa, Annette.
Kalinyhta papa.

Transversal vibrations

'For example, we have developed an artistic and a literary culture. Nevertheless, the ideals of technological culture remain underdeveloped and therefore outside of popular culture and the practical ideals of democracy. This is also why society as a whole has no control over technological developments. And this is one of the gravest threats to democracy in the near future. It is, then, imperative to develop a democratic technological culture. Even among the elite, in government circles, technological culture is somewhat deficient. I could give examples of cabinet ministers, including defence ministers, who have no technological culture at all. In other words, what I am suggesting is that the hype generated by the publicity around the Internet and so on is not counter balanced by a political intelligence that is based on a technological culture. For instance, in 1999, Bill Gates not only published a new book on work at the speed of thought but also detailed how Microsoft's 'Falconview' software would enable the destruction of bridges in Kosovo. Thus it is no longer a Caesar or a Napoleon who decides on the fate of any particular war but a piece of software! In short, the political intelligence of war and the political intelligence of society no longer penetrate the technoscientific world. Or, let us put it this way, technoscientific intelligence is presently insufficiently spread among society at large to enable us to interpret the sorts of technoscientific advances that are taking shape today.'

From Ctheory interview with Paul Virilio

Eta oula jame!

Τετάρτη, 18 Νοέμβρη 1953

(...)

Πλάτρες: τ' αηδόνια δε σ' αφήνουν να κοιμηθείς το Μάη (στις Πλάτρες)

Ευάγγελος Λουίζος: Περιουσία εκκλησίας αναξιοποίητη.
Σύνθημα Ένωση μόνο, χωρίς ρεαλιστική κριτική μέτρων Κυβερνήσεως.
(Κυβέρνηση αόρατη αρχή. Maurice Cardiff, Ευάγγελος Λουίζος: κανείς δεν ξέρει
ποίος είναι υπεύθυνος για τα μέτρα που λαμβάνουν Διοικητής, σύμβουλοί του ή το
Λονδίνο, Colonial Office ή Treasury.)
Έλλειψη κοινής συνειδήσεως του τι πρέπει γίνει για το νησί (αγροτικά νομοσχέδια, διχασμός ΠΕΚ).

Το σύνθημα Ένωσις κάνει τους ανθρώπους να επαναπαύονται - να μην ασκούν κριτική -λ.χ. τι γίνονται περισσεύματα προϋπολογισμού κτλ. - έτσι, κριτική μένει στην αφηρημέμη διεκδίκηση.
Σύμβουλοι: μέτριοι. Εφημερίδες: χωρίς εμπεριστατωμένη λεπτομερή αρθογραφία.

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Στ', Ίκαρος, 1986, σελ. 106

Fine Art

Comparative Art History

Visites (click, click)

Lazare?
....
Deurw exw.

Nicosia Arhitectural Biennial

(click)

Ιωάννης Κισσονέργης, Winston Churchill, 1942

ARTALK 2007

That's It! Vito Acconci, Stalker, Hans Ulrich Obrist, Hal Foster, Florian Waldvogel, and of course, as always, Omada Ergasias.
So, free your diaries from clutter and jot it down: Saturday 19 May 2007 'Nicosia Architectural Biennale - A Day with Omada Ergasias'. Private invitations to follow.





I'm so busy man at Art Land.

Brains By Hand

Or on some forms of Lacanian technology

On the Road

Gravity works slowly, if you notice it at all

Anarchy In Motion
[Don't miss the Audio/Slide Show]

Da Sein In Da Haus, Ja

Ee on ar(e) left (to be undisclosed; asila? or perhaps, en kala pou sou lalo) who is see thee pheaemus (Was heisst der Grund fur diese alethea?) […] Yes, but there is in what you mention a certain spatiality which does not precede […] it is, for example, in this dimension (and up, you see? up, yes, you see big tank on roof, yes, all house have one, make zivania, you know zivania? very nice, you put, you drink, ooh) that the question of the schemata is passed on by Kant, even on to Heidegger, as the question of the conditions for the ecstatic relating of Dasein to Sein – (notice for example German capitalization and the miscarriage of capital) […] and is it not precisely in this, the act of tourism, that this return of the schematic (as a bizarre formation of the a priori in motion, c.f. Aristotle on qualitative motion) emerges [the tourism of dying, being-(ee-jumping-)toward-death, ouiiiii]? Is it not then, precisely, or would it be possible for one to say, of the structure of the holy-day resort [from Holderlin’s imaginary temples to Heidegger’s movements from cabin to cabinet], that it is that which makes possible that questioning of the conditions of the possibility of interrogating the house, of beginning to approach the question of dwelling?

Krasaki Amerimno

Stin Katw Pafo eishen, mporei jai na 'shei akoma, an men to eripsan, eshei jairo na paw, enan kougrenon ergostasiako ktirio panw stin paralia, dipla pou to Alexander the Great. Eni, i mallon itan o SODAP, to oinopieio tou Synergatikou Organismou Diathesews Ampelourgikwn Prointwn stin Pafo. O Oragnismos edimiourgithike to 1947, to ktirio en ixerw pote ektistike. To 2004 emetaferan ta oinopieia tous sto Stroumbi jai to ktirio i epoulithiken i en ha-ha na poulithei, na to ripsoun omorfa ji oraia, na kamoun akoma en xenodoheio pou en na'n jame ofkero 6 mines to hrono na sinaei azagies. Ston SODAP edoulefken - taha mou edoulefken twra- jai o Fytis, antrhwpos me klassiko Pafitiko onoma jai ean efstathoiun oi mises istories gia touton me terastias antohi sykwti. Mera-nyhtan epinen o Fytis jai aman en epienen gia kamaki se ploia st' anoihta tis Pafou, aman en ton epernan gai to hazi diladi, epianen ti motoran tou na pei esso stin geneka tou jai exypnan mes ta similia jame pou en to Wdeio. Alli istoria touti i motora, telospantwn. Mesa sto ergostasio tou SODAP eishen mian dexameni pou ezymwnetoun to krasi enan prama. Enan prwi epian ouli douleia. Se mia fasi wspou na peis jai na deis o Fytis hasimios. Re pou en o Fytis, re pou en o Fytis - tipote. Koitazoun pojei, koitazoun poda, paratiroun re ampa jai epien na pesei na joimithei stin skia tou stegastrou tou ktiriou pros ti paralia - san ton oshio tou paliou kalou kougriou en eshei, men akoueis logia, na sou faka jai to aeroui- tipote. I motora sior en dame toutos pou eni? Thkiaorkas sou afou ton eidamen, pou efarajistin o pellos. Sta polla, paratiroun oti o Fytis itan mes tin doxameni me to krasi jai aplwnen anenoias. "Re kkerata ti kamneis re jeimesa? Efka exw! Efka exw twra re!" Jai poloete o Fytis, mia frasi pou oute o Karouzos en tha mporouse na skeftei shetika me to alkool: "Aiste me! Touti einai i pio eftyhismeni stigmi tis zwis mou! Eimai oulos mesa!"

Three Rooms

Oh, don't ask, 'What is it?'
Let us go and make our visit.

One
Two
Three

Kaderde varsa duzulmek, bosumadir uzulmek

Untitled (From K.Bhta [sic] live at the ICA, London, 28 April 2007)

Coruscating Aristotelian Bile

Ntaxei, th' anapsw to sidero. Parakolouthw sta oneira mou ti afisa pisw, se agefsta whiskeya pou den ta ithela. Mia kai dyo kai treis fores. Iptamena potiria tekila. Mou psithirizoun lygmoi kai amfisvitiseis. Playback twn dromwn st' aristero mou imisferio. Ta tsigara me peirazoun. Ti mou ehei apomeinei? Ti gamwto? Vlepw ta matia sou, ton skeleto twn gyaliwn sou mallon, prin arnitheis tin fwtografia pou ehw. Ta vammena sou nyhia akinita stin anaparagwgi tous. I fousta sou ston aera tis aniforas kai ta methysmena sou mallia. Daneikes ekdromes aypnias.
Kratiemai apo alles kouvertes. O Catullus, prin ton Celan: we' ve all had the same failing.
Douche.
Sto treno to mellon tou parellthontos opws afto viwthike apo allous. Fosforo xino. 2 potiria krasi sto pervazi, adeia.

Gate 9 strikes again [or a guide towards becoming a cypriot artist]

my love or

'Because it goes against all the laws of the ordinary world and ordinary love, pure love is experienced as a future anterior, as an unrealized condition in the past. And, in the same way, art, this power to create semblances of reality which are more real than reality, is rooted in the artist’s inability to face reality'
P. Bourdieu

Quae plus latent, plus placent
(Saint Bernard)

Urban Radio

Echo marks the witheld possibility of a truth outside intention.
Gayatri Chakravorty Spivak

Meta pou kati pou xekinise dame, jai me to teleftaio comment tis drakounas na me peleka eshei 2 meres, kapws eftasa dame - pause - jai eskeftika pws se tetoious kenous hwrous opws i Plateia -ws plateia- Eleftherias, i stous ypoloipous kenous hwrous tis polis, antihei i echo tis a-phwnias, kai ohi tis ap-ousias, tou astikou, akrivws ekei pou kathreftizetai pio kathara apo opoudipote allou. Etsi, narkisistika, anathewreite omws kai i katigoria tou a-shimou pou einai arihta syndedemeni me tin parousia kai tin symmetohi, ws praxeis-orismoi (tou) astikou. Gia paradeigma ti prosferei o haraktirismos 'ashimos', i 'omorfos', otan milame gia ena fwtagwgo, ena akalypto hwro? Mporei ena parking na 'omorfisei'? Einai oi, ana-thewrimenes, dimosies arhitektonikes heironomies tou modernismou stin Kypro 'ashimes', akrivws epeidi vriskonte se ahrisia?
Par'olo pou i aporia touti moiazei ex'oloklirou aesthitiki, yparhei kai pera apo to ypokeikmeniko pedio tis proslipsis mias polis: stin prospatheia tou politkou orismou tis ws tetoia ektos eikonikis pragmatikotitatas. I dynatotita ekforas logou, to kyriarho kai kyriarhiko dikaiwma tou 'politi/egw', einai aftostigmis dynatotita akois. I eikoniki anadiamorfwsi tis echous tou astikou topiou epivallei tin monodiastati anti-lipsi tis polis, ashetws tou ekastote koinwnikou i stylistikou plouralismou, aposiwpwntas etsi tin diadosi tou politikou anexartita apo ta ysterofeudalistika ekklisiastika kai demotika oria (to opoia, geographika anprosarmosmena men, exakolouthoun na orizoun tin politiki tis polis stin Kypro). I siwpi pou anatrefei i epivoli tis eikonas, kai tis eikonika antilamvanwmenis echous, den einai i egkymonousa siwpi tou kenou ('untapped', 'waste') hwrou, i siwpi ws a-phwnia. I siwpi tis eikonas einai i oloklirwtiki paradwsi twn dynatwtitwn tis ws meso stin tehnologiki tis oriothetisi pros ofelos tis morfis ws ana-gnwsis, pollin prin tin akyrwsi twn test cards stis othones twn tileorasewn mas. Kai enw yparhei i pithanotita i yothesia enos akoustikou kata vasin lexilogeiou na min einai tipote allo apo mia kathysterimeni antidrastiki antidiastolli stin morfo- kai s(c)hemato- lagna kyriarhi orologia tis arhitektoniko-poleodomikis thewrias, otan anaferomaste eidika stin Lefkwsia, to "Look with thine ears" (Shakespeare, King Lear), beyond the already accepted contestation of national identities via public religious utterances, allows for the relay of an echo of the urban "uncoupled from, indeed, set free from, the recipient" (Spivak)
Gia afto meta pou to kougrin, to agapimeno mou yliko einai to aluminio.
Etsirilises pote sou mesa se ofkero tangin tou nerou?

Akoueis?

Or A coverage of Tsioronis-Dasein disclosures (Bibliographical Fragments)

"I think I would know Nora's fart anywhere. I think I could pick hers out in a roomful of farting women. It is a rather girlish noise not like the wet windy fart which I imagine fat wives have. It is sudden and dry and dirty like what a bold girl would let off in fun in a school dormitory at night."
James Joyce

Losing itself in the publicness and the idle talk of the 'they', [Dasein] fails to hear its own Self in listening to the they-self. If Dasein is to be able to get brought back from this lostness of failing to hear itself, and if this is to be done through itself, then it must fitst be able to find itself - to find itself as something which has failed to hear itself, and which fails to hear in that it listens away to the 'they'. (...) This listening-away gets broken by the call if that call, in accordance with its character as such, arouses another kind of hearing (...) The call is precisely something which we ourselves have neither planned nor prepared for nor voluntarily performed, nor have we ever done so. 'It' calls, against our expectations and even against our will. On the other hand, the call undoubtedly does not come from someone else who is with me in the world. The call comes from me and yet from beyond me. (...) The caller is unfamiliar to the everyday they-self; it is something like an alien voice. What could be more alien to the 'they', lost in the manifold 'world' of its concern, than the Self which has been individualized down to itself in uncanniness and been thrown into the 'nothing'?"
Martin Heidegger, Being and Time, §55-57

"For Fanon listening is not about passing. And it is not about becoming. It is, instead, about making- a techne rather than an ontology.Listening and hence solidarity are not about "being alike" or even "hearing alike," but about differentially 'hearing the like' or, indeed, mishearing the like. As a tactical practice of listening, Fanonian solidarity is an interpretive and misinterpretive procedure in which a common canon of referents (the"Voice [of Algeria]") provides the collectivepoint of reference for a heterogeneous interpretive, and misinterpretive, community."
Ian Baucom

"But now (made free from them) next her, before;
Peacefull, and young, Herculean silence bore
His craggie Club; which vp, aloft, hee hild;
With which, and his forefingers charme hee stild
All sounds in ayre; and left so free, mine eares,
That I might heare, the musique of the Spheres,
And all the Angels, singing, out of heauen."
George Chapman

Philosykos

Untitled (York and 60th, NYC, 5th March 2007)






"Utopia would be above identity and above contradiction; it would be a togetherness in diversity"
T. W. Adorno, Negative Dialectics

That's What Lance's Breath Smells Of

Athens By Heart

"(...) Είναι πόλη αρχαία, γραία αδιαπέραστη και σφίγγα· κι είναι πόλη μετέφηβη πυρετική, με σπυράκια ακμής το πρωί, ερωτικό νυχτοπούλι τη νύχτα. Είναι πόλη που τη ζεις, την ανασαίνεις, δεν την βλέπεις. Σε ζει αυτή, σε αναπνέει, καθώς πτυχώνεται διαρκώς προς τα έσω, κι ύστερα εκδιπλώνεται, σαν έμβολο πηγαινοέρχεται μέσα-έξω, μια παλινδρόμηση από το μέσα προς το έξω, απ’ το κρυμμένο στο φανερό και πάλι πίσω. (...)"
Νικος Γ. Ξυδακης

Για την Πλατεία Ελευθερίας

Ζούμε στην πόλη Πρώτων Βοηθειών
Πελάτες μια ζωή στα φαρμακεία
Κι οσοι δεν βλεπουμε με Valium καλό
Παίζουμε κάθε Σάββατο λαχεία

Νεόφυτος Ταλιώτης
Τα Λευκωσιάτικα, 1983


Η παρουσία και η δημιουργία πλατειών προϋποθέτει την χωρική κυριαρχία του πεζού και / ή του μη υποστηριζόμενου από μηχανικά μέσα χρήστη της. Αλλιώς μιλάμε για κυκλοφοριακούς κόμβους. Η Πλατεία Ελευθερίας ούτε καν τα μεθυσμένα Λευκωσιάτικα βράδυα που παραδίδετε στον “Αριστοφανικό Ηλια” και τ’ αυγά του, στο μετροφύλλημα εφημερίδων και περιοδικών και τις συχνές-πυκνές παρ-εξηγήσεις στις γωνίες της, δεν μετουσιώνεται σε αυτό που, συμβατικά έστω, υποδηλώνει ο αστικός πολεοδομικός όρος ‘πλατεία’. Πολίτες-χρήστες της μη υποστηριζώμενους απο μηχανικά μέσα, όρθιους στα δύο τους πόδια δηλαδή, η Πλατεία Ελευθερίας βλέπει 3-4 φορές το χρόνο. Τις 15-20 Ιουλίου, το βράδυ της παραμονής πρωτοχρονιάς, επ’ ευκαιρίας κομματικών συλλαλητηρίων κάθε 5 περίπου χρόνια, λόγω καμμιάς διαδήλωσης μεταναστών, και πιο πρόσφατα –μιμούμενη άλλες ατάκτως νεκραναστημένες πλατείες- σε στιγμές εθνίκης έπαρσης και παροξυσμού. Κι όλα αυτά χωρίς συνέχεια. Η απουσία χώρου στάσης-συνάρθροισης αντάξιου του μεγέθους του πληθυσμού της Λευκωσίας και της νοοτροπίας που τον διέπει σήμερα (διοτι καπoιος θα μπορυσε να υποστηρίξει οτι τέτoιοι χώροι υπάρχουν) , η εξωφρενική νομοθεσία που οικονομικά ‘επιτρέπει’ - με τραπεζικά δάνεια πάντα - την αγορά κι άλλου, πιο μεγάλου αυτοκινητού, μα και η απουσία από τον περιβάλλοντα χώρο της Πλατείας Ελευθερίας ουσιωδών υπηρεσιών και αστικών ή κρατικών χρηστικών λειτουργιών, ξεμπροστιάζουν τον άνευ σημασίας ορισμό του χώρου ως 'πλατεία'. Γεφύρι είναι. Όχι πλατεία. Άνοιγμα – δίοδος από την Λήδρας στην Μακάρίου και τανάπαλιν.

Η κατ’ εξοχήν πλάτεια της Λευκωσίας βρίσκεται στο πέρα από το (σχεδόν πρώην) οδόφραγμα της Λήδρας. Η Πλατεία Σεραγίου ακριβώς λόγω της σχετικής απουσίας ιδιόκτητων αυτοκινήτων, της τουριστικής και κυβερνητικής – απο ανέκαθεν- υποδομής που την οριοθέτουν, σε συνυφασμό με την παρουσία καφενείων και χώρων στάσης-συνάρθροισης δικαιωματικά προτάσει τον όρο 'πλατεία' ως τον ορισμό της. Πλατεία, μικρότερης κλίμακας όμως, μπορεί να θεωρηθεί και η Πλατεία Παλιού Δημαρχείου – έστω με την μισο-αφημένη Δημοτική Αγορά και την Σάββατιάτικη Λαϊκή - μα και ο χώρος γύρω από την εκκλησία της Φανερωμένης και μπροστά από το σχολείο. Χώροι άρα για να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον της Πολεοδομίας και του Δήμου, όσο αφορά τις δημόσιες αστικές τους ευαισθησίες υπάρχουν πολλοι. Η περίπτωση της επανανάδειξης της Πλατείας Σεραγίου ως της κεντρικής πλατείας της πόλης της Λευκωσίας έχει επίσης και πολιτική χρειά – πέρα από την επαναπροσέγγιση του βόθρου και την επιχειρηματο-κομματική σκοπιμότητα.

Η κληρονομιά-αγγονί που μας άφησαν 5 χρόνια Μιχαλάκη Ζαμπέλλα περιέχει και τα σχέδια για την ανάπλαση και τον επανασχεδιασμό της Πλατείας Ελευθερίας. Το εάν αισθητικά ‘ανήκουν’ στην Λευκωσία τέτοιοι πολεοδομικοί και αρχιτεκτονικοί σχεδιασμοί είναι μια συζήτηση άνευ ουσίας που ακροβατεί μεταξύ ολοκληρωτισμού και μνημειολαγνείας. Η Λευκωσία προσδιορίζεται “ως προς το Ενετικό της τείχος, την τάφρο και τις οχυρώσεις” όσο προσδιορίζεται και ως προς τα γειτνιάζωντα το ένα με το άλλο ‘γκέτο’ των οδών Τρικούπη και Αχιλλέως, την πολυκατοικία Express Court στην Μακαρίου και το κτίριο της Λέσχης Νέων Τραστ, την Villa Claudia και την πολυκατοικία ‘Αλέξανδρου Δημητρίου’, την οδό Λεύκωνος και τις οδούς Παρθενώνος και Verdi, μα και τον δημοτικό χώρο στάθμευσης στην Τάφρο Ντ’ Αβίλλα κάθε Σάββατο βράδυ ή την Ρηγαίνης το δείλι. Κι όλα τούτα εντός των ορίων του Δήμου Λευκωσίας. Σ’ αντίθεση με την Palmanova, που προτάσσεται σαν παράδειγμα προς μίμηση, η Λευκωσία δεν είναι ούτε και ήταν ποτέ μνημείο-τρόπαιο μιλιταρισμού για να διατηρηθεί ως μουσειακό γλυπτό –όπως η Palmanova- μα πάντοτε υπήρξε βιωμένος χώρος. Ακόμα και τούτα τα τείχη της αποτελούνται από πολλαπλά επίπεδα ιστορικής μνήμης και δεν μπορούν να θεωρούντε άπλα και μόνο Ενετικά.

Περιβαλλοντικά επίσης η πρόταση ίσως και να είναι πραγματικά προβληματική, μα πόσοι από οσους διαμαρτύρωντε επι τούτου χρησημοποιούν σόμπες εξωτερικού χώρου το χειμώνα, έχουν συστήματα κλιματισμού στο φούλ και τους 6 μήνες του Κυπριακού καλοκαιριού, σπίτι στην παραλία του Πρωταρά, την τηλεόραση και το computer στο stand-by, και επιμένουν να οδηγούν αυτοκίνητο για αποστάσεις που καλύπτωντε με τα πόδια σε κάτω απο 30 λεπτά;

Η συζήτηση όμως γύρω από το κατά πόσο η πρόταση Hadid μας προσφέρει την πλατεία που ‘θέλουμε’ και ‘χρειαζόμαστε ως ‘πολίτες’ η απάντηση είναι μεν αρνητική, μα δεν βασίζεται στην αρχιτεκτονική και υλική κριτική του έργου. Βασίζεται στον χαρακτήρα του Λευκωσιάτη πολίτη που σε μεγάλο βαθμό είναι αγροτικών καταβολών και άρα κατά βάσην χρήστης του μη-αστικού. Η δημιουργία πλατείας – αστικού πυρήνα θα γίνει για ποιούς; Για όσους Παρασκευό-Σαββατό-Κυριακά επιστρέφουν στο χωριό τους; Για όσους ναι μεν εργάζονται στην Διαγόρου αλλά ζουν στην Μακεδονίτισσα, στα Λατσιά, στην περιοχή του Νέου Γ.Σ.Π.; Για όσους αγοράζουν διαμερίσματα που κτίστικαν πάνω από κατεδαφισμένα μοντερνιστικά αριστουργήματα (νεοκλασσικα δεν εμειναν αλλωστε) της πόλης με την άδεια της Πολεοδομίας (δες Πειραιώς 3, Λυκαβητος); Όπου και να υπάρξει πλατεία ποίος θα την περπατά; Ποίος ακριβώς θα την ζήσει ως αστικό πυρήνα και χώρο συνάρθροισης-συνάντησης; Ο φοβισμένος λαθρομετανάστης-γείτονας της; Ο αδιάφορος και εξαντλημένος κάτοικος της εντός των τειχών πόλης; Ο αυτοκινητο-δέσμιος Καϊμακλιώτης; Περπατήστε στα πεζοδρόμια στο κέντρο της Λευκωσίας μια οποιαδήποτε μέρα και προσπαθήστε να αναγνωρίσετε τον πιθανό χρήστη ενος τέτοιου πιθανού δημόσιου αστικού χώρου όπως μιας πλατείας. Και δείξτε μου τον και μένα. Τρανό παράδειγμα Λευκωσιάτικης αμηχανίας ως προς την αστική και δημόσια χρήση τους και τελικής υποβάθμησης τους ως χώρους, είναι ο κήπος πίσω απο την Βουλή και το Δημοτικό Θέατρο και ο κήπος κοντά στο άνοιγμα του Κολοκάση. Ανοικτοί, πράσινοι χώροι και οι δύο παρεπιμπτώντος.

Χώροι, κτήρια και περιοχές σαν τις πιο πάνω, και υποδομές όπως π.χ. μια δυναμική δημοτικό-κρατική βιβλιοθήκη, συστήματα ανακύκλωσης , λειτουργικού οδοκαθαρισμού και δημοτικών μεταφορών (αφού το κράτος δεν…), είναι που πρέπει να τεθουν στη λίστα με τις προτερεότητες αστικής ανάπλασης για την Λευκωσία. Κι όχι φυσικά δημοψηφίσματα. Δεν χρειαζόμαστε μια αστική πλατεία πολύ απλά γιατί δεν είμαστε ένας ξεκάθαρα αστικός τόπος. Ούτε και θα γίνουμε ποτέ, ακριβώς λόγω των κοινωνικο-ιστορικών συσχετικσμών των πόλεων μας με το περιεχόμενο και τους χρήστες-κατοίκους τους. Αυτή είναι η ιδιομορφία της Λευκωσίας. Ένας χώρος που ξεπήδησε μέσα από μποστάνια και περβόλια και ντύθηκε πρωτεύουσα πόλη ενός κολοβού κράτους. Μα τούτη την ιδιότροπη αξίωση του αστικού από την Λευκωσία, το συνέχες συνοθύλευμα περσόνων και την ανα περιόδους κένωση της είναι που αγαπάμε. Την διαδικασία της ως πόλη και όχι τις προσώψεις της και τα ‘αισθητικά ελεγμένα’ μπαλκόνια της. Επιπλέον, η δημιουργία μιας πλατείας – αστικού πυρήνα σε ένα χώρο καρναβαλλο-αστικό όπως την Λευκωσία εμπεριέχει τον κίνδυνο αλλίωσης τούτης της διαδικασίας μέσω της οριοθέτησης – νέκρωσης των πιθανών χρήσεων του κέντρου της πόλης καθ’ εαυτής. Οποιαδήποτε πίστη στο χρήστη-πολίτη έχει, δυστυχώς, ανερεθεί, ήδη με την μετοίκηση του πιο κοντά στον φυσικό του χώρο – την ύπαιθρο - και την πλεοψηφηκή του αδιαφορία για την Λευκωσία ως πόλη,και όχι απλά ως σύμβολο.

Όσο αφορά την Πλατεία Ελευθερίας: άστε την ήσυχη. Αρκετές νευρώσεις έχει - δέσμια γαρ και της συγκινησιακής πολιτικής των δημοψηφισμάτων - προσπαθώντας να καταλάβει γιατί δεν λέγεται απλά γεφυρα, αλλά 'πλατεία'.

Outlook

"What we need to consider is not fundamentally organs without bodies, or the fragmented body; it is the body without organs, animated by various intensive movements that determine the nature and emplacement of the organs in question and make that body an organism, or even a system of strata of which the organism is only a part. It becomes apparent that the slowest of movements, or the last to occur or arrive, is not the least intense. And the fastest may already have converged with it, connected with it, in the disequilibrium of a nonsychronic development of strata that have different speeds and lack a sequence of stages but are nevertheless simultaneous. (...) These movements are movements of deterritorialization. They are what "make" the body an animal or human organism."

Deleuze & Guattari, A Thousand Plateaus, 1980 (1988)

Meanwile, in the news

"Our graffiti removal teams are staffed by professional cleaners not professional art critics." TFL

A Beckettian Conversation

A: En wireless to modem?
B: Oi
(mesolavei ena mikro xroniko diasteima sto opio o B vgazei to modem pou to kouti)
A: Afou eshiei antena
B: E nai
A: Ara diasou to endexomeno asirmatis sindeseis. Swsta?
B: Pws eipame to onoma sou, file mou?
A: Kwnstantinos
B: Koita3e Kwnstantine, to modem einai wireless, alla i CYTA den prosferei touti tin ipiresia
A: Ti simainei den prosferei tin ipiresia
B: To wireless sto modem en kleidwmeno
A: E 3ekleidwsmou to
B: Einai i politiki tis CYTA na min prosferei tin ipiresia wireless.
A: Ti simainei einai i politiki tis CYTA?
B: Kwnstantinos eipame? Koita3e, to modem prosferei tin pithanotita wireless sindeseis alla i CYTA blockari ta modems
A: A? E kala i CYTA prosferei tin texnologia me to stagonometro?
(o B kamnei ena ixo pou tsino pou den apokriptografite sto keyboard + episis entinei sto proswpo tou ta xaraktiristika tis fatsas tou texnikou pou eishen kata oli tin diarkeia tis sizitiseis)
B: Fisika eiparxoun kapioi tropoi...O noon nohto
A: Diladi na katsw egw na spasw tous kwdikous?
B: E?

[back to square one. Post written from 16 P. Katelari Street, Grafeio 302, Nicosia. Still from Ethernet connection]

Don't work too hard

Postcards from a revolution

Lympian Proletariat, 17 April 2007

Untitled (Abstract Brutalism, Nicosia, Cyprus), 2007

No 667

To post poukatw, "published on Friday, 13 April 2007", was the 666th post on ombion.
Just a reminder that Boris Johnson is Satan incarnate in his entirety.
He does speak in many tongues after all; and what did you thing that hairdo was for?



PS. This, on the other hand, is the first post via Airport Extreme. Ah! Proper wirelessness.

Entirely Himself

Repeated and sublimated, desire can create personality.

"Who would you invite to your fantasy dinner party?

You mean apart from Marilyn Monroe, Pericles, Aristotle, William Shakespeare and Descartes? I think I would have Scarlett thingy...Scarlett Johansson, my wife, and David Willets, the Tory education spokesman."

Helping Karl Marx win the lovely lounge suite

Ulfet Emin's gift for Easter

Eating Contemporary Cypriot History

New Past

Shieftalia kai lemonodentra Lefkwsia tis tote arhitektonikis sou me
afrwdes shedon halia krasi sti veranta kai tou perasmenou erwta roumpini stin taratsa.
Diamerismata me thea kai anamnisis afrodisiologwn.
Mia mera. Treis.

i constantly seem to be asking the wrong question

Γιαγιά: Μπράβο Αλεξάνδρα μου, μπράβο σου! Να μου ζήσεις! Συγχαρητήρια!
Εγώ: Μα, που το έμαθες, γιαγιά;
Γιαγιά: Εγράψαν το οι εφημερίδες!

Home (Interior View), 2007

Realpolitik Cypriotus

"Αναπόφευκτα η μνήμη μας στρέφεται σε όλους αυτούς, που αγωνίστηκαν, ιδιαίτερα σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους, για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα την ανεξαρτησία που έχουμε και τα αξιώματα που κατέχουμε", δήλωσε ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος στο πλαίσιο των εορτασμών για την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959.

En nomizw na kamnoun prwtapriliatika asteia tin epomeni, enen?

Pappou, touton en gia sena

Poioi en pou efyan re, jai emeinan ta posta ofkera?
Poioi en pou ethetan me tin stasi tous empodia stin omali leitourgia tis nearis -tote - dimokratis, a?
Etsi peftoun oi mythoi. Oute vivlia istorias, oute epanaproseggistikes synantiseis.
Idiwtikes praxeis oiko-nomikou haraktira. Hwris polles kameres. Apla.
To provlima - aggoni twn dikigorwn kai ton geoktimatiwn (me rasa i hwris) pws na lithei diplomatika allwste?

Ex-cuse me mi(si-ni)ster Eagle-ton

'...Even so, this hardly excuses a prominent literary theorist perpetrating a sentence like 'The in-choate in-fant ab-original para-subject cannot be theorized as functionally completely frozen in a world where teleology is schematized into geo-graphy.' In infant school, breaking up words with hyphens was a way of understanding them better; here, it is a silly affectation which has the opposite effect...People who write like this are not even interested in being understood'
Terry Eagleton, After Theory, pp. 76-7

for the insistants

after nights of consumption - for those who sought consummation, the nothing-ever-happens conversations - eto pou something is happening, after all. hillis miller and judith butler, hotel bars and the rest.

http://www.iapl.info/

Skarpoe Or Anti-Barthes

Apo tis efimerides:

"Κυπριακό εμπορικό πλοίο που κατευθυνόταν προς τη Φινλανδία, προσάραξε στη διάρκεια της νύχτας κοντά στο νησί Μπόρνχολμ της Δανίας, στη Βαλτική.

Οι δανικές αρχές συνέλαβαν τον δεύτερο καπετάνιο του υπό κυπριακή σημαία εμπορικού πλοίου, διότι από το αλκοτέστ που του έγινε διαπιστώθηκε ότι τελούσε υπό την επήρεια αλκοόλ, ανακοινώθηκε από εκπρόσωπο της τοπικής αστυνομίας. Ο εν λόγω ναυτικός, η ταυτότητα του οποίου δεν αποκαλύφθηκε, αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από αιμοληψία, προκειμένου να εξακριβωθεί το ακριβές ποσοστό αλκοολαιμίας, πρόσθεσε η ίδια πηγή. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι το ποσοστό αλκοολαιμίας υπερβαίνει το επιτρεπόμενο όριο, ο ναυτικός είναι πιθανό να διωχθεί ποινικά. (...)"

Όταν ένας οργανικός διανοούμενος συναντά τον Banal φασισμό

'Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το αντισημιτικό καθεστώς της Γαλλίας ήθελε να καταδικάσει τον εβραϊκής καταγωγής Γάλλο πολίτη Άλφρεντ Ντρέιφους ως πράκτορα της Γερμανίας, ο συγγραφέας Εμίλ Ζολά στράφηκε κατά του γαλλικού κράτους και δήλωσε: "Je accuse!". Χάρη σ' αυτό το γεγονός γεννήθηκε η έννοια του σύγχρονου διανοούμενου. Από τότε η έννοια του διανοούμενου σήμαινε βούληση και θάρρος για κριτική και αμφισβήτηση, γεγονός που θα συνόδευε σε σημαντικό βαθμό και τη νεότερη ιστορία της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή διανόηση όχι μόνο δεν δίστασε να ασκήσει έντονη κριτική στο Έθνος και στο Κράτος αλλά αντίθετα αυτοπροσδιοριζόταν μέσα από αυτήν την κριτική. Ο όρος διανοούμενος συνδεόταν άμεσα με την αντιεξουσιαστική κριτική. Πρώτιστος στόχος αμφισβήτησης του διανοούμενου αποτέλεσε, από τότε και στο εξής, ότι συσχετιζόταν με τα "ιερά και όσια" του Έθνους και του Κράτους. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί την πνευματική πρόοδο της Ευρώπης χωρίς τη συμβολή των διανοούμενων. Η Κύπρος δεν ευτύχησε να έχει μια παρόμοια παράδοση διανοούμενων. Αντίθετα, το κυρίαρχο ρεύμα της κυπριακής διανόησης - ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής - εμφανίστηκε στη νεοτερικότητα ως ο φορέας "των εθνικών αξιών". Ο χαρακτηρισμός του Αντόνιο Γκράμσι για τους οργανικούς διανοούμενους ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της Κύπρου. Στην Κύπρο επικράτησαν οι οργανικοί διανοούμενοι, που κύριο μέλημά τους ήταν και είναι η αναπαραγωγή του κυρίαρχου λόγου. Αυτή η διανόηση όχι μόνο δεν παρήγαγε και δεν παράγει κοινωνική κριτική, απεναντίας επιχειρεί τη φίμωση και περιθωριοποίηση της κάθε κριτικής δραστηριότητας. Ενώ στόχος του διανοούμενου θα έπρεπε να ήταν η κριτική, η απομυθοποίηση και η αποκάλυψη της αλήθειας, αυτό που επιτυγχάνει η οργανική διανόηση είναι τη μυθοποίηση και την αποσιώπηση του κάθε τι που δεν αρέσει στην εξουσία. Μ' αυτήν της τη στάση η ελληνοκυπριακή διανόηση καταδικάζει την ελληνοκυπριακή κοινότητα να ζει ακόμη και σήμερα, τον 21ο αιώνα, στην προ-Διαφωτισμού εποχή. Ο Εμμανουήλ Καντ είχε ορίσει το Διαφωτισμό ως "το κουράγιο του ανθρώπου να χρησιμοποιήσει το νου του για να βγει από την παιδική ηλικία". Η οργανική διανόηση ακριβώς παρεμποδίζει τον άνθρωπο από του να αποκτήσει το κουράγιο να σκέφτεται, να προβληματίζεται, να αμφισβητεί και εν τέλει να προχωρεί, παρατείνοντας ουσιαστικά την "παιδική ηλικία". Μια μερίδα της οργανικής διανόησης ζει στον κόσμο του Banal φασισμού. Αναπαράγοντας το λόγο της εκκλησίας και του κράτους και πραγματευόμενη τα "εθνικά σύμβολα" με ένα τρόπο kitch (κιτς) οδηγεί τον Ελληνοκύπριο πολίτη σε ένα κόσμο, όπου δεν υπάρχει ίχνος διαφωτισμού και επικρατεί μυθοπλασία. Δυστυχώς, ο Κύπριος πολίτης γεύεται καθημερινά αυτό το δηλητηριώδες μίγμα Banal φασισμού και οργανικών διανοούμενων, καθώς ο πρώτος το μόνο που κάνει είναι να εκφωνεί συστηματικά τον "εθνικό λόγο", μετατρέποντας τα πάντα σε kitch και οι δεύτεροι να αναπαράγουν τον επίσημο εθνικό λόγο. Μόλις πρόσφατα αυτή η συνάντηση Banal φασισμού και οργανικών διανοούμενων έλαβε χώραν σε ραδιοφωνική συζήτηση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ του Λάζαρου Μαύρου και του Μιχάλη Πιερή, όπου οι δύο συνομιλητές προσπαθούσαν να καταδικάσουν το βιβλίο "Γλαύκος Κληρίδης: Η πορεία μιας χώρας". Σε μια προσπάθεια να αρέσουν στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή στην εξουσία, αντί να ασχοληθούν με το περιεχόμενο του βιβλίου προτίμησαν να πείσουν το κοινό ότι το βιβλίο γράφτηκε κατά του Τάσσου Παπαδόπουλου. Μάλιστα, ο πανεπιστημιακός Μιχάλης Πιερής χαρακτήρισε το βιβλίο "κουτό", διότι - λέει - έχει ως πρόθεσή του την άσκηση κριτικής κατά του Προέδρου Παπαδόπουλου. Ο γράφων δεν διαπραγματεύεται με κανέναν κύριο Πιερή το δικαίωμά του να ασκεί κριτική. Κι ούτε νιώθει ότι θα πρέπει να απολογηθεί σε κανέναν. Όμως είναι αβάσιμο, ισοπεδωτικό και διόλου έξυπνο να χαρακτηρίζεται ένα βιβλίο "κουτό" γιατί δήθεν έχει εκ των προτέρων πρόθεση για προσωπική επίθεση κατά του Προέδρου, όταν σε 228 σελίδες οι αναφορές στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο δεν ξεπερνούν συνολικά τις δύο σελίδες. Επιπρόσθετα, ο κύριος Πιερής ισχυρίστηκε ότι το βιβλίο δεν έχει τίποτα να προσφέρει αφού δεν λέει τίποτα το καινούργιο. Αυτός του ο ισχυρισμός θα μπορούσε να ήταν βάσιμος αν ο ίδιος ο κύριος Πιερής απέδειχνε μέχρι σήμερα, μέσα από τα γραπτά του, ότι ήδη κατέχει το περιεχόμενο του βιβλίου. Αυτό θα μπορούσε να αποπειραθεί να το τεκμηριώσει με μια γραπτή ανάλυση. Δυστυχώς, ο κ. Πιερής επέλεξε την εύκολη λύση μιας "συναινετικής" συνομιλίας με τον Λάζαρο Μαύρο παρά να καταθέσει γραπτώς τις απόψεις του. Η οργανική διανόηση μπορεί να είναι αρεστή στην εξουσία, όμως - όπως έχει αποδείξει και η ιστορία - δεν έχει να προσφέρει στην κοινωνική πρόοδο. Ως προς τον Λάζαρο Μαύρο μόνο τούτο έχω να δηλώσω: όπου επικρατεί ο Banal φασισμός εκλείπει ο λόγος...'

του Niyazi Kizilyurek (Politis, 25/3/2007)

In J.L. Godard's armpit

For those still uncertain here

Hreno Den Emeine

Epistrefei i diaygeia tou mpaniou. Anemises gia mia stigmi to bolero kai to vathy portokali sou mesofori kai oi gnwstoi kι oi filoi mas apofasizoun na monasoun. Exafanizwnte enallax mehri na hathei i efiveia twn trio. Ekei gnwrizei tous prwtous tou barman. Ena fili olo mouhla ki akyrwsi sta slow kai sto spiti i mahi me to aima sto trapezi. Lefko trapezi, oi mnimes. Sta perithwria tou hwrismou anakalypteis ton Pentziki. Diavasa olokliro to 'O Pethamenos kai i Anastasi' monoroufi, allazwntas mono dyo karekles, pinwntas koumantaria. Kai tis 'Simeiwseis Ekaton Imerwn' sto Londino. Ta mple gyalia sto fws. I epanalipsi twn stin Nea Yorki. Nwritera, athela mas antigrafoume ton diakosmiti tou Hajigiwrgaki Kornesiou. Kalorifer i moni politeleia. I heirapsia tou thymame, kathari, sapounismeni. Den eiha spasei pote to podi mou gia na paw me dyskolia sto spiti tis. Enas katiforos kai mia mikri aniforitsa. Oi prwtes tainies, opws kai ta pantelonia, mia seira tyhaiwn gegonotvn. Xehnas tou tonous. Imi-paranoma agapas pleon to tsimento. Rwssikos Brutalismos kai mikres polikatoikies tou '50. Dead formats. It's all part of the process, we all love falling down. Katourw tin nea hilietia ap' ta teihi kai i 'motora', 'mihani'. Anevikes ton allo Lykavito kai exw apo to bar ekeino pou hrronia meta tha kathontan, meta ton klonismo tis kouzinas mazi, aplws myrises to kafsaerio. Ti omorfo pou einai to kafsaerio, i hlwrini sto nero, i kafti asfaltos. Ta skoupidia tvn Oktwvri tou 2003, se mia poreia anapodi apo afti pou protimouses, konta stis patrikes fantasiwseis opws tha anakalypte meta, dipla ap' to stadio. Apistefta apleto alkool. Xana. Kai xana. Sto grasidi, opws kai sto Parisi se ekeino to roz dwmatio, i amfitalantevsi metaxy enos erwtikou parellthontos kai tou kokalirikou twra. Tote, pou akoma mporouses na metriseis tis kleidwseis tis lekanis sou, otan akoma eihe i lekani sou kleidwseis. Ena fyto, mia glastra kai mia polaroid me 6 dia 3 krystallina potiria. Anifwrizeis ti Soutsou, i tin Deinokratous. Plateia Elenas sto tilefwno dipla sto periptero, kathws perimenoun ta zesta koulourakia, i symvouli pou den akoloutheis. Apaisios dromos i Dorylaiou. Sti Lissavwna prospathise na epanatopothetisei ton eafto tou sto synollo. Eihe idi diavasei methysmenos to 'Au Revoir - Simeiwseis Sti Skia Mias Synantisis' kai to prwi ekeino to 'Peri Methis'. Dyskampsia synaisthismatwn i anagnwsi touti tis mihanikis stenografias. Ki omws poso kourazei i genika apodehti kodikopoiisi. Me tis kaltses ston Tagus emfanizetai i prwti efydrwsi. Oi pantremenoi filoi mas, pou erwtevwnte onomata ekeino to vrady itan ekei. Souvlakia ston Pezevegki to mesimeri, meta apo to spiti tou fonou, kai meta stin avli tis tritis epilogis gia tahydromiki diefthinsi. Gia kapoia tairia, kapoia aiwnia dyo mavrizoume tous agkwnes mas, vrady. Dexia sto katw meros tis platis to simadi apo ekeini tin akyrwsi, tin ptwsi tou kalokairiou pou arhise na exafanizetai to kentro. I went out to the hazelwood because a fire was in my head. Taxi se monimes katoikies. Sta ouzeri tis Viritou i anikanotita mou na agapisw se touti ti glwssa diekdikei tin fwni tis. Gia hari twn trisyllavwn lexewn. Ki etsi in proxy, oi Spetses twn dekaeteiwn prospatheiwn prosforas frontidas kai epivevaiwsis tis spasmwdikis parousias. Kai den exafanizetai. Ma den einai.

Joni Davis - Ever Seen

i saw a man riding to the stars

Arts Council New National Office

A marvel of a site by Caruso St John Architects - the people behind the now famous low-cost Studio House in Islington (partial front view below).
Feast!
And all those of you working in office buildings, silently weep.

Ji as gemwnoun oi voutsies

Gamw ti ratsa mou!
Pws na zisei i protasi hwris
as en'
fasolia vrasta me to krommydi?
Pws na klasei, pws na rehtei?

Ofjera (Or Spot the Difference)

The problem of irony is at one with the problem of politics: how do we know what others really mean and on what basis can we secure the sincerity and authenticity of speech?...

The difference between irony , say, and metaphor is that other figures of speech make a comparison, contrast or likeness while irony invokes an absent or hidden sense.

The death of goal oriented search

A critical cultural take on randomness
Just keep clicking 'refresh'.

Malaka!!!

all you need to write
a poem
is a brand new
pen
and failure,
moleskine and a monkey shoulder,
and anthony&the johnsons
a crave for all the above
meteksiswsi
aneksiswsi

e, aerfin, you, leaver, maskara.

Found Photo (Cypriot Architectural Modernity / Kinimatografos "Louiziana")

To ampeli tis giagias mou

Opws thwreis, jame pou en o dromos, efthia re, pou paei panw, nai, dexia thwreis tin elia, jame pou en moni tis? Jame, jeinon eni.

Via Phil-AEK

Na kathetai to elafi kai sta reserve sou apostagmaa na thymasai ta ohi. Oi pithanotites enos ganian xypnoun ton aftokatastrofiko aera. Overpowering juniper i touristiki exormisi sto pezodromio twn xenwn.
Tragoudi stin poli metaferontas ta oikiaka apogevmata sto mavro meta ap' to heilos mas krasi.
Myrizoun ta manikia mas diarroes kai ektos eaftou anapolw tin pali me to diamperes.

Werner Herzog eats his shoe

A Sunday joke from Kefalonia more than a century ago:

When the bishop excommunicated him, somebody visited him to tell him the news and gleefully said: “Have you heard, Senor Andreas that the bishop has excommunicated you?” He replied: “I’m grateful to the bishop for excommunicating me, but I’d like to ask him to excommunicate my children’s shoes, too, so that they will never wear out.” (He believed that whoever had been excommunicated, their body did not decay after death.)

Anecdotes from the life of Andreas Laskaratos

A cartography of "Greater Syria" (the Pan-Syrian Doctrine)

we are the star, we are the star!

"[The] Syrian homeland is that geographic environment in which the Syrian nation evolved. It has natural boundaries which separate it from other countries, extending from the Taurus range in the north-west and the Zagros in the northeast to the Suez Canal and the Red Sea in the south and including the Sinai peninsula and the Gulf of Aqaba, and from the Syrian Sea (Mediterranean) in the west, including the island of Cyprus, to the arch of the Arabian desert and Persian Gulf in the east. (This region is also called the Syrian Fertile Crescent, the island of Cyprus being its star.)"

The Artist as Developer: Bibliographical Remarks

"...Effectively looting and recycling devalued property, subcultures, resources and public space for the benefit of an incoming elite, gentrification continues to take place in a remarkably similar form in ‘world cities’ and provincial capitals across the globe. In areas like Shoreditch and its peers around the globe, the cosmetic renewal of a portion of the crumbling urban core coincides with continued – or intensified – infrastructural decline. The reactivation of dormant (or low profit sweatshop-occupied) industrial properties first as artist’s spaces and later as bars, boutiques, apartments etc has made many landlords even richer, but the area’s large tracts of public housing, services and transport facilities remain in a deteriorating condition and/or are sold off to the private sector..."

From Shoreditch and the creative destruction
of the inner city, by Benedict Seymour

For all p, there is a p such that p is either q or not-q, where q stands for between half a kilo and 50 okkaes. If and only if p equals q, then for all q place x spoons of oil on a pan and heat gently, adding garlic, cream and butter arbitrarily. Throw in q and stir until your kitchen is on fire. If not-q, then repeat until q.

[a recipe that produces itself (a kitchen-Quine), a recipe for making recipes, the recipe of all recipes (how to cook and eat Russel's paradox), achilles' turtle soup (or how to catch a turtle without moving), Buridan's donkey stew, etc]

The state of Banana Terror

Banksy, Old Street, London

if it be your will

to you

Ximerwnei Pempti

"Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις
συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη
του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη
γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω
στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ., αφού θα είμαι εν
αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές
που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι
εγώ δεν ανήκω κάπου.

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην
περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα)
στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις,
αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ’ τα δάχτυλα μας και να
προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία. Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και
ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές
τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον εαυτό του, και έπειτα στους
συνανθρώπους του.

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα
48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ. Βρετανία
και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς
που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να
ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και
παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως
νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL,
συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει
κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών
συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία
λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ
δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ.
αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους,
και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε
σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους
φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία
κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους
ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε
γαμήσουμε και από πάνω».
. Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες
έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε
μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία. Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με
ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν
άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ’ τον
καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα
ξεχνάω. Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν
είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν
υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός. Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε
και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει.
Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε
γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς
τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας
πέταξαν σ’ ένα διάδρομο και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων. (Ατάκα
ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες
κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν
άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω).
Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα
(περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον
άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τα νεύρα.
Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των
άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα
να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά.
Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν
υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι
παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας
τρομοκρατούσαν.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου
λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση»
(έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ
έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή
σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες
χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος
εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο
και ανήκουστο. Οι κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?

«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο
όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα.
Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ
ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».

Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και
υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ’ αυτές τις
αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν,
εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω
μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα.
Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα).
Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές
είχαν κλείσει.
Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ champion κρουασάν από το κυλικείο,
στις 2 το βράδυ. Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά και πήγαν 2 παιδιά από εμάς
συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35
παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο
μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5 κρουασάν στον καθένα και 1/15 του
πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ’ τον ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας.
Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι
μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να χωρέσουμε. Συνέχεια πέρναγαν οι
ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε
και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε.
Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα
μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά.
Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς
της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά
κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο
χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα,
ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω).
Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα
τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα
προλαβαίναμε το αυτόφωρο.
Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε
ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος
λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ’
αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους
έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον
6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που
μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι
ανεξάρτητη κομματικών φραγμών.
Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25
ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι
κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και
έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να
παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας
ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την
Αλ Κάιντα οι μαλάκες).
Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε
να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και
μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το
θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη
σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την
τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την
απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για
το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή
κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος
λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι» δικασταί
για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!!

Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:

«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε
ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα
εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»

Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει
σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν
γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω
ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος
αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή
συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι
δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο παπάρας (και συγχωρήστε το μένος
παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. Οι δικηγόροι έπεσαν απ’ τα
σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους, και μέσα από μία αστεία και
υποτιμητική για την υποτιθέμενη «δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε δυόμιση
ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι
ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης μας. Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε
ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες, πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική.
Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο
ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας
του φοιτητή που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό και παρόλο που τον έπιασαν
μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο
αστυνομικό. Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά,
και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες χειρότερες απ’ τις δικές μας.
Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι
δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην
αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην
αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι
αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς
διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να
μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50
αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι
μαλάκες.
Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ’ έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή
εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν
κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία.
Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν
δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν
να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να
μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε
εξ’ επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και
απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος λιποθύμησε και
έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν στα
σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες
λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας
έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι
οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν
τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που
απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν
όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα
μικροαναταραχές.

Θα περάσει η τρομοκρατία? Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, και να μην
απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά
περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί
είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και όχι
αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω
να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι. Ας αναρωτηθούμε λίγο για το
πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα
που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι
οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου. Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία»
μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς εκείνος
θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε
δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα. Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν
μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια,
η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε. Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και
ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες κατηγορίες απ’ τις δικές μου, και μόνο
από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται
την συμπαράσταση όλων μας.

Οι δικηγόροι άρχισαν να λένε ότι τέτοια φαινόμενα έχουν να δουν από τη χούντα.
Σας καλώ να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα από τα παραπάνω, και ελπίζω να μην
ήμουν κουραστικός.

Αναστασιου Δημήτρης., Μηχ. Η/Υ κ’ Πληρ.
Πολυτεχνείο Πατρών.

...

Το κείμενο καλύπτεται από την έννοια του copyleft (wikipedia. org/ wiki/ Copyleft).Παροτρύνω όποιον θέλει να κάνει ότι θέλει με το κείμενο και να το αναπαράγει με οποιονδήποτε τρόπο, αρκεί να μην παραφράσει με κανένα τρόπο τα λεγόμενά μου, και κανένα κομμάτι του κειμένου να μην χρησιμοποιηθεί από ιδιωτικό ή κερδοσκοπικό φορέα."

When will the world stop ending?

Paleveis me ta defterolepta
gia mia elia
kai pianeis
dyo.
that ideal reader suffering from an ideal insomnia 120:13-14
Harissa me ta rodopetala, thanks ever so much for the tiny quote 395:18

Anakoinwsi

Anazitite to "Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου" tou Ρολάν Μπαρτ (i elliniki metafrasi), gia ena quote. Opios to exei parakaleite na epikoinwnisei mazi mou (comment) gia ta pereterw. Efxaristw ek twn proterwn.

Thank You:

Agie Fanourie
Saint Anthony
Gaouropeisma
Ability to swear comfortably in both Greek and English
Fwnitikes Hordes
Pappou - for the in proxy legalistic training
Fovia - twn allwn.




GOT IT BACK. WANKING SHITS!

THA SAS GAMISW WS JAME POU EN PAEI ALLO, MALAKISMENA POUSHTOMOUNA TOU KERATA! THA SAS FKALW TA ARCHITHKIA SAS POU TA MATHKIA! SKATAES!

Update: The Real Estate Issues

From Politis, 9 March 2007:
"...Ο κ. Πασιαρδής αποκάλυψε επίσης ότι άρχισαν εργασίες και για μονομερή διάνοιξη του σημείου διέλευσης Πύργου - Καραβοστασίου, οι οποίες, όπως και στη Λήδρας, θα περιορισθούν στο τμήμα εκτός της νεκρής ζώνης εφόσον συνεχίζεται η άρνηση των τουρκικών δυνάμεων να απομακρυνθούν...."

am, bought anything in the end?

Gamwto, it's true!

Unbeknown to me that I am a Berliner no more, I was gearing up to fill this midnigth hour with an anti/psychoanalysis expose via the 1989 Eurovison Song Contest and Thomas A. Watson.
As things stand, or fall, now this can wait.
The real irrationality of my country has caught up with me.
And I am the insomniac!

The video.

Ladies and Gentlemen, enjoy today.

"This is Hardcore."

Click.
Read.
Substitute the names with the relative Cypriot ones - nothing changes.
Gloup!

The Nietzsche Test

Result: Martyr



"You scored 63% Temporality, 75% Strength, and 66% activity!
You redefine virtue by becoming its very embodiment. Most likely you will be a religious martyr, and your unflagging devotion to your faith will both destroy you and grant you a place of reverence."


via: enteka


Oh, and by the way my real age is 42 - getting there- and David Lynch will be directing my bio-pic, which has a $31 millions budget.

Anthrakiko nero
Sta 'ftia mou i apousia hwrwn stathmefsis
Ortykia
Kai mpamies plaki.
Epistrefw stin exaskisi metakomisis.
Vis a vis mias proliptikis kahexias.
Osimerai.

† (simulacrum)

She called me to say, he had died. I could barely hear her voice. "Hold on, hold on", NO / NO /NO, not again (days of October 2004, days of November 1995, days of August 1900). Days of no more days of our enfants. Is this what he meant with the end of history, are we there, are we here? Could it only be a simulacrum, a DisneyLand death. "Hold on, hold on". We are left re-enacting scenarios that have already taken place already, once more, everyday. Re-enacting his texts, before and beyond the orgy. (it can't be real). For how long will he be dying? Has the TV broadcasted his death? Has anyone else other than the TV? Perhaps a sequel, perhaps a science fiction of his death, perhaps, perhaps; "we are obliged to replay the same scenarios precisely because they have already taken place" (it can't be real)

Ladies and Germanies

DJ and Entertainer Kwstis Fasarias, Wednesday 7 March, 19.00, dame. An eshiei kanena se toutes tis geitonies, kopiaste.
EXTRAS: Taxidaktilourgei, daxtila, pourekkia, tziellia kai polla alla. Stin teleti tha parefrethoun o proin arxigos tis kalathosfairikis Omonoias Lefkwsias, Giorgos Karapatakis o opios tha mirasei aftografa se paidia kai megalous, opws episis kai o pagkosmiou fimis Xanthos Magos.

Opws se vlepw kai me vlepeis

From WEEKEND, The Guardian, 03 March 2007, page 15

"Was I alone in mistaking the Cyprus advert in the David Lynch piece (The Bliss Of It All, February 24) for a still from one of his films, possibly about a tormented woman whose hands were made out of bread?"
Tallulah Ellender, Lewes, East Sussex



The ad - as it was meant for the French

For those considering Pound over Eliot

"His was the true Dantescan voice-not honoured enough, and deserving more than I ever gave him.
I had hoped to see him in Venice this year for the Dante commemoration at the Giorgio Cini Foundation-instead: Westminster Abbey. But, later, on his own hearth, a flame tended, a presence felt.
Recollections? let some thesis writer have the satisfaction of 'discovering' whether it was in 1920 or '21 that I went from Excideuil to meet a rucksacked Eliot. Days of walking-conversation? literary? le papier Fayard was then the burning topic. Who is there now for me to share a joke with?
Am I to write 'about' the poet Thomas Stearns Eliot? or my friend 'the Possum'? Let him rest in peace. I can only repeat, but with the urgency of 50 years ago: READ HIM."

Ezra Pound Selected Prose 1909-1965

Notes on 1712*: "You talkin' to me?"

For Senso

Ultimately, artworks are enigmatic in terms not of their composition but of their truth content.
Theodor W. Adorno, "Aesthetic Theory"

One always, repeatedly, starts with a question. Where can the spatial analogy of renovation / ανακαινηση fit in a specific act of mastrubation? What is exactly being or attempted to be made anew in this short-lived repetitve act? Between abjection and fullfilment, the question too carries itself an onanistic aesthetic. Disregarding the repetitivly used cultural referents of (the) writting, here comes a minimum attempt to be disloyal, almost sinfull, against any mode of sociological analysis, especially under the flickering light of a kicking soul, and its representations. To answer that is to what bursts, beyond what is left after the kick and its kinky process. On the level of fantasy the non-immagined takes place: the mortal collapsible of space / time is pulled back, only to be dis-jointed, dis-man-tled and reveiled again (and again, and again, and again). A projection of an itrojection, already projected and assimilated as one's own. Fantasy here silences the reality-principle, which is already one burdened with silences and the absence of logos, in an an attempt to exercise any short-lived power over the silent reality which has otherwise silenced the mute mastrubator. Existing regardless of time, rhyming just with his enclosed, chaotic vastness, as this has been appropriated from the interior space race but has no referent in his existence, what is left to him is but exactly this limited plan view of the world. The only area left ot exersice and act any fantasy, to empower any pleasure. The specific act of mastrubation, with its psychotic repetition, akin to the monologue that threatens and it's threatened, talks, if such a verb can be used anymore, to an I, which has nothing ahead to look forward to. Only what is below. Only that plan view is left, and with it a launch-pad for its renovation. And that it's him.

The repetitive stabbing, the non-stop masacre, the 'cleansing', within the limits of a legalisticly defined world, is nothing but another form of a doomed attempt of renovation. As is his jerking off.




*1712: Date of publication of Onania; or The Heinous Sin of Self Pollution, and its Frightful Consequences in both SEXES Considered, with Spiritual and Physical Advice to those who have already injured themselves by this abominable practice., and thus the early stages of the flirtation between mastrubation, as we know it, and a metaphysical understanding of medicine. The above-mentioned mastrubation is probably one in a long series of such acts that stand as exemplary oppositions to such a positioning of mastrubation in the contemporary, urban, world.

Anecdote from William IV Street

A foreign young lady enters the publisher's warehouse
And asks for Volume XXIV of the Complete Works of Freud.

(This being the Index, at last, which directs the reader
To a wealth of unconscious desires he might otherwise miss.)

"I also require", says the lady, extending an elegant arm,
"A statue of Jesus Christ standing approximately this high."

D. J. ENRIGHT

Desire, yes, always

Trial and Tribulation

If the lull is to end, if the storm is to renew itself, we will be ready, will will not flinch, we can take it again.
Winston Churchill, 14 July 1941



He thought he said goodbye, nomize pws eihe pei antio, pws tis eihe pei antio, ekei stin stasi tou leofwreiou, to vrady, to vrady tou tragoudiou tou ap' ta palia, prin tin Athina, panta prin tin Athina, opws allwste ola tou ta antio, nomize pws tis eihe pei antio, "antio", ekeino to vrady, ena antio pou tis to xanape meta, sto spiti, pio meta, sto spiti to gemmato me alkool, sto spiti, sto spiti to gemato me vivlia, opws alleste ola ta spitia, nomize pws ki ekei tis eihe pei antio, ekei ekino to apogevma, ki an ohi ekei, to kalokairi, to kalokairi, tis to eihe pei "antio", kai as etrehe apo 'dw ki apo 'kei, tis to 'he pei, "antio", ki efyge, to kalokairi, legwntas tis antio, meta to tragoudi, meta apo 'keino to vrady, ekei stin stasi tou leofwreiou, prin tin Athina, tin Athina twn filwn tou, tin Athina tou tote, tou alkool, tou amerista poly alkool, tou assylogistou alkool, tou alkool tis Athinas, pou omoio tou pote den itan ton alkool tou Londinou, to alkool twn spitiwn tou Londinou, oute kai to alkool ekeinou tou Mai, pou tis eihe pei antio gia prwti fora, tis to eihe pei, "antio", ki as ithele na tis pei 'kratise me", "kratise me" - to tromero tou pisma, dyo lexeis: tromero peisma, opws to vrady, tromero- tis eipe antio, ekei, ekeinos kai to tromero tou peisma, akratito, assylogisto peisma, ki as tis eipe antio alles dyo - treis fores, apo to tilefwno, ki antio ap' to email, ki as tis eipe antio mia- dyo fores sto dromo, tyhaia, poly konta sto "geia sou", sto "herete", poly konta, edw, sto "herete", nomize pws tis eihe pei antio, nomize pws eihe pei antio, ma den eihe pei pote tipota, tipota, tipota, den eihe pei antio, and as he was lying, lying, with that morning's blue, with the blue from that morning, and from so other mornings that passed, lying there, he said goodbye to all the things that passed, to all the things, to all things that were passing, and lying there, he said goodbye to all things passing him by.



Nur was nicht ist ist möglich

[EP] Only second to "Ειναι που ολα ηρθαν αργα"

Telika to La vache qui rit en "La vache qui rit" i "La vash tyri" (otherwise I agelada pou gela)?

*Kati tha efaen tziai epeira3en tis to stomashi tis toutis
ps. Jester, o Adorno(s) mono gia folk music egrapse? Gia tous Kraftwerk en egrapsen tipote? (assen tziai gia tous Air pile mou)

Εν αρχην το voice-over

Opws i Lissavwna

Needing to pack, having had an egg'n'tuna salad and a local beer -missing somehow the tastes of others, even though he loved this metropolitan fare, and having repeated the by now familiar format- the thought arrived, as the tv was allowed to carry on up there in the corner and the accent from a Woody Allen short described the differences between a man inviting a woman to dinner and vice versa as these relate to the acquisition of Viagra, of a polygamy to spaces, and how the wild, romantic flirt with curbstones has been turning into a "waking up next to" desire. How his notion of limbo has shifted from the immediate overcoat to the knowledge of airport weather reports and distant urban centres' 5-day forecasts.



And now, on his way,this.